"เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มี อายุ 18ปี ขึ้นไปผู้อ่านที่เป็เยาวชนควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน"
ตอนที่1
"ลู่ฉางผู้ชายเ้าชู้ กะล่อนปลิ้นปล้อนควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า หลังจากที่เมามายเดินโซเซไปเข้าห้องน้ำและทำกระจกภายในห้องน้ำแตกออกเป็เสี่ยง เสี่ยง ร่างของเขาก็หายวับเข้าไปในกระจก ตื่นขึ้นมาอีกครั้งกับพบว่าเขาได้อยู่ในร่างของฮองเฮาที่หลับใหลยาวนานร่วมปี ฮองเฮามีพระนามว่าองค์หญิงเ้าลู่ได้รับแต่งตั้งเมื่อครั้งอภิเษกสมรสกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีนานว่าโจโฉหลังจากตื่นขึ้นมานางกำนัลที่เฝ้ารับใช้ฮองเฮาต่างก็ใที่ฮองเฮาฟื้นขึ้นมาใครก็ได้รีบตามหมอหลวงมาเร็วเข้า เ้าค่ะ ทุกคนต่างคิดว่าฮองเฮาต้องกลายเป็เ้าหญิงนิทราแน่นอนเพราะพระนางได้แต่นอนหลับใหลมายาวนานร่วมปีจากอุบัติเหตุที่พระนางพัดตกน้ำเมื่อปีก่อนแต่เบื้องลึกเื้ัไม่มีใครทราบและรู้เห็นเหตุการณ์ดังกล่าว ทุกคนต่างพากันดีใจที่พระนางทรงฟื้น แต่มีอีกหลายคนไม่ยินดีที่ฮองเฮาทรงฟื้นขึ้นมานั่นก็คือฮ่องเต้และพระสนม พระสนมมีนามว่ารูอี้เป็สนมเอกของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเช่นกันแต่เราก็ไม่ทราบว่าเื้ัเหตุการณ์ที่ฮองเฮาตกน้ำเมื่อปีก่อนฮ่องเต้มีส่วนเกี่ยวข้องหรือไม่ก็ไม่มีใครทราบ หลังจากที่ลู่ฉางตื่นขึ้นมาในร่างฮองเฮาแต่ยังไม่รู้ตัวเองว่าอยู่ในร่างผู้หญิง"
ฮองเฮา: ที่นี่ คือที่ไหนกัน โอ๊ย ปวดหัวชมัดเลยโว้ย ที่นี่คือที่ไหนวะ ทำไมถึงเหมือนพิพิธภัณฑ์แห่งชาติจังมีแต่ของโบราณ
นางกำนัลหลวง: ฮองเฮา ทรงฟื้นแล้ว ทรงฟื้นจริง จริงด้วยพวกเ้าไปกราบทูลฮ่องเต้เร็วเข้า ฮองเฮาทรงฟื้นแล้ว
ฮองเฮา: อย่า อย่า ทุกคนอย่าเข้ามาใกล้ฉันนะที่นี่ คือที่ไหน ทำไม โอ๋!! ปวดหัวจัง โอ๊ย ทำไมฉัน เดี๋ยวนะ เดี๋ยวทำไมถึงมีหน้าอกเหมือนผู้หญิง โอ๋น้องรักของฉันหายไปไหน ใครเอาน้องชายสุดที่รักฉันไปใครทำกับฉันแบบนี้หน้าตาฉันทำไมเปลี่ยนไป ไม่นะ ไม่ ไม่ ทำไมฉันต้องมาอยู่ในร่างผู้หญิง เป็ลมแปบ ฟุบ ตื่นขึ้นมาใหม่เผื่อฉันจะกลับร่างเดิม ฉันเป็ผู้ชายทั้งแท่งน้องรักของฉันก็หายใครกันผ่าตัดแปลงร่างของฉัน ไม่จริง ไม่ ไม่ ไม่ สลบตุ้บ ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เจอหน้าตัวเองในกระจก สลบไสลอีกครั้ง ทำไมฉันต้องมาอยู่ในร่างผู้หญิงด้วย ฮือ ฮือ ลุกขึ้นมองกระจก และสลบลงไปอีกครั้งเพราะความใ
"ลู่ฉางทำอะไรไม่ถูกยังใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง"
ฮองเฮา: ฉันจะทำไงต่อไปฉันอยู่ไม่ได้ ฉันไม่อยากอยู่ในร่างผู้หญิงทำไมชีวิตต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ด้วยวะ โธ่เว้ย
ขันทีหลวง: ฮ่องเต้เสด็จ..
ฮ่องเต้: น้องหญิงตื่นแล้วหรือ
ฮองเฮา: ใคร ใครน้องหญิงของคุณ อย่ามาใกล้ฉันนะ
ฮ่องเต้: โธ่น้องหญิงอะไรกันทำไมเ้าถึงเสียสติถึงเพียงนี้ ฮ่า ฮ่า
"ฮ่องเต้หัวเราะภายในใจ"
ฮองเฮา: เฮ้ย!! อย่ามาเรียกฉันว่าน้องหญิงฉันไม่ใช่น้องหญิงของคุณ
"หลังจากนั้นลู่ฉางก็ได้วิ่งออกจากห้องบรรทมวิ่งตรงไปบริเวณหน้าพระราชวัง"
ฮองเฮา: ไปทางไหนดีวะ ไปทางไหนดี
นางกำนัลหลวง: ฮองเฮาจะเสด็จไปไหนรอหม่อมฉันด้วย
"นางกำนัลผู้จงรักภักดีต่อฮองเฮา นางติดตามรับใช้องค์หญิงั้แ่เล็กจนโตและก็โตมาพร้อมกับองค์หญิงเ้าลู่เป็คนที่สนิทและไว้วางใจได้"
ฮองเฮา: หยุดนะทุกคนห้ามเข้ามาใกล้ฉัน
"ในขณะเดียวกันองค์หญิงเ้าลู่ก็วิ่งไปมาภายในวังหาทางออกไม่เจอ วิ่งจนเหนื่อยและหยุดวิ่ง"
ฮองเฮา: เหนื่อย เหนื่อย แฮ็ก แฮ็ก วังบ้าบออะไร วิ่งไปทางไหนไม่มีประตูเลยแบบนี้ฉันจะกลับไปที่เดิมได้ยังไง คิด คิด เออ เดี๋ยวนะตอนนั้นฉันทำกระจกแตกและหายเข้าไปในกระจกนิ แต่ที่นี่ไม่มีกระจกในห้องน้ำเลย มีแต่หลุมสุขาภิบาล อืม แค่นึกก็อยากจะอวกแล้ว เฮ้ย..
ฮ่องเต้: น้องหญิง เจอเ้าสักที ทำไมเ้าถึงวิ่งเร็วถึงเพียงนี้
ฮองเฮา: น้อยมาเรียกฉันว่าน้องหญิง ฉันไม่ได้ชื่อน้องหญิงฉันชื่อลู่ฉาง โว้ย โธ่ โธ่ คำก็น้องหญิง สองคำก็น้องหญิง ถุย..
ฮ่องเต้: แปลกทำไมน้องหญิงถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ พูดจาหยาบคายไม่เหมือนน้องหญิงคนเดิม ฮ่า ฮ่า แต่ก็ดีเหมือนกัน อาจจำเื่ในอดีตไม่ได้เป็แน่
ฮองเฮา: คุณเป็ใคร
ฮ่องเต้: ข้านะ รึ ข้าก็เป็พระาาผู้ยิ่งใหญ่ของแผ่นดินนี้ยังไงล่ะ ฮ่า ฮ่า
ฮองเฮา: บ้าประสาทเสียสติไปแล้วแน่ แน่ เลย หัวเราะอยู่คนเดียว
ฮ่องเต้: หาอะไรนะ เ้าพูดว่าอะไร
ฮองเฮา: ปะ เปล่า เปล่า ฉันไม่ได้พูดอะไร ทำไม ได้ยินหรอว่าฉันพูดอะไร ทำเป็ หาอะไรนะ บอกให้โง่สิ ฮ่า ฮ่า
ฮ่องเต้: ข้าจะพยุงเ้ากลับไปพักที่ตำหนัก มาค่อย ค่อยเดินนะน้องหญิง
ฮองเฮา: ไม่ต้องฉันเดินเองได้ มีขาเดินโว้ย
ฮ่องเต้: งั้นข้าจะเดินตามหลังเ้า
ฮองเฮา: ไม่ต้องตามฉันมาฉันจะเดินไปเอง บอกทางมาฉันจะเดินกลับที่พักเอง
ฮ่องเต้: เ้ารู้ รึ ว่าทางกลับตำหนักไปทางไหน
ฮองเฮา: ก็ฉันจำไม่ได้ถึงได้ถามไง จะบอกหรือไม่บอก ไม่บอกฉันถามคนอื่นก็ได้
"หลังจากนั้นฮ่องเต้ก็จับแขนฮองเฮาลากกลับตำหนัก......."
ฮองเฮา: ปล่อยฉันนะโว้ย
ฮ่องเต้: ข้าไม่ปล่อยเ้าจะทำไม
"ทันใดนั้นลู่ฉางในร่างองค์หญิงเ้าลู่ ก็กัดแขนฮ่องเต้"
ฮ่องเต้: โอ้ย ข้าเจ็บนะ นี่เ้าเกิดปีหมาหรือไง
"ฮองเฮาสะใจมากและแบะปากเล็กน้อย"
ฮองเฮา: อยากมายุ่งกับฉันดีหนักหมดธุระยัง ถ้าไม่มีอะไรแล้วเชิญคุณกลับไปได้แล้ว
ฮ่องเต้: งั้นข้าส่งเ้าเพียงเท่านี้ ข้าขอตัวกลับ คิดว่าข้าอยากอยู่ที่นี่มากหนักหรือไงข้าแค่ทำหน้าที่สามีที่ดีก็แค่นั้น
ฮองเฮา: ทำไมฉันต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ด้วย ฮือ ฮือ นี่มันอะไรกัน โธ่เว้ย อยากจะบ้าตาย ฮือ ฮือ ใครก็ได้โปรดบอกฉันที ฉันมาทำอะไรที่นี่
"ในขณะนั้นฟ้าก็ผ่าลงอย่างแรง เปรี้ยง ลู่ฉางในร่างองค์หญิงเ้าลู่ก็ยืนนิ่งใกับเสียงฟ้าผ่า พอได้สติก็วิ่งกลับเข้าตำหนักไป"
นางกำนัลหลวง: ฮองเฮาไปไหนมาหม่อมฉันและองครักษ์วิ่งตามหาพระองค์ไปทั่ว ฮือ ฮือ
ฮองเฮา: โอ้ โอ๋ ไม่ต้องร้องนะไม่ต้องร้องมาฉันจะปลอบใจเธอเอง เธอคนนี้ทำไมถึงสวยจังน่าตางดงามจิ้มลิ้ม อายุน่าจะประมาณ ยี่สิบต้น ต้น
โปรดติดตามตอนต่อไป............