วสันต์แต่งตัวด้วยชุดสบายๆเตรียมนอนอย่างเช่นทุกวัน ก่อนเดินออกจากห้องน้ำขณะขยี้หัวที่เปียกด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กซึ่งปกติหลังอาบน้ำเสร็จเขาจะออกมาใส่เสื้อผ้าข้างนอกที่ห้องแต่งตัว
แต่วันนี้ไม่เหมือนทุกวันเพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย
เขาเหลือบมองคนที่ยังนอนหลับสนิทบนเตียงของเขาอย่างไม่วางตาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปแตะตามเนื้อตัวอีกฝ่ายอย่างเป็ห่วงว่าจะป่วยไข้หรือไม่โดยปกติหากเป็ผู้ชายด้วยกันคงไม่ต้องใส่ใจขนาดนี้แต่นี่ผู้หญิง..สภาพร่างกายอาจไม่เอื้อให้ทนอะไรได้มากมายนัก
“ปกติแฮะ เธอนี่มันอึดชะมัด” คนที่นั่งแปะอยู่นั่นยังไม่ได้ลุกไปไหนเขามองคนผิวขาวจัดเนื้อตัวสะอาดสะอ้านอย่างพิจารณา..ขนาดทำตัวคล้ายผู้ชายอย่างนี้ยังดูดีน่ามองแล้วถ้าแต่งตัวเป็ผู้หญิงอย่างที่ควรจะเป็..จะขนาดไหน
“คุณสันต์ ลืมอะไรป่ะครับ”
“อ่า..ไม่”
“เห็นอยู่ๆ ก็หยุดนึกว่าลืมอะไร”
เขาย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเที่ยงอย่างไม่เข้าใจตัวเองมือใหญ่ยกมาแปะหน้าอกตัวเองอีกครั้ง เมื่อเขาสงสัยว่าทำไมตอนนั้นถึงใจสั่น
“หรือเป็เพราะพันธุกรรม”เมื่ออาเอกของเขาก็ผิดเพี้ยนไปอย่างมีตัวอย่างตัวเป็ๆ ให้เห็น แต่เขาก็แน่ใจว่าตัวเองเป็ผู้ชาย100% เขาชอบผู้หญิงนะ ผู้หญิงแบบผู้หญิงแท้ๆ ที่ไม่ได้แหวกแนวแบบนี้ด้วย
“ไม่! ฉันไม่ได้ชอบทอม” ไม่รู้ว่าเขาจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้หรือยังแต่ก็ขอสรุปตามนั้น..เขาไม่รับแก้ทอมซ่อมดี้ทุกกรณี ยัยลัมภ์อะไรนี่ก็แค่พนักงานคนหนึ่งที่เขารับเข้าทำงานเท่านั้น
“ตื่น! ไปอาบน้ำ”
โรมต้องพลิกตัวเมื่อเขารู้สึกรำคาญเสียงอู้อี้ที่แว่วเข้าหูอยู่ใกล้ๆอย่าบอกนะว่าไอ้ลัมภ์มันยังไม่นอน ขนาดปากมันเดี้ยงยังพูดพล่ามอะไรอยู่ได้
“ไม่อาบ! จะนอน”
“ถ้าไม่อาบก็ไปนอนที่โซฟาโน่น”
“นอนเหอะ” มันจะอะไรกันนักกันหนานะไอ้ลัมภ์ชอบทำตัวเป็แม่อีกคนละ..คอยมาส่องเสื้อผ้าหน้าผมกันอยู่ได้ โตขนาดนี้แล้วปล่อยๆบ้างเถอะ
“ลุกไปโซฟาเดี๋ยวนี้!”
“ปวดหัว!” แค่นั้นก็ได้ยินเสียงถอนหายใจแรงราวจนแต้ม วสันต์ถึงกับพูดอะไรไม่ออกเมื่อนึกได้ว่าที่อีกฝ่ายต้องตกอยู่ในสภาพนี้ส่วนหนึ่งก็เพราะเขาเห็นแก่คนที่ก้มหน้าก้มตาและกะตือรืนร้นทำงานอย่างไม่มีบ่นเมื่อ่บ่าย
ยกให้สักครั้ง
“พรุ่งนี้จะไล่ให้ไปที่ตัวเองข้างนอกโน่น” พูดแล้วก็ขยับตัวไปคว้าหมอนกับผ้าห่มคงต้องเป็เขาเองที่นอนโซฟานั่น คนรำคาญเสียงบ่นต้องพลิกตัวอีกรอบมารวบก่ายคนต้นเสียงอย่างจะบังคับให้นอนแล้วเงียบปากซะ
“ลัมภ์!”
“นอน..เหนื่อย” ฟังคล้ายละเมอมากกว่าจะบ่นจริงจังคนตัวโตต้องเป่าปากอีกฟู่เมื่อตัวเองดูคล้ายหมอนข้างไม่มีผิด จะขยับตัวอีกฝ่ายก็เกาะแน่นทั้งแขนขามือใหญ่ยกกำปั้นทำท่าจะทุบหัวคนเ้าปัญหาในความคิดของเขา
“เธอนี่มัน..”
สุดท้ายก็ทำได้แค่ปล่อยมือที่ค้างกลางอากาศลงกับที่นอนหากดึกๆ หน่อยมีโอกาสปลีกตัวค่อยว่ากัน หรือไม่แน่ยัยลัมภ์ตื่นมาเห็นเขาก็คงลุกหนีไปเอง
5K
