หกโมงเช้าในวันจันทร์
ฉันถูกปลุกเพราะนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ ก่อนจะก้มมองตาฟาเซียร์ที่นอนอยู่บนพื้นข้างเตียง แล้วลุกไปอาบน้ำ พออาบน้ำเสร็จ ฉันก็ออกมาเจอยัยฟาเซียร์ นั่งบนเตียงจ้องหน้าฉัน
"อาบเสร็จและเหรอ ฉันคิดว่าเธอหลับตายในห้องน้ำล่ะ คนบ้าไรอาบน้ำนานจุง"
ฉันจ้องหน้าอิตาทอมกลับและเอามือเท้าเอว
"จะกัดฉันแต่เช้าเลยใช่มะ?!?"
หึยยย คนบ้าอะไรกวนประสาทดีแท้
"ฉันก็ไม่ได้อยากกัดเธอหรอก แต่มันนานจริงๆนี่"
พูดไม่พอนางเดินมาหาฉันและยื่นจมูกมาดมๆรอบตัวฉัน ไม่พอมันมาจิ้มๆที่แขนฉันด้วย ฉันผลักหน้ามันออกทันที
"มาดม มาจิ้ม หาอะไรห๊ะ?!?"
ตาฟาเซียร์หัวเราะ
"ตัวหอมดีนี่ มิน่าอาบน้ำนาน ฉันจิ้มเพราะจะดูว่าเนื้อเธอเปื่อยยัง"
ดู๊ ดูมันยิ้ม น่าตบชะมัด
"ไปเลย ไปอาบน้ำเลย ฉันจะไปใส่เสื้อผ้า"
ฉันผลักนางนี่เข้าห้องน้ำ และดึงประตูปิด ได้ยินเสียงมันหัวเราะด้วยล่ะ
หลังจากที่ฉันแต่งตัวเสร็จ ฟาเซียร์ก็ออกจากห้องน้ำพอดี
"เธอเรียนห้องไหน?"
นางถามฉัน
"ม.6ห้อง3"
ฉันตอบโดยที่ยังส่องกระจกหวีผมอยู่
"จะไปพร้อมฉันมั้ย?"
มันยังคงถามต่ออีก
"ไม่อ่ะ ฉันอยากไปคนเดียว"
พูดจบฉันวางหวีและหันไปคว้ากระเป๋า
~มัล โด ออบ ซี ซา รัง งึล อัล เก ฮา โก
มัล โด ออบ ซี ซา รัง งึล เน เก ซู โก
ซูม กยอล รา นา โจ ชา นอล ทัม เก แฮ ดด โก อี รอค เค โท มัง กา นี กา~ เสียงโทรศัพท์ของฉันเองแหล่ะ
"ฮัลโหล"
(มีนา ฉันเอง เธออยู่ไหน ฉันจะรอเธอที่โรงอาหารนะ)
"ฉันอยู่ห้อง โอเคเจอกันที่นั่นนะ"
(โอเคเจอกัน)
แล้วยัยดอลลี่ก็วางสาย ฉันรีบคว้ากระเป๋าแล้วออกจากห้องทันทีไม่สนใจฟาเซียร์ที่มองตามฉัน...
ณ โรงอาหาร
ฉันกวาดตามองหายัยดอลลี่ โชคดีที่ยังไม่ค่อยมีคนเพราะฉันไม่ค่อยชอบคนพลุ่นพล่านสักเท่าไหร่ แล้วฉันก็เจอยัยดอลลี่โบกไม้โบกมืออยู่นั่น ฉันเดินเข้าไปหา และนั่งลงข้างนาง ยัยดอลลี่ผลักจานอาหารให้พร้อมนมเย็นหนึ่งแก้ว
"ทำไมวันนี้แกซึมๆ จังวะ"
ยัยดอลถามพลางเอามือมาทาบหน้าผาก ทาบแก้มฉัน
"ตัวก็ไม่ร้อน"
ฉันปัดมือยัยดอลลี่
"ฉันโอเคแก ฉันแค่ไม่ชินกับโรงเรียนใหม่ รูมเมทใหม่ เออแล้วแกพักที่ไหน ถ้าไปกลับมันไกลนะแก"
ฉันถามทันที ยัยดอลลี่ยิ้มกว้าง
"ฉันอ่ะมานอนค้างบ้านย่าฉัน มีคุณอามาส่งที่โรงเรียน ไม่ต้องห่วงฉัน แล้วแกพักอยู่นี่หรอ"
ยัยดอลลี่ถามพลางหั่นไส้กรอกเข้าปาก
"ใช่ ฉันพักอยู่หอประจำ"
ยัยดอลลี่ถามต่อ
"แล้วรูมเมทแกล่ะ นิสัยดีเท่าฉันป่าว"
ฉันจ้องยัยดอลลี่
"แหมมม แม่นางไม่ค่อยจะหลงตัวเองเลยนะยะ’"
ยัยดอลลี่ยิ้มกว้าง
"กับเขา ฉันไม่รู้หรอกเพิ่งจะรู้จักเขาเมื่อวาน" ฉันบอก
"เอาเถอะ เรามาจัดการอาหารเช้าก่อนที่กริ่งจะดัง " ดอลลี่ว่าก่อนจะจัดแฮมเข้าปาก
ฉันกับยัยดอลลี่ เราเดินหาห้องเรียน แหงล่ะต้องเดินหาเพราะพวกฉันหลงทาง ㅠㅇㅠ ฉันกับยัยดอลลี่เราได้ห้องเดียวกัน เห็นเขาว่ากันห้อง 3 เป็ห้องของพวกที่ย้ายกลางเทอม หรือพวกที่ดรอปแล้วกลับมาเรียน ขณะฉันกับดอลลี่เราหาทางไปห้องเรียนอยู่นั้น มีชะนีบางตัว พุ่งเข้ามาชนฉันกับยัยดอลลี่อย่างจัง
"ว๊าย พวกหล่อน เดินไม่ดูตาม้าตาเรือกันเลยหรือไง"
แม่สาวหน้าหมวยถักเปียสองข้างลุกมาแขวะฉันกับยัยดอลลี่ที่กำลังลุกขึ้น
"เธอนั่นล่ะ ที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ ไม่เห็นหรอเราเดินกันอยู่ เธอก็พุ่งมาใส่พวกเรา ซุ่มซ่ามยังจะมาด่าพวกเราอีก เนอะดอลลี่เนอะ"
ฉันเถียงขาดใจเลย และแล้วด้วยสันชาตญาณ ฉันกับดอลลีรีบยกมือขึ้นปิดหู
"กรี๊ดดดดด!!! แกเป็ใคร ทำไมกล้าปากดีกับฉัน แกรู้มั้ยฉันเป็ใคร ฉันเ้าแม่ของโรงเรียนเลยนะยะ "
ยัยหน้าหมวยแหกปากลั่น
"เ้าแม่หรอ อุ๊ย! มีนา ฉันว่าเราต้องเป็ นางพญาหงส์ ล่ะ จะได้ปราบเ้าแม่หน้าหมวยได้"
ดอลลี่สวนกลับ
ในขณะที่ยัยหน้าหมวยจะพุ่งมาตบยัยดอลลี่ ผมนี่ยกเท้าถีบท้องนางเต็มแรง เล่นเอาแม่นั่นจุกซะ
"เอาสิ่ ถ้าเธอแตะเพื่อนฉันสักปลายนิ้วก้อย ฉันจะเอาหมัดนี่ล่ะยัดปาก กินข้าวไม่ได้3 วัน 3 คืนเลย หรือจะลอง?"
ฉันพูดแล้วยกกำปั้นชูใส่แม่นั่น
"แก..."
ยัยหมวยจะลุกมาสู้กับฉัน แต่แล้วก็มีเสียงดังมาจากข้างหลังฉันกับดอลลี่
"แก้ว!! จะทำอะไรน่ะ"
อ๋อออ ยัยหน้าหมวยชื่อแก้ว อะเคร่ เก็ทล่ะ
"ฟาเซียร์ เค้าโดนสองคนนี้รุมทำร้ายอ่ะ ดูสิ เสื้อแก้วเป็รอยตี..เอ่อ รอยเท้ามันเลยอ่ะ"
แม่แก้ววิ่งไปกอดแขนพระเอกพร้อมรายงานเอาแต่ความดีเข้าตัว เอาความเลวโยน..ใส่เราสะงั้น ไม่เป็ไร เรานางเอกใสๆ ค่ะ ฉันกับดอลลี่ หันไปมอง 2 คนนั้น ฟาเซียร์มองฉัน ก่อนจะแกะมือแก้วออกจากแขน
"พวกเขาจะทำอะไรแก้วได้ยังไง ถ้าแก้วไม่หาเื่พวกเขาก่อน!!"
ฟาเซียร์ตะคอกใส่ยัยหน้าหมวย
แม่แก้วคนงามหลบหน้าค่ะ หงอยไปสิ่คะ ตาพระเอกของเราเอ่ยต่อค่ะ
"จากนี้เราขอบอกเลยนะแก้ว ห้ามยุ่งกับมีนาและเพื่อนมีนาอีก ถ้าเรารู้ว่าแก้วยุ่งกับยัยนี่ เราจะได้เห็นดีกัน"
ฟาเซียร์พูดเสียงดังก่อนจะเดินหันมากระชากมือฉัน
"เห้ยย อิทอม แกปล่อยฉันนะเว้ย"
ห่านน กล้าดีไงมาแตะเนื้อต้องตัวฉันฟ๊ะ ยัยดอลลี่เดินตามอย่างงงๆ
"ทำไม ทำไมเซียร์ต้องปกป้องมันด้วย แก้วเป็แฟนเซียร์ ทำไมเซียร์ไม่ปกป้องแก้ว"
เสียงยัยหมวยะโตามหลัง ฟาเซียร์หยุดเดิน
"อุ้ยดอลลี่ชนฉันทำไม"
ฉันหันไปถามทันทีที่ยัยดอลลี่ที่เดินชนหลังฉันเต็มๆ
"ขอโทษ ขอโทษ แกหยุดเดินกระทันหัน ฉันเบรกไม่ทัน"
ก่อนที่ฉันจะเถียงยัยดอลลี่ต่อ แต่เสียงฟาเซียร์ดังกลบฉันก่อน
"เื่ของเรามันจบไปนานแล้วนะแก้ว เราเลิกกันแล้วยอมรับความจริงบ้าง ถ้ายัยนี่จะถูกรังแกหรือกลั่นแกล้งไม่ว่าจากใคร เราจะปกป้อง เพราะเราแกล้งและรังแกยัยนี่ได้คนเดียว จำไว้"
อ้าวว ห่านน ตูเป็หุ่นเรอะหรือเป็กระสอบทราย ?!? รังแกตู เด๊ะปั๊ดตบให้สมองกระเด็นมาเต้นระบำเลยนี่
แล้วฟาเซียร์ก็ลากฉันไปต่อ มันไม่สนสินะว่าฉันจ้องหน้าแบบจะกินเืกินเนื้อ สักพักนางก็ปล่อยมือฉันและหยุดที่หน้าห้องเรียน
"นี่ห้อง6/3ของเธอ เราอยู่6/2 ข้างเธอ เราส่งแค่นี้"
พูดจบนางจ้องหน้าฉัน ก่อนจะหันไปยิ้มให้ยัยดอลลี่และหันหลังเดินไปห้องข้างๆ
"นี่หรอรูมเมทแกอ่ะ มีนา"
ฉันหันขวับมองยัยดอลลี่ทันที
"แกรู้ได้ไง"
ดอลลี่ทำหน้าเหยเก
"เดาเอา"
ฉันถลึงตามองดอลลี่
"เออเดาแม่นนี่ ใช่ยัยนี่ล่ะ เข้าเรียนเถอะแก เดี๋ยวอาจารย์มาจะโดนทำโทษ"
พูดจบฉันเดินนำทันที วันนี้จะเจออะไรบ้างเนี่ยเห้อ มีนานะมีนา ซวยจริงๆ
266
![[จบ] ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1675322658_64484632.webp)
