ตอนที่9 ยัยตัวแสบ
กาวินกลับมาถึงคอนโดใน่เย็นของวันเห็นหญิงสาวนั่งเงียบๆอยู่คนเดียว สายตาของเธอมองออกไปที่ด้านนอกเหมือนคนไม่มีชีวิตชีวากาวินเห็นดังนั้นเขาจึงเดินเข้ามาหาเธอ
“เป็อะไร” เขาถามเสียงนุ่ม
“เหงาค่ะ” เธอหันมาพูดด้วยสีหน้าเรียบๆ เธอรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้มันไม่ใช่ชีวิตของเธอแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก
“อยากออกไปข้างนอกไหม” เขาชวน หลายวันมานี้ เขาออกไปทำงานทุกวัน วันหยุดก็ไม่ได้หยุด เลยทำให้เธอต้องอยู่คนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมนี้
“ไปไหนคะ” สีหน้าเรียบๆเริ่มมีรอยยิ้ม เธอเหมือนเด็กที่กำลังจะได้ออกไปเที่ยว
“กินข้าวช๊อบปิ้ง ดูหนัง อยากไปไหนล่ะ” วันนี้เขากลับมาไว
“ไปทุกที่ที่พูดเลยได้ไหมคะ”แหม...ไม่ค่อยโลภเลยเนอะ
“ได้สิ...ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าป่ะ”
“ไปทั้งแบบนี้เลยไม่ได้เหรอคะ” กาวินเป็ผู้ชายรักสะอาด แต่ใบบัวเป็ผู้หญิงที่ี้เีอาบน้ำเป็ที่สุดไม่ว่าเธอจะยังความจำดีอยู่หรือความจำเสื่อมแบบตอนนี้ก็ตาม
“ไม่ได้ครับ” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับสายตาที่จับจ้องไปที่ใบหน้าของเธอใบบัวจึงยอมลุกขึ้นแต่ก็แอบมีเสียงบ่นออกมาเบาๆ
“เื่มาก...”
“ฮึ!” เขาได้ยินนะ แต่ใบบัวก็ไม่ได้สนใจ
หลังจากที่ทั้งสองผลัดกันอาบน้ำจนเสร็จแล้วพากันออกมาข้างนอก กาวินพาหญิงสาวมาทานอาหารที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง หลังจากทานอาหารเสร็จก็ว่าจะพาเธอไปช๊อปปิ้งซื้อของใช้กับของที่เธออยากได้ด้วย
“สั่งเลยอยากทานอะไรสั่งเผื่อพี่ด้วย” กาวินให้หญิงสาวเป็คนเลือกเมนูตามที่เธอชอบโดยมีพนักงานเสิร์ฟมายืนรอจดเมนูอยู่
“ต้มย้ำกุ้งักุ้งคั่วพริกเกลือ กุ้งทอดกระเทียม กุ้งอบวุ้นเส้น ข้าวสวยสองจาน พอแล้วค่ะ” กาวินมองเธอสั่งอาหารที่มีแต่เมนูกุ้ง สงสัยเธอคงชอบกินกุ้งมากแน่ๆ
เมื่อเมนูที่สั่งถูกเสิร์ฟพร้อมกับข้าวสวยร้อนๆดูแล้วน่ารับประทานทั้งสองเริ่มลงมือทานกันไปเรื่อยๆ
“ข้าว...ชอบกินกุ้งเหรอ”
“คงงั้นมั้งคะ” ภายในร้านมีเพลงเปิดฟังเบาๆ ทำให้บรรยากาศในร้านโรแมนติกขึ้นและเมื่อเวลาผ่านไปทั้งสองนั่งทานกันไปคุยกันไป จนสุดท้ายก็อิ่มใบบัวลูบท้องตัวเองปรอยๆ เธอรู้สึกอิ่มมากและก็อร่อยสุดๆ
“อิ่มแล้วอยากไปไหนต่อไหม” ไหนๆวันนี้เขาก็ได้มีเวลาพาเธอออกมาเปิดหูเปิดตาข้างนอกแล้ว ไม่ว่าเธออยากจะไปไหนเขาก็จะพาไปขอแค่ให้เธอบอกมาก็พอ กาวินกำลังรู้สึกมีความสุขเหมือนได้ออกเดทและในขณะที่เขากำลังมีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีนั้น สายตามันดันเหลือบไปเห็นผื่นที่ผิวของเธอเข้าซึ่งตอนนี้เ้าตัวกำลังเริ่มเกา
“เป็อะไรน่ะ” ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มเมื่อสักครู่หุบยิ้มทันที เมื่อเห็นรอยแดงเริ่มเห่อขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ
“ไม่รู้ค่ะคันมากเลย” เธอเกาที่ิัจนเกิดรอยแดงเต็มไปหมดและด้วยความเป็หมอของกาวินจึงจำเป็ต้องงัดวิชาที่มีออกมาวินิจฉัยโรคให้เธอ
“ผื่นแบบนี้...หนูแพ้อาหารหรือเปล่า” สีหน้าและน้ำเสียงของกาวินดูเป็กังวลอยู่ไม่น้อย
“ไม่รู้ค่ะ” เธอส่ายหน้าแต่ก็ยังเกาไม่ยอมหยุด แล้วดูเหมือนว่าจะคันมากขึ้นและเกาแรงกว่าเดิมด้วย
“กลับกันเถอะ” กาวินจ่ายค่าอาหารแล้วรีบพาเธอกลับคอนโดทันที แต่กว่าจะถึงคอนโด เนื้อตัวของหญิงสาวก็แดงไปหมดเธอยังคงเกาไม่ยอมหยุด ถึงแม้นว่ากาวินจะบอกว่าอย่าเกาก็ตาม เมื่อเข้ามาถึงในห้อง เขาจึงรีบนำยาแก้แพ้มาให้เธอทานทันทีหนึ่งเม็ดพร้อมกับน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว
“มาๆทานยาก่อน” ใบบัวรีบทานยาที่เขาส่งให้ทันทีเพราะความคันของเธอที่เป็อยู่ตอนนี้มันทรมานเหลือเกิน
“เดี๋ยวไปอาบน้ำนะออกมาพี่จะทายาให้”
“ทาก่อนเลยไม่ได้เหรอคะ” ก็คนมันคัน แถมเธอยังมีความี้เีอาบน้ำเป็นิสัยส่วนตัวที่ยังแก้ไม่หาย
“ไม่ได้ทาก่อนแล้วไปอาบน้ำก็ล้างยาออกหมดน่ะสิ” ความี้เีอาบน้ำของเธอทำให้กาวินต้องทำเสียงดุๆใส่เธอ
“ก็ทาแล้วนอนเลยไง” เธออ้อมแอ้มพูดตามประสาคนี้เีอาบน้ำ
“ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้!” เขาทำเสียงดุอีกครั้ง ยิ่งเป็ภูมิแพ้ที่ผิวก็ยิ่งต้องรักษาความสะอาดแต่เธอกลับเป็คนี้เีอาบน้ำซะได้ กาวินส่ายหน้าเบาๆมองคนแพ้กุ้งเดินเข้าไปอาบน้ำอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก
ใบบัวเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ แล้วกลับออกมาอย่างไวไวชนิดที่เรียกว่า...วิ่งผ่านน้ำคุณหมอผู้รักในความสะอาดเป็ที่สุดรู้สึกใเมื่อเห็นเธอวิ่งออกมาเร็วเกินไปและที่สำคัญคือเธอนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวออกมาหาเขากาวินแอบคิดในใจว่าเธอได้ฟอกสบู่หรือเปล่าแต่กลิ่นสบู่ที่ติดอยู่ที่ร่างกายของเธอก็ทำให้เขาเบาใจเธอคงไม่ได้ลาดน้ำแล้ววิ่งออกมาเลยหรอกนะ
“พี่หมอหนูอาบน้ำเสร็จแล้วทายาให้หนูเร็วค่ะ” เธอนั่งลงพึบ! ที่ด้านหน้าพี่หมอของเธอ โดยหันหลังให้แล้วคลายผ้าขนหนูที่นุ่งอยู่ออกแค่พอหลวมๆเพื่อให้เขาทายาให้เธอได้สะดวกมากขึ้น แบบไม่ได้คิดอะไรเยอะ
แต่กาวินกลับสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นอาการและการกระทำของเธอที่ดูจะเร็วเกินไปหน่อยนี่ถ้าผ้าหลุดขึ้นมาเขาไม่รับประกันความปลอดภัยนะจะบอกให้
“เอาไปทาเองได้ไหม” อากาศภายในห้องก็ไม่ได้ร้อนแต่กาวินเริ่มเหงื่อแตกที่ขมับทั้งสองข้าง
“ได้ยังไงทาไม่ถึงเมื่อกี้พี่หมอยังบอกอยู่เลยว่าจะทาให้ เร็วสิคะหนูคันจะแย่อยู่แล้ว” เธอเร่ง พร้อมกับขยับผ้าขนหนูที่เธอนุ่งอยู่ให้ด้านหลังต่ำลงอีกกาวินเห็นดังนั้นถึงกลับต้องสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดลึกๆแล้วรีบลงมือทายาให้เธอ
“มาๆ” กาวินหยิบตลับยาแล้วเปิดฝาออก เขาเริ่มลงมือทายาให้เธอ ผิวขาวๆที่เคยเนียนนุ่มตอนนี้มีแต่ผื่นและรอยแดงเต็มไปหมดสงสารก็สงสารแต่ตัวเขาเองก็น่าสงสารเหมือนกัน
ปกติในทุกๆวันอยู่ด้วยกันชั้นในเธอก็ไม่ยอมใส่ไหนจะต้องนอนเตียงเดียวกันอีกแค่นั้นเขาก็ลำบากมากแล้ว ส่วนตอนนี้สภาพของเธออีกนิดเดียวก็จะเรียกว่าแก้ผ้าแล้วซึ่งเธอคงไม่รู้ว่าเขาต้องใช้ความอดทนมากขนาดไหน ที่ต้องเห็นเธออยู่ในสภาพแบบนี้
“อ้าวเป็อะไรอีกเนี่ยหน้าแดงอีกแล้ว” เธอหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง เมื่อรู้สึกว่าเขาทาได้ไม่ค่อยทันใจนัก
“ถามเยอะ ถามแยะหันไป!”
“ถามนิดถามหน่อยทำเป็ดุ” เสร็จจากหลังก็มาทาต่อที่แขน เสร็จจากแขนก็มาทาต่อที่...
“ขาทาเองนะ พี่ไปอาบน้ำก่อน” พูดจบเขาก็ลุกยืนขึ้นยัดยากระปุกนั้นใส่มือให้เธอไว้ แล้วรีบเดินเร็วๆเข้าห้องน้ำไปใบบัวมองตามหลังเขาไปอย่างไม่เข้าใจ เธอคิดในใจว่า...ทำไมต้องรีบขนาดนั้นด้วยจากนั้นเธอก็หันกลับมาทายาตรงที่ยังไม่ได้ทาต่อ
เมื่อเวลาผ่านไป
ยาแก้แพ้ที่ใบบัวกินเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ผื่นแดงๆตามเนื้อตามตัวเริ่มยุบลง อาการคันก็เริ่มดีขึ้นแต่อาการต่อมาก็คือง่วงนอนมาก
ทีวีถูกเปิดทิ้งไว้แต่คนที่นอนดูอยู่กลับหลับสนิทกาวินที่เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำนานมากๆ กลับออกมาก็เห็นว่าเธอหลับอยู่ที่โซฟาเธอใส่เสื้อผ้าแล้วแต่ไม่เรียบร้อยเหมือนเดิม
“ข้าว...ข้าว...ลุกขึ้นไปนอนดีๆ” เธอหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยากาวินเห็นดังนั้นจึงหยิบรีโมทปิดทีวีที่เธอเปิดทิ้งไว แล้วจึงอุ้มเธอขึ้นในท่าเ้าสาวพาไปวางลงบนเตียงนอนนุ่มๆอย่างเบามือ
“รู้ตัวไหมว่าหนูกำลังอ่อยพี่อยู่...ยัยตัวแสบ” กาวินนั่งมองใบหน้าสวยๆของเธออยู่สักครู่พลางบ่นเบาๆ หยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เธอจนถึงหน้าอก ปิดไฟแล้วหยิบหมอนพาตัวเองไปนอนที่โซฟาแทน
“นอนตรงนี้ดีกว่าถ้าขืนนอนด้วยกันมีหวังได้เสียหมอแน่ๆ” ซึ่งั้แ่ที่เขาพาเธอเข้ามาอยู่ด้วยกันที่นอนที่ดีที่สุดก็คือโซฟาตัวยาวที่อยู่ด้านนอกห้องนอน…
2K
