หลังจากเหตุการณ์ "ขนมเข่งหน้าครีม" ที่ทำให้รินดาต้องอับอายขายหน้าจนต้องกลับบ้านไปก่อน เฟยหลงก็ไม่รอช้าที่จะต้อนชิงเซียนไปที่มุมสงบของงานเลี้ยง ซึ่งเป็สวนหย่อมเล็กๆ ที่มีน้ำพุอยู่ตรงกลาง แสงจันทร์สาดส่องลงมาต้องร่างของทั้งคู่ราวกับละครที่กำลังจะเริ่มฉากสำคัญ
ชิงเซียนยังคงแทะน่องไก่ในมืออย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"คุณชิงชิง... เรามาคุยกันอย่างเปิดอกเถอะครับ" เฟยหลงเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
[เปิดอกรึ? โอ้โห... เ้าหมอนี่มันหื่นกามเกินไปแล้ว! เพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วยามจะมาเปิดอกเปิดใจอะไรกัน! ข้าเป็เซียนนะเฟ้ย ไม่ใช่หญิงงามเมือง!]
เฟยหลงถึงกับกระตุกยิ้มอย่างขบขัน 'หื่นกามงั้นเหรอ? ยัยเซียนนี่คิดอะไรบ้าๆ บอๆ ชะมัด'
"ผมหมายถึง... เรามาคุยเื่ 'เสียงในใจ' ของคุณเถอะครับ" เฟยหลงแก้ไขคำพูด
ชิงเซียนหยุดแทะไก่ทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความใ นี่ไม่ใช่เื่ที่เธอคาดคิดมาก่อน! เธอรีบสำรวจพลังปราณในร่างตัวเอง ปราณเซียนของเธอยังคงอ่อนแอเกินกว่าจะสร้างเขตอาคมคุ้มกันจิตใจได้ นี่จึงเป็เหตุผลที่คนในครอบครัวหวังได้ยินเสียงเธอ แต่ทำไม... ทำไมเฟยหลงถึงได้ยินด้วยล่ะ!
[เป็ไปไม่ได้! เ้าหมอนี่มันมีคุณสมบัติพิเศษอะไรกัน? หรือว่า... หรือว่าเขาจะเป็พวกมี 'จิตญาณพิเศษ' อย่างที่เคยบันทึกไว้ในตำราโบราณ? แบบนี้ก็แย่สิ! ความลับของข้าก็ถูกเปิดโปงหมดเลยน่ะสิ! แถมยังโดนด่าในใจไปเยอะแล้วด้วย!]
สีหน้าของชิงเซียนเปลี่ยนเป็กังวลอย่างเห็นได้ชัด "เ้าพูดเื่อะไรของเ้า ข้าไม่เข้าใจ" ชิงเซียนพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด แต่แววตาของเธอนั้นวูบไหวอย่างปิดไม่มิด
เฟยหลงจึงรู้ทันทีว่าเธอไม่รู้ตัวว่าเขาได้ยินเสียงในใจเธอ
เขาจึงรีบตัดบทเพื่อให้เธอไม่ขายหน้ากินไป และยังสามารถสืบหาความลับของเธอต่อได้
"ผมหมายถึง เห็นสีหน้าคุณเหมือนกำลังคิดอะไรมากมายน่ะครับ เลยอยากให้คุณพูดออกมาบ้างเผื่อมีปัญหาอะไร"
ชิงเซียนถอนหายใจอย่างโล่งอก [ก็นั่นสิ มนุษย์ธรรมจะสารถอ่านใจข้าได้ยังไง ข้าเป็ถึงเซียนเลยนะ]
ทันใดนั้นเอง ชิงเซียนก็รู้สึกถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเฟยหลง มันไม่ใช่พลังปราณ แต่เป็พลังงานบริสุทธิ์ที่คล้ายคลึงกับจิติญญาของเธอเอง พลังนั้นกำลังแผ่ซ่านออกมาและดูเหมือนจะ "กระตุ้น" ปราณเซียนอันน้อยนิดของเธอให้เกิดปฏิกิริยาบางอย่าง
ชิงเซียนรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เหมือนมีไฟสุมอยู่ในช่องท้อง ปราณเซียนที่เคยสงบนิ่งเริ่มปั่นป่วนอย่างรุนแรง
[โอ๊ย! เกิดอะไรขึ้นกับข้า! ทำไมร่างกายนี้มันถึงร้อนแบบนี้! พลังปราณของข้า... มันกำลังจะะเิ!]
เฟยหลงเห็นชิงเซียนมีท่าทีแปลกไป ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ดวงตาเบิกกว้างราวกับกำลังทรมาน เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มันเป็พลังที่บริสุทธิ์และทรงพลังอย่างประหลาด
"คุณชิงชิง! คุณเป็อะไรไป!" เฟยหลงรีบเข้าไปจับแขนเธอด้วยความเป็ห่วง
แต่เพียงแค่ัั ชิงเซียนก็กรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป กระแสพลังงานในตัวเธอพุ่งทะยานสูงขึ้นจนชุดกี่เพ้าที่สวมอยู่ขาดวิ่นเผยให้เห็นผิวขาวเนียน กระแสลมรอบตัวพัดหมุนอย่างรุนแรงจนกลีบดอกไม้ในสวนลอยฟุ้งไปทั่ว
[ปล่อยนะ! ไอ้บ้า! พลังของเ้ากำลังกระตุ้นปราณของข้า! ถ้ายังเป็แบบนี้ ข้าอาจจะ... ข้าอาจจะะเิตัวเองตาย!]
เฟยหลงเบิกตากว้าง เขาไม่เคยเห็นพลังงานแบบนี้มาก่อน เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เขา "เชื่อมต่อ" กับเธอ พลังที่อยู่ในตัวเขาเริ่มแผ่ออกไปปกคลุมร่างของชิงเซียนอย่างช้าๆ ราวกับจะพยายาม "สงบ" พลังที่ปั่นป่วนนั้น
[อึก! พลังของเขากำลัง... กำลังเข้ามาในตัวข้า! นี่มันไม่ใช่แค่จิตญาณพิเศษแล้ว! เ้าหมอนี่มันเป็ 'ผู้บ่มเพาะพลัง' ขั้นสูง!]
ชิงเซียนกัดริมฝีปากแน่น เธอกำลังสับสนและหวาดกลัว ปราณเซียนในร่างของเธอกำลังถูกรบกวนอย่างรุนแรงจากพลังของเฟยหลง มันเหมือนกับการที่น้ำกับน้ำมันกำลังถูกบังคับให้ผสมกัน
ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของงานเลี้ยง พ่อแม่และพี่ชายทั้งสามก็กำลังสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นในสวนหย่อม
"นั่นอะไรน่ะ! ทำไมถึงมีลมแรงขนาดนั้น!" คุณหญิงนวลอุทานด้วยความใ
"ชิงชิง! เกิดอะไรขึ้นกับเธอ!" หวังอี้เห็นน้องสาวของเขากำลังยืนตัวสั่นและมีแสงเรืองรองออกมาจากร่างอย่างประหลาด "หวังลั่ว! หวังซิง! ตามฉันไปดู!"
ทั้งสามรีบวิ่งตรงไปยังสวนหย่อม แต่ก่อนที่พวกเขาจะไปถึง พลังงานของชิงเซียนก็ถึงจุดสูงสุด!
ตูม!!!
เกิดเสียงะเิดังสนั่นหวั่นไหว แรงะเิทำให้ต้นไม้ในสวนโยกไหว กลีบดอกไม้ปลิวว่อน พ่อแม่และพี่ชายทั้งสามถึงกับต้องยกมือขึ้นบังหน้าด้วยความใ
เมื่อควันจางลง ทุกคนก็เห็นภาพที่ทำให้พวกเขาต้องเบิกตากว้าง...
ชิงเซียนไม่ได้ะเิตัวเองตาย แต่ชุดกี่เพ้าของเธอขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือชิ้นดี เผยให้เห็นผิวขาวผ่องที่ตอนนี้มีลายเส้นเรืองแสงสีทองวิ่งไปทั่วร่างราวกับรอยสักโบราณ ส่วนเฟยหลงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ มือของเขากำลังจับไหล่ของเธอไว้แน่น ดวงตาของเขากำลังจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน... ทั้งใ หลงใหล และเป็ห่วงอย่างสุดซึ้ง
[ไอ้บ้าเฟยหลง! เ้าทำอะไรกับข้า! ชุดของข้า... พลังของข้า... แถมไอ้เส้นแสงๆ นี่มันอะไรกัน! เหมือนลายแทงขุมทรัพย์งั้นรึ?!]
เฟยหลงไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วดึงชิงเซียนเข้ามาในอ้อมกอด เพื่อปกปิดร่างกายน้องสาวจากสายตาของคนอื่นๆ ที่กำลังวิ่งกรูกันเข้ามาดูเหตุการณ์
"คุณชิงชิง... ดูเหมือนว่าเราจะมี 'เื่สำคัญ' ที่ต้องทำร่วมกันแล้วนะครับ" เฟยหลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขานุ่มนวลจนชิงเซียนรู้สึกประหลาดใจ
[เื่สำคัญ? นี่เ้าหมายถึงเื่การบ่มเพาะพลังคู่ หรือเื่หาชุดใหม่ให้ข้ากันแน่! ไอ้บ้า! ปล่อยนะ! ข้ายังไม่ได้ตกลงว่าจะ 'ทำ' กับเ้า!]
3K
