ลิขิตรักแม่เรือพ่วง

โจวเถาเถาจับมือลูกชายเดินไปที่ริมตลิ่งและเริ่มซักผ้าห่ม

เ๹ื่๪๫อื้อฉาวของหวังเสียวเตี๋ยที่ผ่านมาแค่ไม่กี่วันยังเป็๞เ๹ื่๪๫โจษจันที่ทำให้คนพากันนินทาพูดถึงนางกันเซ็งแซ่ เป็๞ไปไม่ได้ที่โจวเถาเถาจะไม่รู้สึกโกรธที่ได้ยินเ๹ื่๪๫นี้ แม้แต่นางเองยังอดไม่ได้ที่จะโกรธหวังเสียวเตี๋ยเลย ทั้งๆ ที่นางไม่ได้เป็๞คนทำเ๹ื่๪๫เหล่านี้ก็ตามที แต่ตอนนี้เป็๞นางที่ต้องแบกรับเ๹ื่๪๫น่าอับอายนี้ไว้แต่ผู้เดียว ผู้หญิงสองสามคนที่อยู่ฝั่งตรงกันข้ามของแม่น้ำพูดจาซุบซิบกันเบาๆ เมื่อเห็นหวังเสียวเตี๋ยกำลังซักผ้าโดยมีเสี่ยวหงเอ๋อยืนอยู่ข้างๆ

“นั่น…นางซักผ้าเองหรือ? ..ปล่อยให้ลูกชายเล่นอยู่ข้างๆ เ๽้าคิดว่าแม่หม้ายคนนี้มีปัญหาที่หัวของนางหรือไม่”

“น่าจะมีปัญหาที่หัวจริงๆ ..ข้าคิดว่านางดูแปลกออกไป”

“ใช่ๆ …ดูนางแปลกไปมาก ไม่เหมือนเดิมเลย”

“เป็๞เพราะนางจับฝูอันไม่ได้หรือเปล่า? เลยทำให้นางเป็๞บ้าไป ที่หมู่บ้านลูกพี่ลูกน้องของข้ามีผู้หญิงคนหนึ่งจู่ๆ นางก็เป็๞บ้าไปแบบนี้เหมือนกัน”

ผู้หญิงคนที่นินทานางขมวดคิ้วพลางจ้องดูโจวเถาเถาที่กำลังขยี้ผ้าห่มของนาง"ดูนางขยี้ผ้าสิ ทำราวกับว่าผ้าเป็๲ศัตรูของนางอย่างนั้นแหละ"

“คนเสียสติมักทำอะไรแปลกๆ แบบนี้ละ”

“นั่นสิ ตอนนั้นนางยังกล้าด่าฝูอันเลยทั้งๆ ที่ปรกติแล้วนางเกรงใจฝูอันเป็๲ที่สุด”

“ข้าได้ยินมาว่า คนบ้าคุ้มดีคุ้มร้ายเผลอๆ จะเอามีดมาไล่แทงคนก็เป็๞ไปได้”

“อย่าไปยุ่งกับนางเลย” ป้าหวังกุมมือที่หน้าอกราวกับว่านางหวาดกลัวมาก ไม่กล้าอยู่ที่ริมแม่น้ำนานมากนักนางรีบซักผ้าให้เสร็จโดยเร็วแล้วรีบจากไปในทันที โจวเถาเถารีบขยี้ผ้าห่มอย่างแรง นางไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนนินทาว่านางเป็๲หญิงบ้าสติไม่ดีไปแล้ว ข่าวลือว่านางวิกลจริตไปเพราะจับฝูอันไม่ได้แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

โจวเถาเถาใช้สบู่ซักทั้งผ้านวม ผ้าปูรวมปลอกหมอนจนสบู่ซักผ้าแทบไม่พอ ระหว่างที่นางกำลังซักผ้าอยู่นั้น เสี่ยวหงเอ๋อก็ทำหอกจากไม้แบบง่ายๆ เพื่อจับปลาในแม่น้ำ

“ท่านแม่ๆ …ข้าจับปลาได้แล้ว” เด็กน้อยชูหอกในมืออวดมารดาอย่างมีความสุข

โจวเถาเถาไม่รอช้าที่จะชมลูกชาย “หงเอ๋อเก่งมากเลย”

นี่เป็๲ครั้งแรกที่มารดาชมเขา เสี่ยวหงเอ๋อมีความสุขมาก เขาพยายามจับปลาให้ได้มากขึ้น ทุกครั้งที่เขาจับปลาได้เขาจะอวดมารดา และนางก็ชมเขาทุกครั้งจนเขาแทบอยากจะจับปลาให้หมดเลยทีเดียว เมื่อทั้งสองกลับบ้านโจวเถาเถาจึงเห็นว่าลูกชายนางจับปลาได้มากกว่าสิบตัว นางอดไม่ได้ที่จะชมเขาครั้งแล้วครั้งเล่า “ความหิวทำให้คนทำได้ทุกอย่างจริงๆ” เสี่ยวหงเอ๋อหน้าแดงเพราะคำชมของมารดายิ่งทำให้โจวเถาเถาถึงกับหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่