ชุมชนกวาง
ด้วยบ้านไม้เพียง 20-30 หลังคาเรือนทำให้ทุกคนภายในชุมชนรู้จักกันหมด รอบๆ ชุมชุมมีรั้วไม้ทำมือ ที่ชาวบ้านช่วยกันทำไว้ ทางเข้ามีป้ายเขียน อยู่ตัวใหญ่ ๆ ว่าชุมชนกวาง ที่ได้ชื่อว่าชุมชนกวาง เนื่องจากหัวหน้าชุมชน แซ่กวาง ชุมชนเล็กๆ นี้ก่อตั้งมาได้ 50 ปีแล้ว เริ่มจากที่ กวางเส้า หัวหน้าหมู่บ้านคนปัจจุบัน อพยพคนมาจากทางตอนเหนือของแม่น้ำหฤทัย ด้วยกลัวภัยาของ 2 เมือง
ในความทรงจำของฉีิ กวางเส้าผู้นี้มีระดับการฝึกตนต่ำกว่าท่านปู่ฉีหนาน 1 ระดับ เป็ผู้ฝึกตนขั้นรวบรวมปราณขั้น 8
“ นั้น !!! ท่านฉีหนาน นิ วันนี้แวะมาชุมชนกวางได้อะไรติดไม้ติดมือมาบ้างใหมเ้าคะ ”
เสียงของผู้หญิงมีอายุคนนึง ดังออกมาด้วยความคาดหวังเมื่อเห็น ปู่ฉีหนานเดินเข้ามาภายในชุมชน
“ ได้อยู่แล้ว วันนี้มีเนื้อ อร่อยๆ มาเยอะเลย ”
ปู่ฉีหนาน วางตะกร้าสานลงไว้ เบื้องหน้าหญิงมีอายุคนนี้ ภายในตะกร้าเต็มไปด้วยเนื้อสัตว์ ที่เข้ามาลนหาที่ตายระหว่างทาง
“ ป้ากุ้ง สวัสดีครับ ”
ฉีิที่เดินตามหลังออกมา ทักทายป้ากุ้ง ป้ากุ้งคือฮูหยินของ หัวหน้าหมู่บ้าน กวางเส้า ตอนนี้กำลังถือไม้กวาดทำความสะอาด บริเวณบ้านไม้ของแกอยู่
“ หลานฉีิก็มาด้วยหรอวันนี้ ”
เมื่อป้ากุ้งเห็นหลานฉีิก็ได้เดินมาลูบหัว แม้ภาพจะแปลกๆไปบ้างเพราะส่วนสูงของป้ากุ้งอยู่ที่ 150 CM ยกมือขึ้นไปลูบศรีษะ ฉีิ ที่สูง 170 CM ด้วยความเอ็นดู ฉีิก็ก้มศรีษะให้ป้ากุ้งลูบ แม้จะเป็จักพรรดิ์ฉีิ แต่เมื่อตอนนี้อายุของเค้า นั้นคือ 13 ปี เค้าก็ยินดีถ้าคนจะเอ็นดูหรือเป็ห่วงเป็ใยเค้า
“ ฮูหยินกุ้งแล้วนี้ กวางเส้ากับคนอื่นๆไปไหนหรือ ”
ปู่ฉีหนาน เอ่ยถามออกมา เพราะเมื่อเข้ามาภายในชุมชนนอกจากป้ากุ้งที่กวาดบริเวณบ้านไม้อยู่แล้ว บ้านหลังอื่นก็มีหญิงสาวทำความสะอาดบ้าน กับเด็กเล่นอยู่ภายในชุมชนบ้าง แต่กับไม่เห็นผู้ใหญ่ที่เป็ผู้ชายเลยสักคน เมื่อพูดถึงเื่นี้ สีหน้าของฮูหยินกุ้งก็ฉายแววความเป็ห่วงออกมา
“ พี่กวางเส้ากับคนอื่นๆ เค้าไปไล่ล่าสัตว์อสูรหมาป่าทมิฬ คะท่านฉีหนาน ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของ ปู่ฉีหนานก็ได้เปลี่ยนไป
“ ล่าสัตว์อสูรหมาป่าทมิฬ ? ” ปู่ฉีหนานเอ่ยถามอีกครา
“ พอดีนักสำรวจของชุมชน บังเอิญไปพบมันเข้า มันอยู่ทิศใต้ไม่ไกลจากหมู่บ้านเท่าไหร่ พี่กวางเส้ากลัวมันจะมาทำร้าย เด็กและสตรีภายในชุมชน เลยได้รวบรวม คนที่เป็ผู้ฝึกตนออกไปไล่ล่ามันเ้าคะ ”
“ ฉูหยินกุ้งท่านทราบหรือไม่ หมาป่าทมิฬ ขนบนตัวมันคือสีอะไร ”
ฮูหยินกุ้งกำลังนึกคิดถึง คำกล่าวของกวางเส้าก่อนจะพูดออกมา
“ สีแดงเ้าคะ ท่านฉีหนาน ”
“ ไม่ได้การแล้ว ”
เมื่อท่านปู่ฉีหนานได้ยินว่าขนบนตัวของสัตว์อสูรหมาป่าทมิฬเป็สีแดง ท่านปู่รีบวิ่งออกไปตามทิศทางของหมาป่าทมิฬ ที่ฮูหยินกุ้งเป็คนบอก ทิ้งฉีิให้ยืนอยู่อย่างนั้น
สัตว์อสูรหมาป่าทมิฬที่ขนเป็สีแดง จักพรรดิ์ฉีิย้อนคิดไปในความทรงจำ แม้จะใช้เวลาสักนิดแต่แล้วเค้าก็นึกขึ้นมาได้
สัตว์อสูรหมาป่าทมิฬ เป็สัตว์อสูรขั้น 1 ดาวขั้นต้น แต่ด้วยความที่ขนมันเป็สีแดงแปลว่ามันใกล้จะพัฒนาเป็ 1 ดาวขั้นสูงเต็มที เมื่อคิดได้แบบนี้จักพรรดิ์ ฉีิอดเป็ห่วงท่านปู่ไม่ได้
“ ฉีิเ้าเข้ามารอท่านปู่เ้าในบ้านข้าก่อน ท่านฉีหนานแข็งแกร่งจะตายท่านจะต้องไม่เป็อะไรง่ายๆหรอก ”
ป้ากุ้งบอกกล่าวกับฉีิก่อนจะพาฉีิเข้าไปรอในตัวบ้านไม้
ฉีิเหม่อมองไปทิศทางที่ปู่ฉีหนานวิ่งออกไป ลางสังหรณ์บางอย่างได้บอกกับฉีิว่าการไปในครั้งนี้ของท่านปู่ฉีหนานไม่ง่ายดายดั่งตาเห็น แต่ด้วยความที่ตอนนี้เค้าไม่สามารถทำอะไรได้ เลยได้แต่เดินตามป้ากุ้งเข้าไปภายในตัวบ้าน
เมื่อฉีิเข้ามา ภายในตัว บ้านป้ากุ้งก็ได้ทำของกินเล่นให้ฉีิทานด้วยกัน ที่กลางห้องโถง ของตัวบ้านไม้ แต่ด้วยตอนนี้ฉีิไม่มีอารมณ์ ทานอะไรทั้งสิ้นของที่ป้ากุ้งเอามาให้จึงได้วางไว้อยู่อย่างนั้น
ป้ากุ้งที่เห็นอย่างนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรตัวเค้าเองก็เข้าใจความเป็ห่วงที่ฉีิมีต่อปู่ของเค้า เค้ายังจดจำได้ดีถึงตอนที่ปู่ฉีหนาน นั้นแวะเข้ามาที่ชุมชนกวางเป็ครั้งแรกได้อยู่เลย ตอนนั้นฉีิที่อายุ 5-6 ขวบได้กอดคอปู่ฉีหนานเข้ามาที่ชุมชนกวางเป็ภาพที่อบอุ่นมาก
ตอนนี้เองป้ากุ้งก็อดเป็ห่วง กวางเส้า มากเช่นกัน ตัวเค้ารู้ดีว่า ปู่ของฉีิแข็งแกร่งกว่าสามีของเค้า ขนาดคนที่แข็งแกร่งกว่ายังมีปฎิกิริยาอย่างนั้นเค้าไม่รู้ว่าตอนนี้สามีกับคนที่ชุมชนออกไปไล่ล่าจะเป็อย่างไรกันบ้าง ได้แต่ภาวนาขอให้ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย
ผ่านไป 10 ชั่วโมงจนถึง่ค่ำ
แม้พระอาทิตย์จะตก ดวงจันทร์ขึ้นมาสะท้อนแสงแทนแล้วก็ตาม แต่กลับไร้วี้แววของใครสักคนที่กลับมา
ป้ากุ้งทำมื้ออาหารค่ำและจัดเตรียมห้องนอนไว้ให้ฉีิ
แน่นอนว่าอาหารค่ำมือนี้ทั้งป้ากุ้งและฉีิก็ทานกันไม่ลงอยู่ดี
ภายในห้องของฉีิที่ป้ากุ้งได้จัดเตรียมไว้ให้
ฉีิเดินไปล็อคกลอนประตูก่อนจะได้นั่งขัดสมาธิที่เตียง บัดนี้เค้าทราบถึงความอ่อนแอไร้กำลังของตน ชาติก่อนเค้าตัวคนเดียว การที่ต้องแสวงหาความะเป็ความท้าทายเดียวของเค้า ชาตินี้เค้ามีท่านปู่ครอบครัวเพียงคนเดียวของเค้าในตอนนี้เมื่อเห็นท่านปู่ต้องเสี่ยงอันตรายและตัวเค้าไม่สามารถช่วยอะไรได้ ความเ็ปมันไม่ต่างจากตอนที่เค้าถูกะเิตายในชาติก่อนเลย
แม้มันจะต่างกันตรงที่ตอนนั้นเค้าเ็ปทางกายกับดวงจิต แต่ตอนนี้เค้ากลับเ็ปทางใจ ข้าต้องรีบแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็ว
ฉีิเริ่มเดินการฝึกตน ตามรูปแบบ ร่างเทพทรราชอีกครั้ง ต่อไป
8 ชั่วโมงผ่านไป
เสียงไก่ภายในหมู่บ้านขัน ร้องแข่งกันระงม ปลุกฉีิที่จมกับการฝึกตนให้ตื่นขึ้น
ข้ารู้สึกว่าการััพลังปราณที่ขาขวา แม้มันจะยาก แต่สำหรับข้า มันก็ติดอยู่เพียงแค่เื่ของระยะเวลาเท่านั้น ถึงจะสามารถบรรลุขั้นรวบลมปราณ ขั้น 1 ได้
ฉีิที่ออกจากการฝึกตนยิ้มอยู่ภายในใจ
“ ท่านพี่กวาง ท่านปู่ฉีหนานเค้า เค้า เค้า !!!!! ”
เสียงะโของป้ากุ้ง ดังลั่นเมื่อฉีิได้ยินเนื้อความทำให้ฉีิเกิดความ ตื่นตนกใ
บัดนี้ฉีิ วิ่งออกมาภายนอกบ้านไม้ ภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือป้ากุ้งกำลังประคองร่างๆ หนึ่ง ที่ร่างกายกำยำแต่กลางหน้าอกโชกด้วยเื โดยมีแผลฉกรรณ์เป็ลอยเล็บของสัตว์อสูรหมาป่าทมิฬ อยู่
“ ท่านปู่ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ”
144
![[นิยายแปล] ข้ามโลกสู่เส้นทางเซียน | Walker of the world](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775198899_57369760.webp)
