ผ่านไปหลายชั่วยามมีคนนำจดหมายส่งให้หลิวอี้เฉิงจดหมายนั้นส่งมาจากองค์ชายรอง จดหมายนั้นกล่าวถึงลี่เฉี่ยวที่ให้สาวใช้เข้าวังเป็ตัวปลอม สกุลหลิวต้องรับผิดชอบความผิดนี้ต้องหาข้อมูลมาให้ได้ว่า ชายผู้นั้นเข้าวังมาเพื่อเหตุอันใดและต้องนำตัวบุตรสาวมาลงโทษ แต่ถ้าอยากให้เว้นโทษนางก็ต่อเมื่อนางต้องหมั้นหมายกับองค์ชายรอง หลิวอี้เฉิงโกรธมากเมื่อรู้ว่าบุตรสาวตนให้สาวใช้ตัวปลอมเข้าวังและรู้สึกเสียหน้าเป็อย่างมากที่ออกหน้าขอให้สาวใช้เข้าวังไปกับลี่เฉี่ยว
หลิวอี้เฉิงสั่งให้พ่อบ้านนำตัวลี่เฉี่ยวไปกักขัง พ่อบ้านไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลยจู่ ๆ ก็จับนางเข้าห้องล็อคประตู
“เดี๋ยวก่อนพ่อบ้านฉีท่านจับข้ามาขังทำไม ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้นะ”
“คุณหนูนายท่านสั่งให้ข้าจับท่านขังในห้อง เพราะเหตุอันใดไว้คุณหนูรอถามนายท่านเอาเองเถิด”ขณะที่พ่อบ้านฉีจับลี่เฉี่ยวมาขังซูปี้สาวใช้ก็ตามมาด้วย
“คุณหนู เกิดอะไรขึ้นเ้าค่ะ”
“ซูปี้เปิดประตูให้ข้าหน่อยข้าจะไปถามท่านพ่อ”
พ่อบ้านฉีหันหน้าไปที่ซูปี้
“ถ้าเ้าเปิดประตูให้คุณหนูเ้าก็จะมีความผิด แต่เ้าอาจจะไม่ใช่แค่ถูกขัง อย่าแม้แต่จะคิด”
สิ่งที่พ่อบ้านพูดลี่เฉี่ยวก็ได้ยินด้วย
“ซูปี้เ้าไม่ต้องเปิดประตูให้ข้าแล้วเดี๋ยวท่านพ่อมา ข้าจะคุยกับเขาเอง ไม่ต้องคิดจะช่วยข้าเดี๋ยวเ้าจะเดือดร้อนไปด้วย”
สีหน้าซูปี้เป็กังวลและเป็ห่วงลี่เฉี่ยวเป็อย่างมาก
“เดี๋ยวข้าจะไปหานายท่านนะเ้าค่ะเหตุใดต้องจับคุณหนูขัง”
ซูปี้เร่งรีบ วิ่งไปหาใต้เท้าหลิว
“นายท่านหลิวเหตุใดท่านต้องขังคุณหนูของข้าด้วยเ้าค่ะ”
หลิวอี้เฉิงสีหน้าเคร่งเครียดกำลังคุยกับฮูหยินหลิวเมื่อซูปี้เข้าไปในตอนนั้นเหมือนเข้าไปจุดไฟเพิ่มขึ้นไปอีก
“ ข้าลืมไปโทษฐานที่เ้า ดูแลคุณหนูของเ้าไม่ดี พ่อบ้าน เอานางไปโบยให้หลาบจำ”
“นายท่าน จะโบยข้าก็ได้แต่ข้าอยากรู้คุณหนูทำผิดอะไร”
“รู้อยู่แก่ใจรีบเอานางไป”
“ขอรับ” พ่อบ้านฉีจับซูปี้ออกไปจากตรงนั้น
“เ้านี่นะหาเื่ใส่ตัวแท้ๆ”พ่อบ้านนำตัวซูปี้ไปให้บ่าวผู้ชายโบยทำโทษ จนนางถึงกับเืไหลซิบ ๆบนแผ่นหลัง
หลิวอี้เฉิงเดินไปยังห้องที่ลี่เฉี่ยวปลอดล็อคกุญแจจากด้านนอก
“ท่านพ่อ” สีหน้าของลี่เฉี่ยวแสดงออกถึงความสงสัยแต่ไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยถาม
“เ้าทำผิดเื่ใดเ้ารู้ตัวดี ยังจะอยากถามข้าอีกเหรอ งั้นข้าจะถามเ้าชายผู้นั้นเข้าไปทำอะไรในวัง”
สีหน้าที่กำลังสงสัยของลี่เฉี่ยวกลายเป็ใอย่างมากแล้วค่อยๆผ่อนคลายลง
“ท่านพ่อรู้ได้อย่างไร”
“ข้าไม่ได้ให้เ้ามาถามแต่เ้าต้องตอบคำถามข้า ว่าเ้า ให้เ้า
หลี่เฟยิ เข้าไปทำอะไรในวังทำไมเ้าต้องช่วยเขาด้วย ตอบข้ามา!” บิดาพูดเสียงดังใส่
ลี่เฉี่ยวสะดุ้งใ
“เฟยิก็แค่อยากเข้าไปคุยเป็เพื่อนองค์รัชทายาท”
บิดาไม่เชื่อ ที่นางพูด
“ได้ถ้าเ้าไม่ยอมพูดความจริง ข้าคงต้องจัดการกับเ้านั่นอย่างเด็ดขาด ถึงข้าไม่ลงมือเององค์ชายรองก็คงไม่ปล่อยเขาไว้แน่”
“ท่านพ่อจะทำอะไรเขาข้าผิดไปแล้ว อย่าทำอะไรเขานะเ้าค่ะ”
ลี่เฉี่ยวคุกเข่าขอร้องบิดา
“ถ้าเ้าอยากให้เขาปลอดภัยเ้าต้องหมั้นหมายกับองค์ชายรอง อีกหน่อย เ้าจะได้อยู่อย่างสุขสบาย”
“แต่ข้าไม่ได้ชอบองค์ชายรองข้าจะอยู่อย่างสุขสบายได้อย่างไร”
“เหลวไหลเ้าไม่มีสิทธิ์เลือก”
“เช่นนั้นท่านจะไม่ทำอะไรเฟยิใช่ไหม”
“มันก็ขึ้นอยู่กับเ้า”หลิวอี้เฉิงพูดจบก็เดินออกจากห้องไป
ผ่านไปหลายวันลี่เฉี่ยวไม่เห็นซูปี้มาหานางเลย แล้วก็ได้ทราบข่าวจากสาวใช้ที่มาส่งข้าวส่งน้ำให้ว่าซูปี้ถูกโบยเจ็บหนัก นางรู้สึกเสียใจและรู้สึกผิด จึงสั่งให้สาวใช้ไปบอกกับบิดาว่านางอยากคุยด้วย หลิวอี้เฉิงและฮูหยินหลิวทั้งสองมาหาลี่เฉี่ยวที่ห้อง
“เ้ายอมที่จะหมั้นหมายกับองค์ชายแล้วใช่หรือไม่”
“เ้าค่ะท่านพ่อจะไม่ทำร้ายเฟยิใช่ไหม”
“ข้ารับปากเ้า”
“แล้วองค์ชายรองล่ะพระองค์จะทำร้ายเฟยิหรือไม่”
“เ้าก็ต้องไปสารภาพกับองค์ชายรองตามความจริงว่าในวันนั้นเขาเข้าวังด้วยเหตุอันใด”
“ได้ เ้าค่ะ”
ฮูหยินหลิวจับมือลี่เฉี่ยวพูดปลอบนางด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“ลี่เอ๋อเ้าต้องเข้าใจเ้าพ่อเ้านะ ที่เขาทำเช่นนี้ก็เพราะรักและเป็ห่วงเ้า”
ลี่เฉี่ยวน้ำตาคลอ โผกอดมารดา “เ้าค่ะท่านแม่”
ครั้นลี่เฉี่ยวยอมตกลงจะหมั้นหมายกับองค์ชายรองใต้หลิวยกเลิกการกักขังลี่เฉี่ยว
จวนสกุลหลี่
สองสามวันหลี่เฟยิกับฮ่าวอู๋จะออกจากจวนแต่เช้าเพื่อวางแผนหากำลังคน เตรียมรับมือต่อกรกับองค์ชายรองกลับมาอีกทีก็มืดค่ำใน่เวลานี้ ยิ่งทำให้เขามั่นใจได้ว่า สกุลสี และสกุลหลิวกำลังวางแผนร่วมกันกับองค์ชายรองก่อฏเป็แน่
ยิ่งทำให้เขารู้สึกเป็ห่วงลี่เฉี่ยวขึ้นมาถ้าเช่นนั้นนางก็ได้รับโทษเช่นกัน เฟยิตัดสินใจบอกกับบิดาให้ไปสู่ขอลี่เฉี่ยวหวังจะให้นางได้เข้าสกุลหลี่ เพื่อจะได้พ้นโทษถ้าหากสกุลหลิวร่วมก่อฏเฟยิรู้อยู่แล้วว่าบิดาไม่ยอมแน่จำต้องหาข้อต่อรองกับบิดา
ทันทีที่เฟยิเอ่ยปากขอให้บิดาไปสู่ขอลี่เฉี่ยวให้ บิดาก็ปฏิเสธทันที
“ข้าไม่้าสกุลหลิวมาเป็สะใภ้”
“แล้วถ้าข้ามีข้อแลกเปลี่ยนให้กับท่าน”
หลี่เว่ยซุนหันมาด้วยความสงสัย
“ข้อแลกเปลี่ยนอะไรของเ้า”
เฟยิเปิดราชโองการให้บิดาดูบิดาถึงกับใ เข้ามาดูราชโองการใกล้ๆ เพื่อความมั่นใจ ว่านั่นคือราชโองการของแท้ปรากฏว่าเป็ราชโองของแท้
“เหตุใดเ้าถึงได้รับราชโองการนี้”
“เื่นั้นไว้ข้าเล่าให้ท่านฟังทีหลังถ้าท่านยอมตกลง ข้าจะยอมรับราชโองการนี้ไว้ แต่ถ้าท่านไม่ตกลงข้าจะปฏิเสธราชการโองการนี้”
หลี่เว่ยซุนยืนหันหลัง มือไขว้กันเขาใช้ความคิดพักหนึ่งก็ยอมตกลงกับเฟยิ
วันรุ่งขึ้นหลี่เว่ยซุนและเฟยิเดินทางไปจวนสกุลหลิวบ่าวรับใช้หน้าจวนเข้าไปรายงานหลิวอี้เฉิง หลิวอี้เฉิงรู้สึกแปลกใจ
“จู่ ๆสองพ่อลูกสกุลหลี่มาที่นี่ทำไม ไปเชิญพวกเขาเข้ามา”
หลิวอี้เฉิงเชิญหลี่เว่ยซุนและเฟยินั่งดื่กมชาตามมารยาท
“วันนี้เป็วันอะไรนะใต้เท้าหลี่กับบุตรชายถึงได้มาหาข้าแบบกะทันหันเช่นนี้”
เฟยิจิบชาไปนิดหนึ่งก็กล่าวขึ้นก่อน
“ใต้เท้าหลิวข้าน้อยขอเรียนตามตรง ข้าชอบพอบุตรสาวของท่านจึงไหว้วานท่านพ่อให้มาสู่ขอบุตรสาวของท่าน”
สีหน้าหลิวอี้เฉิงดูใและไม่ค่อยพอใจแต่ยังควบคุมอารมณ์ได้
“ดี! พูดตรงดี งั้นข้าก็ขอพูดตรงๆ บ้าง ข้าไม่ยกบุตรสาวให้กับท่านเพราะอีกไม่นานบุตรสาวของข้า กำลังจะจัดพิธีหมั้นหมายกับคนที่นางชอบ”
หลี่เว่ยซุนหันมองเฟยิด้วยความสงสัย
“คนที่นางชอบหมายความว่าอย่างไร นางไม่ได้ชอบเ้าหรอกหรือ น่าขายหน้ายิ่งนัก”
สีหน้าของเฟยิดูซีด
“ข้าขอถามหน่อยคนผู้นั้นคือใคร”
“บอกให้เป็บุญแก่เ้า องค์ชายรองเซิ่น” หลิวอี้เฉิงใช้น้ำเสียงอย่างภาคภูมิ
เฟยิถึงกับต้องพูดขึ้นทันทีว่า
“นางเต็มใจอย่างนั้นหรือข้าขอคุยกันนางได้ไหม”
หลี่เว่ยซุนจับมือเฟยิ แล้วพูดว่า
“กลับได้แล้วเขาปฏิเสธเช่นนี้ยังจะดื้อดึงอีก”
เฟยิสะบัดมือบิดา แล้วเรียกหาลี่เฉี่ยวเสียงดัง
“หลิวลี่เฉี่ยว!”
“มันจะมากไปแล้วนะ ออกไปจากจวนข้าได้แล้ว ทั้งพ่อและลูก”หลิวอี้เฉิงเริ่มโมโห
ลี่เฉี่ยวนางแอบอยู่บริเวณนั้นสักพักแล้วแต่ทว่านางไม่ได้ให้
เฟยิเห็นนางครั้นเฟยิเรียกหานางเสียงดัง นางจึงแสดงตัวออกมา
“หลี่เฟยิ” น้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ลี่เฉี่ยว..ขอถามเ้าเพียงเล็กน้อยแล้วข้าจะกลับ”
สีหน้าลี่เฉี่ยวดูเ็า ผิดปกติ
“เ้าชอบพอกับองค์ชายเซิ่นั้แ่เมื่อไหร่แล้วเ้ากำลังจะหมั้นกำองค์ชายจริงหรือไม่”
ลี่เฉี่ยวมองหน้าเฟยินางยืนนิ่งกำลังคิดภายในใจ
(ข้าดีใจที่เ้ามาสู่ขอข้าข้าอยากรับการสู่ขอนี้มาก แต่ข้าก็ไม่อยากให้เ้าเป็อะไรไปสักวันหวังว่าเ้าจะเข้าใจข้า) นางตัดสินพูดในสิ่งที่นางก็ไม่อยากจะพูด
“ใช่ข้าชอบองค์ชายรองเซิ่นและกำลังจะหมั้นหมายกับพระองค์ เ้ากลับไปเสียเถิด”
เฟยิหายใจเข้าลึก เก็บอารมณ์โกรธเดินหันหลังกลับในทันที
ลี่เฉี่ยวเดินกลับห้องอย่างรีบร้อนปิดประตู เสมือนร่างกายตอนนี้ไม่มี เรี่ยวแรง ขานางพับลงกับพื้นน้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม
“ข้าขอโทษข้ากับเ้าคงไม่มีวาสนาต่อกัน” ร่างที่เหมือนจะหมดแรงค่อยๆลุกขึ้นนั่งบนเตียงเหมือนจะดึงสติกลับมา
“หรือข้าควรอธิบายกับเ้า” แล้วจู่ ๆนางก็ลุกขึ้นปาดน้ำตา ออกไปหาซูปี้ ให้ซูปี้ช่วยส่งจดหมายนัดพบเฟยิให้ ซูปี้บอกกับลี่เฉี่ยวต้องเป็วันพรุ่งนี้นางถึงจะได้ออกไปข้างนอกแต่เช้าจดหมายนั้นก็ยังอยู่กับซูปี้ สาวใช้หยวนชิงนางแอบเห็นลี่เฉี่ยวและซูปี้คุยกัน นางคิดจะคัดขวางไม่อยากให้ลี่เฉี่ยวได้เจอกับ เฟยิ เมื่อซูปี้เผลอนางเข้าไปแอบอ่านจดหมายของลี่เฉี่ยวเป็ข้อความที่นัดพบกับเฟยิบ่งบอกสถานที่ชัดเจน
“ข้าขอโทษนะ คุณหนูไหนๆ คุณหนูก็จะหมั้นแล้ว ไม่สมควรนัดพบกับบุรุษอื่น ข้าหวังดีนะเ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางเสียงเล็กเสียงน้อยดูมีความสุข นางเอาเื่นี้ไปเล่าให้เท้าใต้หลิวฟัง
หลิวอี้เฉิงโกรธมาก แต่ไม่ได้ขัดขวางการนัดพบครั้งนี้เพราะเขาคิดแผนบางอย่างไว้แล้ว
“ ดี จะได้รู้สักทีว่าเ้าหลี่เฟยิมีแผนอะไร”
3K
