ผมได้ถามเธอว่าเืที่ผมได้มาเป็เืของเธอใช่ไหมเธอบอกว่าใช่ผมถามเธอว่าแล้วทำไมไม่ไปเกิดใหม่ ทำไมถึงมาคุยกับผมได้ เธอก็บอกผมว่าเธอไปเกิดใหม่ไม่ได้เพราะเธอตายก่อนกำหนดแล้วอีกอย่างเธอมีห่วงกรรมอยู่ที่โลกนี้ แล้วที่เธอคุยกับผมได้ก็เพราะว่ามันไม่ได้ปลูกถ่ายแค่เื แต่อวัยวะบางอย่างอย่างเช่นไปก็เป็ของเธอ แต่ที่หมอไม่บอกก็เพราะว่ากลัวผมช็อคตายซะก่อนผมเลยถามชื่อเธอไปว่าเธอชื่ออะไร เธอบอกผมว่าเธอชื่อนุ่น เธอเป็คนพังงา ผมเลยถามเื่เกี่ยวกับเธอทุกอย่างเธอบอกว่าเธอได้มาอยู่ที่สุราษฎร์ก็เพราะว่า มาเรียนหมอ แล้วก็อยู่หอรวม เธอบอกว่าชีวิตของเธอมันเต็มไปด้วยความสุข จนถึงวันวันหนึ่ง วันที่ทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนไป เธอได้บอกเลิกผู้ชายคนหนึ่งที่เรียนในคณะเดียวกัน เพราะว่าผู้ชายคนนี้เขาซาดิสผมขอสมมุติ ชื่อผู้ชายคนนี้นะครับ เขาชื่อบาส เธอได้บอกเลิกบัตรไปทางโทรศัพท์ บาสก็เลยบอกกับเธอว่า ได้แต่ขอมาเก็บข้าวเก็บของที่อยู่ในห้องเธอด้วย นุ่นก็ไม่ได้คิดอะไร ก็เลยบอกว่าได้บาสได้นัดไว้ว่าประมาณ เที่ยงคืนบาสจะเข้ามา แต่พอเอาเข้าเวลาจริงๆบาสกลับเข้ามาหาเธอตอน ตี 1 กว่า แล้วไม่ได้มาคนเดียว มันได้พาเพื่อนมา 3-4 คน แล้วได้ทำในสิ่งที่ คนเป็มนุษย์เขาไม่ทำกัน แล้วมันก็อัดคลิป เก็บไว้แบล็คเมล์วันหลัง ตอนนี้ เธอไม่รู้จะทำยังไง เธอต้องเป็ทาส กิเลสตัณหา ของคนพวกนี้ นานวันเข้ามันไม่ได้ขอแค่ 3-4 คน มันเริ่มมาหนักขึ้น จนเธอรู้ตัวแล้วว่าเธอท้อง เธอไม่รู้จะทำยังไง จะกลับไปบ้านเกิดก็กลัวว่าพ่อแม่จะรับไม่ได้จะตามหาพ่อเด็กก็ไม่รู้ว่าใคร ในคืนนั้นเอง วันที่ 9 กันยายน เธอได้ตัดสินใจผูกคอตายในห้อง แล้วเธอรู้สึกตัวอีกที ก็เห็นตัวเอง กำลัง ถูกผ่าตัดเพื่อมาถ่ายอวัยวะมาที่ผม ผ่านไปไม่นาน เธอก็รู้สึกว่า จิต ของเธอ มันเชื่อมอยู่กับใครสักคนนึง ใช่แล้วครับจิตของเธอ มันเชื่อมอยู่กับผม ตอนนี้ความรู้สึกของผม มันมีหลายความรู้สึกมากครับ ทั้งโกรธคนชื่อบาส ทั้งสงสาร ถังเศ่า เธอบอกกับผมว่า เธอต้องล้างแค้น แล้วทันใดนั้นเองจากหน้าตาคนที่เต็มไปด้วยน้ำตา มันเปลี่ยนเป็เื หน้าตาเธอที่สะสวย มันเริ่มเปลี่ยนเป็ น่าหวาดกลัว กูจะฆ่าพวกมันให้หมดมันทำให้ผมตื่นจากฝันอีกครั้ง ในตอนนั้นเองแม่ผมก็เดินเข้ามา ถามอาการและน้ำตาแม่ก็ไหลออกมามันเป็ภาพ ที่ผมจะไม่ลืมจนถึงทุกวันนี้ แม่ผมบอกกับผมว่าอย่าท้อนะ ให้สู้เข้าไว้ มันทำให้ผมลืมฝันทั้งหมดแล้วก็ร้องไห้ พยายามกอดแม่ผ่านไปได้ประมาณ 10 นาทีเราคุยกันทุกเื่ที่เกี่ยวกับวันนั้น เวลาตอนนั้นก็เที่ยงคืนกว่าแล้วครับ ผมนอนไม่หลับแล้ว เพราะผมได้หลับไปทั้งวันแล้ว ทุกคนในห้องก็ เริ่มทยอยกลับบ้านแบ่งกันเฝ้าผม ตอนนั้นผมรู้สึกอยากสูบบุหรี่มากครับ ก็เลยบอกให้น้องสาวที่เฝ้าผม พาผมขึ้นรถเข็นแล้วก็ไปดูดบุหรี่ ผมบอกไว้ก่อนนะครับโรงพยาบาลที่ผมไม่อยู่ มันอยู่ติดกับทะเล แล้วก็ไม่ต้องกลัว covid เพราะว่า่นั้นมันยังไม่มีครับผม น้องผมกับแม่ผมแล้วก็แฟนใหม่แม่ ก็พยายามพาผมขึ้นรถเข็น แต่ก็บ่นผมไปด้วย ว่ากำลังป่วยอยู่จะสูบทำไมตาสุดท้าย แม่ก็ให้น้องผมพาออกมาสูบบุหรี่จนได้น้องผมได้รุนผมมาที่ลิฟต์เพื่อจะลงไปชั้นล่าง ผมอยู่ชั้น 3 ครับ เป็ชั้นห้องพักพิเศษ ไม่ได้อยู่เตียงรวม เพราะว่าแม่ผมได้ทำประกันไว้กับผม โดยที่ผมไม่รู้ตัวเลยเข้าเื่ต่อนะครับในขณะที่น้องผมได้พาผมไปที่ลิฟท์ผมก็ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆข้างหูมันคือเสียงกระซิบของผู้หญิงคนนั้นเธอบอกผมว่า ให้ผมยอมรับความจริงถึงเื่ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้ ถ้ารับไม่ได้ ก็ถอดลูกตาออกมาผมได้ยินแค่นี้ผมก็ขนลุกแล้วครับ แต่เื่ที่ทำให้ผมขนลุก มันยังไม่มากพอกับ ตอนที่ประตูลิฟต์เปิดขึ้น คนครับ เต็มลิฟท์เลย ผมเลยบอกน้องผมว่า รอ ก่อนก็ได้ ให้ลิฟท์ส่งคนให้หมดก่อน แต่น้องผมก็พูดขึ้นมาว่าอะไรพี่โย ไม่มีคนสักคนนึงในลิฟท์..?