กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกข้นลอยอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบหลินเทียนก้าวเข้าสู่ชั้นที่สามของหอคอยไร้เนตร สถานที่แห่งนี้คือ"หอสมุดหมื่นกรรม" พื้นที่กว้างใหญ่ที่ดูเหมือนจะไร้ขอบเขตชั้นวางตำราไม้แกะสลักนับหมื่นตั้งตระหง่านลอยละล่องอยู่กลางอากาศท่ามกลางหมอกสีเทาจางๆทุกย่างก้าวที่เขาััพื้นไม้โบราณจะบังเกิดเสียงสะท้อนที่ฟังสั่นประสาทราวกับเสียงกระซิบของประวัติศาสตร์ที่ถูกฝังกลบ
"ความจริงที่เ้าตามหา...มักจะแลกมาด้วยความเ็ปเสมอ"
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเบื้องหน้าหลินเทียนชะงักฝีเท้า พร้อมกับชักกระบี่ัพลิกฟ้าออกมา แสงสี sapphire จากใบดาบช่วยแหวกม่านหมอกให้เห็นร่างของชายชราผู้หนึ่งที่นั่งอยู่บนกองคัมภีร์ชายผู้นั้นสวมชุดป่านมอซอและถือจอกสุราในมือ... เขาดูเหมือน 'เฒ่าจิ่ว' ทุกประการทว่าแววตาที่จ้องมองมากลับว่างเปล่าและเ็าดุจน้ำแข็งจากขุมนรก
"ท่านยังไม่ตาย?" หลินเทียนถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย
"ในที่แห่งนี้ความเป็และความตายไม่มีความหมาย" เฒ่าจิ่ว (ร่างเงา) กล่าวพลางสะบัดมือคัมภีร์นับสิบเล่มพลันกางออกและลอยวนรอบตัวหลินเทียน"เ้าอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมตระกูลัครามถึงถูกล้างบาง? เ้าอยากรู้ใช่ไหมว่าใครคือผู้ทรยศที่แท้จริง?"
ภาพเหตุการณ์ในคัมภีร์เริ่มปรากฏเป็เงาสะท้อนในอากาศหลินเทียนเห็นภาพการประชุมลับเมื่อพันปีก่อน เขาเห็นยอดฝีมือชุดขาวของตระกูลัคราม...ทว่าชายคนนั้นกลับไม่ได้สู้เพื่อปกป้องตระกูลแต่กลับเป็คนเปิดประตูค่ายกลให้กองทัพของหุบเขาไร้เนตรเข้ามา!ใบหน้าของชายผู้นั้น... ช่างดูละม้ายคล้ายกับหลินเทียนอย่างน่าประหลาด
"นั่นคือบรรพบุรุษของเ้า...ผู้ที่แลกเืเนื้อของตระกูลเพื่อความเป็ะ และบัดนี้เขาคือ 'จอมเทพไร้เนตร'ที่เ้ายึดมั่นจะสังหาร!"เฒ่าจิ่วเงาแผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"ไม่จริง!มันคือคำลวง!" หลินเทียนตวาดก้องปราณัในร่างะเิออกมาจนหมอกสีเทากระจายหายไป"เ้าชายเจ็ดสร้างเ้าขึ้นมาเพื่อทำลายจิตใจข้า!"
"งั้นก็จงพิสูจน์ด้วยกระบี่ของเ้า!"เฒ่าจิ่วเงาสลายร่างกลายเป็ปราณสีดำเข้มข้นและพุ่งเข้าหาหลินเทียนพร้อมกับกระบี่สุราที่สร้างจากปราณมารการต่อสู้ในหอสมุดเริ่มต้นขึ้นอย่างรุนแรงตำรานับพันเล่มถูกทำลายจนปลิวว่อนราวกับใบไม้ร่วง หลินเทียนต้องรับศึกหนักเพราะวิชาของเฒ่าจิ่วเงานั้นเข้าถึงจุดอ่อนของเขาในทุกท่วงท่า
ทว่าท่ามกลางการแลกกระบวนท่าหลินเทียนพลันสังเกตเห็นเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่กระเด็นออกมาจากตำราลับที่ถูกฟันขาดมันคือลายมือที่เขาจำได้แม่นยำ... ลายมือของผู้เฒ่ากู่!
'ถึงเทียนเอ๋อ... ความจริงอาจเป็เงา แต่ใจเ้าคือแสงสว่างอย่าให้สิ่งที่ตาเห็นบดบังสิ่งที่ใจรู้'
คำพูดนั้นประหนึ่งสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจหลินเทียนเขาหยุดนิ่งและยอมให้กระบี่ปราณมารของเฒ่าจิ่วเงาแทงทะลุไหล่ซ้าย!
"เ้าอยากตายงั้นรึ?" เฒ่าจิ่วเงาถามด้วยความแปลกใจ
"ความจริงที่ข้าเชื่อ...ไม่ได้อยู่ในตำราเหล่านี้ แต่อยู่ในสิ่งที่ข้าได้ทำลงไปเพื่อปกป้องผู้คน!"หลินเทียนกำใบดาบปราณมารไว้ด้วยมือเปล่าเืสีแดงสดหลอมรวมกับปราณัสีครามจนเกิดเป็พลังสีม่วงทองที่ทรงพลังอย่างประหลาด"วิชากระบี่ไร้ลักษณ์ ขั้นที่แปด: สัจธรรมแห่งั!"
พลังะเิออกมาจากตัวหลินเทียนซัดเอาร่างเงาของเฒ่าจิ่วจนสลายกลายเป็อากาศธาตุหอสมุดหมื่นกรรมสั่นะเืจนชั้นวางตำราพังทลายลงมาเผยให้เห็นเส้นทางสู่ชั้นที่สี่ซึ่งอยู่เหนือขึ้นไป
หลินเทียนทรุดกายลงนั่งหอบหายใจเขาาเ็หนักทว่าแววตาของเขากลับกระจ่างใสยิ่งกว่าครั้งไหนๆเขาเก็บเศษกระดาษของผู้เฒ่ากู่ไว้แนบอกเขารู้แล้วว่าจอมเทพไร้เนตรอาจเป็บรรพบุรุษของเขาจริงทว่านั่นยิ่งทำให้เขามีเหตุผลที่จะต้องยุติความผิดพลาดนี้ด้วยมือของเขาเอง
"ไม่ว่าเ้าจะเป็ใคร...ข้าจะจบตำนานเืนี้เอง"
หลินเทียนพยุงร่างกายที่บอบช้ำก้าวเดินขึ้นสู่ชั้นถัดไป ที่นั่นเขาััได้ถึงกลิ่นอายอายของ"ความแค้นที่แท้จริง" ที่รอคอยเขาอยู่มหากาพย์บทที่ยี่สิบเก้าจบลงพร้อมกับความจริงที่เ็ปแต่ทรงพลัง!
744
