บทที่ 8 ข้าไม่ถือสาหรอก
"ข้าขอโทษ... เ้าาเ็ตรงไหนหรือไม่?" จงหลิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความใ มือของนางยังคงกุมมือเขาไว้แน่นไม่ยอมคลาย พลางกวาดสายตามองสำรวจไปตามเรือนร่างของหลิวชิงอย่างถี่ถ้วนเพื่อตรวจหาอาการาเ็
"เ้าก็รู้ดีว่าตบะของเ้าคือระดับจักรพรรดิเซียน... ซึ่งสูงกว่าข้าถึงสองขั้น" หลิวชิงเอ่ยตอบพลางหอบหายใจถี่ลึก ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อยจากการต้องเค้นพลังเซียนทั้งหมดออกมาต้านทานแรงปะทะเมื่อครู่ "หากข้ามิได้อยู่ในระดับเซียนเช่นนี้... เกรงว่าแขนของข้าคงถูกแรงอัดมหาศาลนั่นฉีกกระชากจนขาดสะบั้นไปแล้ว"
"ข้าเผลอไผลจนลืมตัวไปเสียสนิท... เพียงเพราะอยากจะแสดงความจริงใจต่อเ้าให้มากที่สุด จนมิได้ทบทวนให้ดีเสียก่อนว่าตบะของข้าอาจทำร้ายเ้าได้" จงหลิงเอ่ยพลางกระชับมือที่กุมไว้ให้แน่นขึ้นอีกนิด จนหลิวชิงััได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือนางอย่างชัดเจน "หากมีสิ่งใดที่ข้าพอจะทำให้เ้าได้เพื่อเป็การไถ่โทษ... ข้าก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างตามที่เ้าขอ"
หลิวชิงส่ายหน้าช้าๆ พลางส่งรอยยิ้มอ่อนโยนเพื่อให้นางคลายกังวล “เื่เพียงเท่านี้ข้ามิเก็บมาใส่ใจหรอก เ้าอย่าได้กังวลไปเลย... เพียงเห็นว่าเ้าปรารถนาจะแสดงความจริงใจต่อข้าถึงเพียงนั้น แค่นี้ก็ประเสริฐที่สุดสำหรับข้าแล้ว”
เขาหยุดเว้นจังหวะพลางกระชับมือที่กุมอยู่เบาๆ “อีกอย่าง... เ้าก็ยอมให้ข้าได้ัักุมมือของเ้าเช่นนี้ สำหรับข้าแล้ว คงไม่มีสิ่งใดที่จะดีไปกว่านี้ได้อีก”
“ข้าเพิ่งรับรู้ว่าเดี๋ยวนี้เองว่าเ้าเป็คนที่มีจิตใจละเอียดอ่อน และเข้าอกเข้าใจผู้อื่นถึงเพียงนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาข้าช่างเขลาที่มิเคยสังเกตเห็นมันเลย” จงหลิงเอ่ยพลางทอดสายตามองเขาอย่างอ่อนโยน “ข้าอยากขอบคุณเ้าที่ปลอบประโลมใจข้าเมื่อครู่ แม้วิธีของเ้าจะดูไม่ช่ำชองนัก... ทว่ากลับทำได้ดียิ่งจนข้ารู้สึกคลายความโศกเศร้าลงได้”
นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกระซิบแ่เบา “อีกอย่าง... หากค่ำคืนนี้ไม่มีเ้าคอยเคียงข้าง ข้าก็มิรู้เลยว่าตนเองจะผ่านพ้นความอ้างว้างนี้ไปได้อย่างไร”
หลิวชิงยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยแววตาที่อ่อนแสงลง ก่อนจะเอ่ยเย้าเพื่อมิให้บรรยากาศกลับไปตึงเครียด
“ฝ่ามือของเ้าช่างอบอุ่นเหลือเกิน... จนข้าที่เคยรู้สึกถึงลมหนาวที่บาดผิว บัดนี้กลับมิรับรู้ถึงความเย็นเยียบนั้นอีกแล้ว สมแล้วที่เ้าพลังตบะแห่งวิหกเพลิงอันสูงส่ง”
“พลังของวิหกเพลิงช่วยข้าได้มากจริงๆ ต่อให้อากาศจะหนาวเพียงใด ร่างกายของข้าก็ยังอบอุ่นอยู่เสมอ” จงหลิงเอ่ยพลางมองคนข้างกายด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง “ถ้าเ้ายังหนาวอยู่... จะขยับเข้ามาใกล้ข้าอีกนิดก็ได้นะ ข้าไม่ถือสาหรอก”
2K
