แสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงมาบนหมู่บ้านคาริก อาเธอร์และเดวิดเดินสำรวจไปตามถนนดินแคบๆ ทักทายเด็กๆ ที่เคยนำอาหารมาให้เมื่อเช้า ลีราและโทมัสโบกมือให้อย่างตื่นเต้น ขณะที่ทั้งสองพยายามทำความรู้จักกับชาวบ้านคนอื่นๆ อาเธอร์สังเกตเห็นชาวบ้านบางคนกำลังซ่อมแซมเครื่องมือเกษตร บางคนถักตะกร้า เขานับคร่าวๆ ในใจ หมู่บ้านนี้มีคนราวสามถึงสี่ร้อยคน ใช้ชีวิตแบบพึ่งพาตัวเอง มีช่างตีเหล็กสองที่ ที่หนึ่งตีจอบและเสียม อีกที่ตีเกือกม้าและหอกสั้นสำหรับล่าสัตว์
"ดูท่าจะเป็ชุมชนที่อยู่ได้ด้วยตัวเอง" อาเธอร์พูดกับเดวิดขณะเดินผ่านร้านตีเหล็ก "นานๆ ทีถึงมีพ่อค้ามาค้าขาย ระบบที่นี่น่าสนใจดี"
เดวิดพยักหน้า "จากที่ฟังชาวบ้านคุยกันและที่โบทัสเล่า อาณาจักรซาราคัสล่มสลายไปเมื่อหลายปีก่อน ระบบการปกครองพังทลายลง หัวเมืองต่างๆ กลายเป็อิสระ เมืองทารอนใกล้ๆ นี่ ก็กลายเป็ศูนย์กลางการค้าและกองกำลังทหารในแถบนี้" เขาหยุดชั่วครู่ "หมู่บ้านคาริกไม่ได้ขึ้นตรงกับทารอน แต่ส่งบรรณาการบางครั้งเพื่อแลกกับการคุ้มครอง"
อาเธอร์พยักหน้า "เข้าใจล่ะ ระบบแบบนี้เหมือนยุคหลังจักรวรรดิแตกเลย หัวเมืองแยกกันปกครองตัวเอง" เขาถอนหายใจ "หวังว่าจะไม่มีโจรมานะ ไม่งั้นยุ่งแน่"
เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน อาเธอร์และเดวิดกลับมาที่พัก อาเธอร์นั่งลงบนพื้นดิน มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดสนิท "แผนแรกของเราคงต้องเป็การไปทารอน" เขาพูดกับเดวิด "แต่ต้องเตรียมอะไรเยอะ เสบียง ข้อมูล และพาหนะ เท่าที่ดูในหมู่บ้าน ม้ามีน้อยมาก ไม่รู้ว่าโบทัสจะยอมให้ยืมหรือเปล่า"
เดวิดเอียงศีรษะ "ระยะทางแค่สามวันเดินเท้าเท่านั้น"
อาเธอร์หัวเราะแห้งๆ "ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์แบบนายสักหน่อย เดินสามวันในทะเลทรายนี่มันทรมาณนะ"
"แต่นายก็ไม่ตายนิ" เดวิดตอบเรียบๆ "ร่างกายนายฟื้นฟูตัวเองได้"
"ถึงจะรักษาได้ แต่ใช่ว่าจะไม่เจ็บ" อาเธอร์โต้กลับ "ความเ็ปมันยังอยู่ ฉันไม่ได้รู้สึกดีกับการเดินจนเท้าพองหรอกนะ"
ทันใดนั้น เสียงะโดังขึ้นจากนอกบ้าน อาเธอร์สะดุ้ง หันไปถามเดวิด "เกิดอะไรขึ้น?"
เดวิดเงี่ยหูฟัง "ชาวบ้านะโว่า 'โจรบุก' มีเสียงฝีเท้าม้าและอาวุธกระทบกันจากทิศตะวันตก"
อาเธอร์ตบหน้าผากตัวเอง "ปากฉันนี่มัน..." เขาลุกขึ้นทันที "ไปดูกัน เราไม่อยู่เฉยๆ แน่"
ทั้งสองรีบวิ่งออกจากที่พัก อาเธอร์คว้ากิ่งไม้หนาที่วางพิงกำแพงไว้เป็อาวุธชั่วคราว ข้างนอกหมู่บ้านเริ่มโกลาหล ชาวบ้านบางคนวิ่งไปหลบในบ้าน บางคนหยิบจอบและมีดขึ้นมาเตรียมสู้ แสงไฟจากคบเพลิงสว่างวาบจากทิศตะวันตก อาเธอร์เห็นเงารางๆ ของกลุ่มคนขี่ม้า ราวสิบถึงสิบห้าคน สวมผ้าคลุมหน้า ถือดาบและหอกสั้น ฝุ่นทรายฟุ้งกระจายเมื่อพวกมันเข้าใกล้
"โจรทะเลทรายจริงๆ ด้วย" อาเธอร์พูด "เดวิด นายวิเคราะห์อะไรได้บ้าง?"
เดวิดปรับการมองเห็น "ทั้งหมดสิบสามคน ม้าสิบตัว ไม่มีเกราะหนัก คาดว่าเป็กลุ่มโจรเร่ร่อน" เขาหันไปมองอาเธอร์ "ชาวบ้านที่นี่มีแค่หลักสิบคนที่พร้อมสู้ และอาวุธแค่จอบและเสียม"
"แย่ล่ะ" อาเธอร์กัดฟัน "ถ้าพวกนี้บุกเข้ามา หมู่บ้านแตกแน่" เขามองไปที่เดวิด "นายเข้าช่วยดีไหม?"
"ผมถูกออกแบบมาให้สามารถต่อสู้ได้" เดวิดตอบ "แต่ถ้าผมใช้พลังเต็มกำลัง ชาวบ้านอาจสงสัยว่าผมไม่ใช่มนุษย์"
"ช่างมันก่อน" อาเธอร์ตัดบท "ช่วยหมู่บ้านนี้ไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยหาคำแก้ตัว" เขากำกิ่งไม้แน่น "ฉันจะช่วยด้วย ถึงมันจะต้องเจ็บตัวหน่อย แต่เดี๋ยวร่างกายมันก็ฟื้นเองอยู่ดี"
โจรกลุ่มนั้นเข้าใกล้กำแพงหมู่บ้านแล้ว เสียงะโและม้ากรีดร้องดังสนั่น อาเธอร์มองเห็นโบทัสวิ่งออกมาจากบ้าน พร้อมหอกในมือและลูกน้องสี่ห้าคน "สู้!" โบทัสะโ "อย่าให้มันเข้ามาได้!"
อาเธอร์หันไปหาเดวิด "ไปกันเถอะ ถ้าเราช่วยได้ โบทัสอาจไว้ใจเรามากขึ้น" เขาวิ่งไปข้างหน้า เดวิดตามหลังอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความโกลาหลที่เริ่มต้นขึ้น อาเธอร์รู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน เหมือนสมัยที่รบแนวหน้ากับกองทัพ
512
