เมื่อเสี่ยวเอ๋อนางวิ่งกึ่งเดินรีบมาเพราะกลัวว่าคุณชายหลินเฟิ่งจะรอนาน ก็เป็ดั่งที่นางคิดไว้จริงๆเมื่อมาถึงเขาที่ยืนรอนางด้วยใบหน้าที่แสดงความไม่พึงพอใจที่นางทำให้เขาต้องรอนาน
“ข้าบอกให้เ้าเดินเล่นรอข้าอยู่แถวนี้ เ้าไปที่ใดมารู้หรือไม่ว่าเ้าทำให้ข้าเสียเวลาขนาดไหน”
เสี่ยวเอ๋อที่ยังเดินมาไม่ถึงก็ต้องถูกคุณชายหลินเฟิ่งต่อว่า ต่อหน้าสาวใช้ตนเอง
“ข้าขอโทษที่ให้ท่านรอนาน ข้าเกิดเื่นิดหน่อยเลย.....” ไม่ทันที่เสี่ยวเอ๋อจะพูดจบหลินเฟิ่งก็ได้ก้าวเท้าขึ้นรถม้าโดยไม่สนใจนาง เสี่ยวเอ๋อเองนางก็ไม่เข้าใจเวลานางทำอะไรทำไมถึงไม่ถูกใจเขาสักที นางรีบขึ้นรถม้าตามคุณชายไป
เมื่อรถม้าเคลื่อนออกจากหน้าวังมุ่งตรงกลับจวนของหลินเฟิ่ง เขาไม่แม้แต่จะพูดกับนางสักคำแถมยังไม่มองนางด้วยซ้ำ เสี่ยวเอ๋ออึดอัดเมื่อต้องมานั่งอยู่กับเขาเพียงลำพัง นางจึงเปิดหน้าต่างดูวิวรอบๆเมือง เมื่อรถม้าเคลื่อนเข้ามาในป่าที่เป็ทางผ่านไปยังจวนของหลินเฟิ่ง จู่ๆล้อของรถม้าก็สะดุดกับก้อนหินขนาดใหญ่เข้าอย่างจัง ทำให้เกี้ยวโยกไปมา เสี่ยวเอ๋อที่ไม่ทันระวังตัวเพราะมองดูวิวทำให้ตัวของนางเอนเอียงตามความเคลื่อนไหวของเกี้ยวนั้น นางจึงะโออกมาด้วยความใ
“อ๊ายยย!!!. “ นางหลับตาเพราะความกลัวแต่ทว่าเมื่อรถกลับเข้าสู่สภาวะปกติ นางไม่รู้สึกเจ็บตัวแม้แต่น้อย นางรู้สึกถึงกลิ่นกายและอกอันกำยำของคุณชายเหมือนนางตกอยู่ในพะวังจึงนิ่งอยู่อย่างนั้นเนินนาน มีเพียงเสียงใจของนางที่เต้นดังโคร่มครามราวกับว่ากำลังเต้นระบำกันอยู่อย่างสนุกสนาน
“เ้าจะอยู่แบบนี้อีกนานมั้ย ข้าเมื่อยเอาหัวเหม็นๆของเ้าออกไปไกลๆตัวของข้าเดี๋ยวนี้ ช่างน่ารังเกียจจริงๆ”
เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่น่าฟังของหลินเฟิ่ง นางรีบลุกขึ้นจากกายของเขาและกลับมานั่งที่เดิมของนางโดยไม่พูดอะไรออกมาสักอย่าง
“คุณชายท่านาเ็ตรงไหนบ้างหรือไม่” คนงานที่ขับรถม้าะโเข้ามาถามด้วยความเป็ห่วง
“ข้าไม่เป็อันใดหรอก เ้ารีบควบม้าให้ถึงจวนเร็วๆเข้าเถิดอย่าชัดช้า แค่นี้ข้าก็เสียเวลาไปมากแล้ว”
“ได้ขอรับ” เสียงเท้าม้าที่วิ่งไปด้วยความเร็วขึ้นจนฝุ่นฟุ้งจนแทบมองไม่เห็นหนทางเสี่ยวเอ๋อพยายามจับที่นั่งไว้อย่างแน่นนางกลัวเกิดเหตุการณ์แบบเมื่อครู่อีก นางไม่เข้าใจเลยเหตุใดหลินเฟิ่งต้องพูดไม่ถนอมน้ำใจนางสักนิด เพียงเพราะนางมาแทนพี่หญิงนั้นหรือ นางพยายามกลั่นน้ำตาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจไม่ให้ไหลออกมา จนรถม้าเคลื่อนตัวมาถึงจวนของหลินเฟิ่ง เสี่ยวเอ๋อรีบเดินลงจากรถม้า ก็รู้สึกเจ็บที่ขาขึ้นมาตอนแรกนางไม่รู้สึกอะไร นางพึ่งนึกได้เมื่อครู่นางล้มหัวเข่านางไปโดนเบาะนั่งของฝั่งหลินเฟิ่งก่อนที่ตัวของนางจะอยู่บนกายของเขา แต่ความที่เสียใจในน้ำคำที่ออกมาจากปากเขามันเจ็บเสียกว่าาแจนทำให้นางลืมความเจ็บไป จนเมื่อเดินลงจากรถม้า นางก็แทบจะล้มลงกับพื้นโชคดีที่หยางหยางมาประคองนางไว้ทัน
“เกิดอะไรขึ้นเ้าคะ ทำไมคุณหนูถึงได้เจ็บขาแบบนี้” หยางหยางงรีบมาประคองคุณหนูของนางด้วยความเป็ห่วง
“ระหว่างเดินทางเกิดเื่ขึ้นนิดหน่อย เ้ารีบประคองข้าไปที่ห้องเถอะ ข้าเหนื่อยอยากพักผ่อน” เมื่อหยางหยางได้ยินดังนั้นจึงรีบพาเสี่ยวเอ๋อเดินกลับจวน หลินเฟิ่งที่เดินตามลงมาก็สังเกตเห็นเสี่ยวเอ๋อที่เดินแปลกๆ เขาก็นึกได้ว่านางน่าจะได้รับบาดจ็บจากเหตุการณ์เมื่อครู่ หลินเฟิ่งเองก็ไม่เข้าใจตนเองทำไมเวลาอยู่ใกล้ๆนางเขาต้องไม่สบอารมณ์ตลอดเวลา เขาเองก็อยากเข้าไปดูนางแต่ทว่าเขากลัวเสียหน้าจึงปล่อยให้นางกลับจวนไปพักดีกว่า
“คุณหนูนั่งลงก่อนเ้าค่ะ หยางหยางขอดูหน่อยเ้าค่ะว่าคุณหนูมีแผลหรือไม่” เมื่อมาถึงห้องพักหยางหยางก็ให้เสี่ยวเอ๋อนั่งลง เมื่อนางดึงชุดของเสี่ยวเอ๋อขึ้นจนเห็นหัวเข่าก็พบว่าที่หัวเข่าของนางมีแผลที่เืไหลออกมาไม่หยุด หยางหยางมีใบหน้าที่ซีดเผือกทันที
“คุณหนูต้องเจ็บมากๆใช่ไหมเ้าค่ะ เดี๋ยวหยางหยางจะไปต้มยามาให้คุณหนูแล้วจะไปหายาทากับท่านหมอคุณหนูนอนพักรอหยางหยางอยู่ที่นี่ก่อนนะเ้าคะ”
“ข้าไม่ได้เจ็บขนาดนั้นสักหน่อยใยเ้าต้องทำหน้าเช่นนั้นด้วยเล่า”
“โธ่คุณหนูของหยางหยางเืไหลขนาดนี้ท่านจะไม่เจ็บได้อยางไร เชื่อหยางหยางนะเ้าคะ” หยางหยางนางจับคุณหนูของนางไปนอนลงบนที่นอน นางจึงรีบไปที่ห้องครัวไปต้มยามาให้คุณหนูของนางระหว่างที่นางกำลังไปที่ห้องครัวนั้นก็เดินชนเข้ากับท่านอ๋องเพราะความรีบของนาง
“โอ๊ย!! “ หยางหยางล้มลงอย่างจัง
“เ้านี่เหมือนนายเ้าเสียจริง ซุมซ่ามทั้งนายทั้งสาวใช้”
“หยางหยางขอโทษคุณชายด้วยเ้าค่ะ “
นางลุกขึ้นก้มหัวลงสำนึกผิด
“แล้วเ้าจะไปที่ใดกันถึงรีบร้อนขนาดนี้.”
“คุณหนูเสี่ยวเอ๋อ...มิใช่เ้าค่ะ คุณหนูเสี่ยวหลินนางาเ็ที่หัวเข่าตอนนี้เืไหลไม่หยุดข้าเลยรีบมาต้มยาไปให้นางกินเ้าค่ะ ข้อน้อยขอตัวนะเ้าคะ” หยางหยางนางรีบขอตัวไปที่ห้องครัว เมื่อหลินเฟิ่งได้ยินเขาก็ไม่คิดว่านางจะาเ็ได้ถึงเพียงนี้ เขาเลยเดินไปที่ห้องพักของเขาก่อนจะเดินไปที่ห้องของเสี่ยวเอ๋อ
เสี่ยวเอ๋อที่นอนอยู่นางก็คิดว่าหยางหยางกลับมาแล้ว และนางก็ไม่ได้หันมาดูตอนนี้นางกำลังนอนตะแคงหันหลังให้คนที่เข้ามาเยือน
“หยางหยางเ้ากลับมาแล้วหรือ ข้าปวดเข่ามากเลยเ้าเอายาต้มวางไว้ก่อนเมื่อข้ารู้สึกดีขึ้นแล้วข้าจะลุกขึ้นมากินเอง” เสี่ยวเอ๋อพูดจบก็หลับตานอนต่อ ทว่าหยางหยางเหตุใดนางถึงไม่ตอบ ทำให้เสี่ยวเอ๋อแปลกใจจึงหันมามองก็พบกับคุณชายที่นั่งอยู่ปลายเตียงของนางแล้ว
“คุณชายท่านมาั้แ่เมื่อใดกัน อุ้ย!!!” เสี่ยวเอ๋อรีบลุกขึ้นจนนางรู้สึกเจ็บแผลอีกครั้ง
“เ้าไม่ต้องลุกนอนอยู่แบบนั้นแหละ ข้าแค่จะเอายามาให้เ้าทา เ้าไม่เห็นบอกข้าเลยว่าเ้าาเ็ขนาดนี้”
หลินเฟิ่งล่วงเอาตลับยามาวางไว้ใกล้ๆเสี่ยวเอ๋อ
“ก็ท่านไม่ได้ถามนี่เ้าคะ แถมยังบอกเหม็นหัวข้าไหนจะรังเกียจข้าอีก” เสี่ยวเอ๋อพูดออกมาด้วยความคับแค้นใจ เมื่อครู่เขายังต่อว่านางอยู่เลย ทำไมตอนนี้เขาถึงมาทำตัวดีกับนางแบบนี้
“เอามานี่ “
“เอาอะไรหรือเ้าคะ”
"_"
“ขาของเ้า ข้าจะใส่ยาให้”
"-0-"
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้าจะให้หยางหยางใส่ให้เอง” หลินเฟิ่งไม่ฟังคำพูดของนางเขาจับขาของนางพร้อมม้วนกระโปร่งของนางขึ้นถึงหัวเข่าก็พบาแของนาง
“คุณชายทำไมท่านทำตามใจตนเองเช่นนี้ “
“เ้าอยู่เฉยๆเถอะน่ะ ตอนนี้เ้าอยู่ในจวนของข้าเป็ฟูเหรินของข้า ร่างกายของเ้าก็ต้องเป็ของข้า ข้ามีสิทธิ์ที่จะทำทุกอย่าง”
“โอ๊ยๆ!แสบเ้าค่ะ” เมื่อนิ้วขอเขาััโดนาแฤทธิ์ของยาก็ทำให้เสี่ยวเอ๋อแสบมากๆจนนางอดที่จะไม่ร้องออกมาไม่ได้
“ใจเสาะเสียจริง ยานี่ข้าได้มาจากต่างเมืองเป็ยาดี แสบหน่อยแต่แผลจะหายไวเ้าให้สาวใช้ของเ้าทาให้เช้าเย็นไม่นานเดี๋ยวแผลเ้าก็หายดี” เมื่อพูดจบคุณชายก็เดินออกไปปล่อยให้เสี่ยวเอ๋อนั่งคิดถึงการกระทำของเขาอยู่เพียงผู้เดียว นางไม่เข้าใจคุณชายท่านนี้จริงๆ
829
