ใจเ้ากรรมที่กลับนิ่งสงบกลับเต้นแรงไม่เป็จังหวะอีกครั้งเมื่อเผลอสบสายตาคู่คมที่ทำให้เธอหวั่นไหวครั้งแล้วครั้งเล่ายามเผลอมองอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขามีอิทธิพลต่อใจของเธอเหลือเกินจนหญิงสาวเองยังอดแปลกใจตัวเองไม่ได้
เขาจะจำเธอได้ไหมนะ?
หญิงสาวแอบถามตัวเองในใจ เวลาล่วงเลยผ่านมาตั้งหลายปีไม่รู้ว่าเขาจะยังจำเธอได้ไหมภายในใจได้แต่ภาวนาให้เขาจำเธอได้แต่กลับต้องผิดหวังเมื่อเขาขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัยพลางตั้งคำถามกับเธอจนหญิงสาวเผลอค้อนใส่เขาอย่างไม่รู้ตัว
“ครับ เมื่อกี้คุณเรียกชื่อผม?”
“อะ เอ่อ ฉันคงจำคนผิดน่ะค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ” นับดาวเอ่ยพลางกระชับแฟ้มเอกสารในมืออย่างประหม่าก่อนจะหลบสายตาคมที่กำลังจ้องเธออย่างเอาเป็เอาตาย
ให้ตายเถอะนับดาวไม่ชอบสถานการณ์อย่างนี้เลยคงต้องรีบหาทางไปจากตรงนี้สักทีไม่งั้นเธอคงได้เผลอทำอะไรน่าอายลงไปต่อหน้าเขาแน่ ๆ
“ขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวเอ่ยกับเขาโดยไม่ได้มองสบสายตาคมคู่นั้นของเขาแต่กลับต้องหยุดชะงักเท้าลงเมื่อรู้สึกว่าคนร่างสูงกำลังเดินตามหลังเธอทำให้หญิงสาวต้องหันไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งก่อนจะเอ่ยถาม
“เอ๊ะ มีอะไรหรือคะ?”
“ครับ?”
“ก็คุณเดินตามฉันมานี่คะ”
“อ้อ ผมแค่จะกลับไปเซ็นเอกสารให้คุณไงครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างสุภาพก่อนจะเดินนำหน้าเธอโดยที่หญิงสาวได้แต่ยืนอ้าปากพะงาบ ๆ อยู่กับที่ เธอลืมไปเสียสนิทว่าต้องนำเอกสารมาให้ท่านรองประธานเซ็นซึ่งนั่นคงจะเป็ใครเสียไม่ได้หากไม่ใช่เขา...
ผู้ชายที่เธอแอบหลงรักมาตลอดโดยที่เขาไม่มีทางรับรู้ความรู้สึกภายในใจ นับดาวได้แต่แอบหวังว่าสักวันเธอกับเขา...
...จะใจตรงกันเสียที
“เอ้า ตามมาสิครับ” เขาหันมาเร่งเมื่อเห็นหญิงสาวหยุดนิ่งอยู่กับที่โดยไม่ขยับเขยื้อนไปไหน
“เชิญครับคุณนับดาว”
ชายหนุ่มเปิดประตูห้องทำงานของเขาก่อนจะผายมือเชิญคนตัวเล็กเข้ามาภายในห้องก่อนจะปิดประตูลง นับดาวเอ่ยขอบคุณอย่างแ่เบาโดยไม่ได้เอะใจหรือสงสัยว่าเขารู้ชื่อเธอได้อย่างไร หญิงสาวยื่นเอกสารส่งให้เขาก่อนที่เขาจะหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นโดยที่หญิงสาวทำได้แต่แอบมองใบหน้าคมที่กำลังตั้งใจเซ็นเอกสารอย่างหลงใหล
“เรียบร้อยครับ”เขาว่าพลางยื่นเอกสารส่งคืนให้เธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยจนหญิงสาวอดแอบลอบถอนหายใจอย่างแ่เบาก่อนจะเดินออกจากห้องเขาอย่างเงียบ ๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทุกอิริยาบถของเธออยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา ดวงตาคมมองแผ่นหลังบางพลางอมยิ้มอย่างอ่อนโยน คนตัวเล็กคงคิดว่าเขาจำเธอไม่ได้แต่เปล่าเลยชายหนุ่มกลับจำเธอได้ั้แ่วินาทีแรกที่สบสายตา
ใครจะไปลืมเธอได้ล่ะ?
ผู้หญิงคนแรกที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงนับั้แ่ครั้งแรกในสมัยเรียนมหาวิทยาลัยครั้นเผลอสบสายตาหวานโดยไม่ได้ตั้งใจไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าวันนี้เขาจะได้พบกับ...
…เธออีกครั้ง
ชายหนุ่มยังคงจดจำได้ไม่เคยลืมว่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันยามที่ต้องทำงานร่วมกันเขามักจะหาโอกาสกลั่นแกล้งเธอเสมอเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเธอทั้ง ๆ ที่เขาไม่จำเป็ต้องทำอย่างนั้นก็ได้
นับั้แ่วันที่เขาบอกลาเธอเป็ครั้งสุดท้ายใจจริงเขาอยากจะบอกความรู้สึกภายในใจให้เธอได้รับรู้แต่เขากลับไม่มีความกล้ามากเพียงพอ กลัวว่าหากพูดมันออกไปจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอกลับกลายเป็เพียงคนแปลกหน้าต่อกันหากความรู้สึกของเราไม่ตรงกัน
เขายอมรับว่าเขากลัว...
...กลัวว่าจะเสียเธอไป
วันนั้นวันที่เขาบอกลาเธอเป็ครั้งสุดท้ายธาวินจำได้ดีว่าก่อนจะเดินหันหลังให้เธอเขาเอ่ยคำสั้น ๆ อย่างคำว่า ‘รอ’ ด้วยเสียงที่แทบจะกระซิบโดยไม่รู้เลยว่าเธอจะได้ยินมันหรือไม่ ภายในใจเขาได้แต่ภาวนาให้เธอได้ยินมันแล้วรอเขาอย่างที่เขาตั้งมั่นกับตัวเองว่าจะรอเธอเช่นเดียวกัน
ครั้งนี้...เขาคงต้องขอทำตามหัวใจตัวเองเสียทีหลังจากครานั้นปล่อยให้เธอหลุดมือไปโดยไม่มีโอกาสได้สารภาพว่า...
เขาชอบเธอ…
...ไม่สิคงจะบอกว่าชอบไม่ได้ คงต้องบอกว่า
เขารักเธอต่างหาก...
5K
