ระบบขโมยสกิล

หวังหลินทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ฝุ่นและหยากไย่เกาะเต็มตัวจนดูสกปรกมอมแมมไม่ต่างจากจางต้าหู่ เหงื่อไหลไคลย้อยผสมกับความเ๯็๢ป๭๨จาก๢า๨แ๵๧ที่ไม่ได้รับการรักษา ทำให้เขารู้สึกเหมือนจะหมดสติอยู่รอมร่อ

แต่หวังหลินก็ยังคงกัดฟันทำต่อไป เขาพยายามควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ แม้จะไม่รู้ว่า "พลังปราณ" คืออะไร แต่เขาก็เชื่อว่าการฝึกฝนลมหายใจตามแบบแผนที่เคยเรียนรู้มา จะช่วยให้ร่างกายฟื้นตัวได้บ้าง

ขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาปัดกวาดอยู่นั้น หวังหลินก็เหลือบไปเห็นหนูตัวหนึ่งวิ่งผ่านหน้าไป เขาหยุดชะงัก

"หนู..." หวังหลินพึมพำ

เขาฉุกคิดถึง "ระบบขโมยสกิล" ขึ้นมา

"ถ้าข้าสามารถขโมยสกิลจากสิ่งมีชีวิตอื่นได้..." หวังหลินคิด "...บางที ข้าอาจจะลองขโมยสกิลจากหนูตัวนี้ดูก็ได้"

แม้จะไม่รู้ว่าหนูจะมีสกิลอะไรที่เป็๞ประโยชน์หรือไม่ แต่หวังหลินก็ไม่มีอะไรจะเสีย เขาตัดสินใจลองดู

หวังหลินค่อยๆ ย่องตามหนูตัวนั้นไปอย่างเงียบเชียบ สัญชาตญาณของอดีตมือสังหารยังคงทำงาน แม้ร่างกายนี้จะอ่อนแอ แต่เขาก็ยังสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว

หนูตัวนั้นวิ่งเข้าไปในรูเล็กๆ ที่มุมห้อง หวังหลินรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจใช้สกิล "ตรวจสอบ"

[หนูสกปรก]

[เผ่าพันธุ์: สัตว์ฟันแทะ]

[ระดับ: ต่ำ]

[สถานะ: ปกติ]

[สกิล: วิ่งเร็ว (ระดับ 1), หาอาหาร (ระดับ 1)

หวังหลินขมวดคิ้ว "วิ่งเร็ว?" แม้จะไม่ใช่สกิลที่น่าตื่นเต้นอะไร แต่ก็อาจจะมีประโยชน์ในการหลบหนี

เขาตัดสินใจลองเสี่ยงดู

หวังหลินนั่งลงหน้าโพรงหนู รอคอยอย่างอดทน ไม่นาน หนูตัวนั้นก็โผล่หัวออกมา

หวังหลินไม่รอช้า พุ่งมือออกไปคว้าจับหนูตัวนั้นไว้ได้ทันที

"สำเร็จ!" หวังหลินอุทานเบาๆ

หนูตัวนั้นดิ้นรนสุดชีวิต พยายามกัดมือของหวังหลิน แต่เขาก็จับมันไว้แน่น

[ท่าน๻้๪๫๷า๹ขโมยสกิลของเป้าหมายหรือไม่?]

เสียงของระบบดังขึ้นในหัว

"ขโมย!" หวังหลินตอบกลับ

ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นเข้ามาในร่างของเขา ราวกับมีพลังบางอย่างไหลเวียนเข้ามา

[ท่านล้มเหลวในการขโมยสกิล]

หวังหลินชะงัก "ล้มเหลว?"

[โอกาสสำเร็จในการขโมยสกิลขึ้นอยู่กับระดับของสกิล "ตรวจสอบ" และระดับความแข็งแกร่งของเป้าหมาย]

หวังหลินพยักหน้าเข้าใจ เขาเพิ่งได้รับสกิล "ตรวจสอบ" มาหมาดๆ ระดับของสกิลคงยังต่ำมาก

เขาปล่อยหนูตัวนั้นไป

"ไม่เป็๞ไร" หวังหลินปลอบใจตัวเอง "อย่างน้อยข้าก็ได้รู้ว่าระบบทำงานอย่างไร"

เขาหันกลับไปทำงานต่อ แต่คราวนี้ เขารู้สึกฮึกเหิมขึ้นเล็กน้อย แม้จะล้มเหลวในการขโมยสกิล แต่เขาก็ได้เรียนรู้บางอย่างเกี่ยวกับระบบ

หวังหลินทำงานจนเกือบเย็น ในที่สุด เขาก็ทำความสะอาดโรงเก็บของจนเสร็จ แม้จะไม่สะอาดเอี่ยมอ่องเหมือนใหม่ แต่ก็ดีกว่าตอนแรกมาก

เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ร่างกายปวดระบมไปหมด

ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง หวังหลินเงยหน้าขึ้นมอง

จางต้าหู่เดินเข้ามาในโรงเก็บของ เขาเดินสำรวจไปรอบๆ

"ก็... พอใช้ได้" จางต้าหู่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "แต่ก็ยังไม่ดีพอ"

หวังหลินไม่ได้ตอบอะไร เขาไม่มีแรงแม้แต่จะเถียง

"วันนี้เ๯้าทำได้แค่นี้ก็แล้วกัน" จางต้าหู่พูด "พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ"

"แล้ว... อาหารเย็น..." หวังหลินถามเสียงแ๵่๭เบา

จางต้าหู่หันมามองหวังหลินด้วยสายตาดูถูก "ข้าบอกแล้วไง ว่าถ้าทำไม่เสร็จก็อด"

หวังหลินก้มหน้าลง เขาผิดหวัง แต่ก็ไม่แปลกใจ

จางต้าหู่เดินจากไป ทิ้งให้หวังหลินนั่งอยู่คนเดียวในโรงเก็บของที่มืดมิด

ความหิวเริ่มกัดกินกระเพาะของเขา หวังหลินพยายามข่มตาหลับ แต่ก็ทำไม่ได้

เขาตัดสินใจลุกขึ้นเดินออกจากโรงเก็บของ

ภายนอกยังคงมีแสงสว่างอยู่บ้าง หวังหลินเดินไปตามทางเดินอย่างไร้จุดหมาย

เขาเห็นผู้คนกำลังนั่งล้อมวงกินอาหารกันอยู่ กลิ่นหอมของอาหารลอยมาเตะจมูก ทำให้หวังหลินยิ่งหิวมากขึ้นไปอีก

เขาเดินผ่านกลุ่มคนเ๮๧่า๞ั้๞ไป ไม่มีใครสนใจเขา

หวังหลินเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงบ่อน้ำแห่งหนึ่ง เขาเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในน้ำ

เด็กหนุ่มผอมแห้ง หน้าตาซูบซีด ผมเผ้ารุงรัง สวมเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ

หวังหลินมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยความรู้สึกสมเพช

"นี่หรือ... ชีวิตใหม่ของข้า..." เขาพึมพำ

ทันใดนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นบางอย่าง

มีปลาตัวหนึ่งว่ายอยู่ในบ่อน้ำ

หวังหลินนึกถึง "ระบบขโมยสกิล" ขึ้นมาอีกครั้ง

"บางที..." เขาคิด "...ข้าอาจจะลองขโมยสกิลจากปลาตัวนี้ดูก็ได้"

เขาไม่รู้ว่าปลาจะมีสกิลอะไร แต่เขาก็ไม่มีอะไรจะเสีย

หวังหลินค่อยๆ ย่อตัวลงข้างบ่อน้ำ รอจังหวะที่ปลาว่ายเข้ามาใกล้

เมื่อปลาว่ายเข้ามาในระยะที่พอเหมาะ หวังหลินก็พุ่งมือลงไปในน้ำ คว้าจับปลาตัวนั้นไว้ได้

"สำเร็จ!" หวังหลินอุทานเบาๆ

[ท่าน๻้๪๫๷า๹ขโมยสกิลของเป้าหมายหรือไม่?]

"ขโมย!"

**[ท่านล้มเหลวในการขโมยสกิล]**

หวังหลินถอนหายใจ "อีกแล้วหรือ..."

เขาปล่อยปลาตัวนั้นกลับลงไปในน้ำ

"ทำไม... ทำไมถึงขโมยสกิลไม่ได้..." หวังหลินพึมพำ

**[โอกาสสำเร็จในการขโมยสกิลขึ้นอยู่กับระดับของสกิล "ตรวจสอบ" และระดับความแข็งแกร่งของเป้าหมาย]**

หวังหลินนึกถึงคำอธิบายของระบบ

"ระดับของสกิล 'ตรวจสอบ'..." เขาคิด "...ข้าจะเพิ่มระดับของสกิลได้อย่างไร?"

[ท่านสามารถเพิ่มระดับของสกิลได้โดยการใช้งานสกิลอย่างต่อเนื่อง]

หวังหลินพยักหน้าเข้าใจ เขาจะต้องใช้สกิล "ตรวจสอบ" บ่อยๆ เพื่อเพิ่มระดับของมัน

เขาตัดสินใจเดินกลับไปที่โรงเก็บของ

ระหว่างทาง เขาใช้สกิล "ตรวจสอบ" กับทุกสิ่งที่พบเห็น

[ต้นไม้]

(ก้อนหิน]

[กองฟาง]

[แมลง]

ข้อมูลต่างๆ ปรากฏขึ้นในหัวของเขา แม้จะไม่มีอะไรน่าสนใจเป็๞พิเศษ แต่เขาก็ยังคงทำต่อไป

เมื่อกลับมาถึงโรงเก็บของ หวังหลินก็ทรุดตัวลงนอนกับพื้น

ความหิวและความเหนื่อยล้าทำให้เขาแทบจะหมดสติ

แต่ก่อนที่เขาจะหลับไป เขาก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้

"ความสามารถพิเศษ..." เขาพึมพำ "...ความสามารถพิเศษที่ถูกผนึก..."

เขาจำได้ว่า สกิล "ตรวจสอบ" บอกว่าเขามี "ความสามารถพิเศษ: ประสบการณ์การต่อสู้ระดับสูง, ความรู้ด้านการแพทย์และการใช้พิษ (ถูกผนึก)"

"ข้าจะปลดผนึกความสามารถพิเศษเหล่านี้ได้อย่างไร?" หวังหลินถามเสียงในหัว

**[ท่านสามารถปลดผนึกความสามารถพิเศษได้เมื่อร่างกายของท่านแข็งแกร่งขึ้นถึงระดับที่กำหนด]**

หวังหลินถอนหายใจ "ร่างกาย... แข็งแกร่ง..."

ดูเหมือนว่าเขาจะต้องหาทางฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรงขึ้นเสียก่อน

เขาหลับตาลง พยายามข่มความหิวและความเ๯็๢ป๭๨

"พรุ่งนี้..." เขาพึมพำกับตัวเอง "...ข้าจะต้องหาทางเอาชีวิตรอดให้ได้"