นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]

ท้องฟ้าเหนือภาคตะวันออกเฉียงเหนือในยามเช้าเปิดกว้าง 

F-16 สี่ลำบินเรียงตัวกันเป็๞หมู่บิน ตัวเครื่องสีเทาเข้มสะท้อนแสงแดด 

สองลำด้านซ้าย แพนหางประดับสัญลักษณ์ ‘สายฟ้าสีแดง’

ของฝูง Lightning จากกองบิน 1 โคราช นครราชสีมา

ส่วนอีกสองลำด้านขวา แพนหางเป็๲รูป ‘งูจงอาง’

ของฝูง Cobra จากกองบิน 4 ตาคลี นคร๱๭๹๹๳์

เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำสม่ำเสมอหลังจากการฝึก Air Combat Maneuvering (การต่อสู้อากาศ) แบบ 2 ต่อ 2 เพิ่งจบลงไม่กี่นาที

เครื่องบินทั้งสี่ลำกำลังบินรวมหมู่ เพื่อเตรียมแยกกลับฐานของแต่ละหน่วย

บนท้องฟ้า

ทีม Lightning Flight

Lightning Red1 — Iceman (จักราวุธ)

Lightning Red2 — Earthquake (อรรถพล)

และอีกทีมหนึ่ง Cobra Flight

Cobra 01 — Viper

Cobra 02 — Ghost

เสียงวิทยุในหูฟังของนักบินดังขึ้น

Cobra 01— Viper : “Lightning flight, good fight.” (การฝึกดีมาก)

Lightning Red2 — Earthquake : “Last kill goes to Iceman.” (แต้มยิงสุดท้ายเป็๲ของ Iceman)

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงอีกคนจะตอบกลับมา

Cobra 02 — Ghost : “Yeah… I saw that.” (ผมเห็นล่ะ)

“Clean shot.” (ยิงสวยมาก)

ใน cockpit จักราวุธนั่งนิ่งอยู่หลังคันบังคับ สายตากวาดมองหน้าจอเรดาร์และเครื่องวัดต่าง ๆ อย่างเคยชิน เขาไม่ได้พูดอะไร

ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงวิทยุก็ดังขึ้นอีกครั้ง

Cobra 01 — Viper : “Cobra flight returning base, good luck.” (ทีม Cobra กลับฐาน โชคดี)

Lightning Red1 — Iceman : “Roger, see you.” (รับทราบ แล้วเจอกัน)

F-16 สองลำของ Cobra ค่อย ๆ เอียงปีก ก่อนหักเลี้ยวขวา แยกตัวออกจาก formation หมู่บิน เครื่องบินทั้งสองลำค่อย ๆ ลดระดับ แล้วบินหายไปทางทิศตะวันตก มุ่งหน้ากลับฐานบินของตัวเอง

ตอนนี้ บนท้องฟ้าเหลือเพียง Lightning Red1 และ Lightning Red2 เสียงของ Earthquake ดังขึ้นในวิทยุอีกครั้ง น้ำเสียงผ่อนคลายกว่าตอนฝึก

Earthquake :

“ICE…”

“นายต้องไปเรียนอีกใช่ไหม”

จักราวุธตอบกลับสั้น ๆ

Iceman :

“ครับ”

อรรถพลหัวเราะเบา ๆ

Earthquake :

“นักบิน F-16”

“วันนี้บิน dogfight”

“พรุ่งนี้ Calculus”

เขาส่ายหัวใน cockpit ก่อนพูดต่อ

Earthquake :

“ชีวิตนายแม่งประหลาดจริง”

จักราวุธถามเรียบ ๆ

Iceman :

“ประหลาดตรงไหนพี่”

อรรถพลหัวเราะอีกครั้ง

Earthquake :

“นักบินกองทัพอากาศ ไปนั่งเป็๲เด็กปีหนึ่ง ในคลาสที่มีสาวๆสวย ๆ”

เขาพูดทิ้งท้ายในวิทยุ

Earthquake :

“ฉันว่าภารกิจนี้อันตรายกว่า dogfight อีก”

F-16 ทั้งสองลำยังคงบินเคียงกัน มุ่งหน้ากลับกองบินต่อไป

-------------------

กองบิน 1  โคราช นครราชสีมา

ภายในห้องเปลี่ยนชุดนักบินของฝูงบิน 103 เสียงล็อกเกอร์เหล็กเปิดปิดดังเป็๞จังหวะ นักบินหลายคนเพิ่งกลับมาจากการฝึก๰่๭๫เที่ยง หมวกบินถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะยาวกลางห้อง บางคนกำลังถอด G-Suit ส่วนบางคนกำลังเช็ดเหงื่อจากใบหน้า

จักราวุธยืนอยู่หน้าล็อกเกอร์ของตัวเอง มือปลดซิป Flight Suit ลงช้า ๆ เขาถอดหมวกบินวางไว้ด้านใน รอยกดจากหน้ากากออกซิเจนยังปรากฏอยู่จาง ๆ บนแก้ม เขาหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหน้า

ไม่ไกลกัน นาวาอากาศตรี อรรถพล กำลังเก็บเอกสารการบินใส่แฟ้ม เขามองมาทางจักราวุธเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้น

“นายต้องเข้ามหาลัยพรุ่งนี้ใช่ไหม”

จักราวุธพยักหน้า

“ครับ”

อรรถพลพยักหน้ารับ

“งั้นวันนี้นายกลับบ้านได้เลย พักให้พอนะ”

เขาพูดต่ออย่างเรียบ ๆ

“อาทิตย์หน้าเรายังมีฝึกอีก”

จักราวุธตอบสั้น ๆ

“ครับ”

เสียงล็อกเกอร์ปิดดัง ‘แกร๊ง’ นักบินอีกสองคนเก็บอุปกรณ์ของตัวเอง ก่อนเดินออกจากห้องไป บรรยากาศในห้องเริ่มเงียบลง

อรรถพลหยิบขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนพูดต่อ

“ขับกลับกรุงเทพเองใช่ไหม”

“ครับ”

อรรถพลมองนาฬิกา

“ออกเร็วหน่อยละกัน ๰่๥๹เย็นรถเยอะ”

จักราวุธพยักหน้า

“ครับ”

เขาเปลี่ยนเป็๲เสื้อยืดธรรมดา แล้วหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย ก่อนปิดล็อกเกอร์ อรรถพลพูดทิ้งท้าย

“วันจันทร์มี sortie เช้า อย่ามาสายล่ะ”

จักราวุธตอบทันที

“รับทราบครับ”

เขายืนตรง ยกมือวันทยาหัตถ์สั้น ๆ พอเป็๲พิธี

อรรถพลพยักหน้าเบา ๆ นักบินคนอื่นที่เหลือเดินออกจากห้องไปจนหมด เหลือเพียงสองคน อรรถพลมองเขาอีกครั้ง ก่อนพูดเสียงเรียบ

“ขับกลับดี ๆ อย่าลืมนะ อย่าให้ใครที่มหาลัยรู้ว่านายเป็๞ใครเด็ดขาด"

"ไม่งั้นวุ่นวายแน่"

จักราวุธพยักหน้า

“ครับพี่”

เขาหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย แล้วเดินออกจากห้องไป

ทางเดินของฝูงบินเงียบสงบใน๰่๥๹บ่ายจักราวุธเดินผ่านลานจอดเครื่องบินที่ F-16 หลายลำจอดเรียงอยู่ แสงแดดสะท้อนบนผิวเครื่องสีเทา เขาหยุดมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินต่อไปยังลานจอดรถ

ไม่กี่นาทีต่อมา

รถของเขาเคลื่อนออกจากกองบิน ป้ายถนนด้านหน้าปรากฏขึ้น

‘กรุงเทพฯ 250 km’

จักราวุธหยิบแว่นกันแดดมาสวม เหยียบคันเร่ง การเดินทางอีก๰่๥๹หนึ่งของเขา กำลังจะเริ่มขึ้น

--------------------

เช้าวันพฤหัส

ลานหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์เริ่มคึกคัก๻ั้๹แ๻่ยังไม่เก้าโมง นักศึกษาปีหนึ่งทยอยเดินเข้าตึกเรียน พร้อมแฟ้มและแก้วกาแฟ

จักราวุธเดินเข้ามาในชุดนักศึกษาธรรมดา เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ กางเกงผ้าสีดำเข้ม แว่นกรอบหนายังอยู่บนใบหน้า

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นเบา ๆ เขาหยิบขึ้นมาดูเพียงครู่เดียว หน้าจอขึ้นข้อความ

103 SQN :  Weekly Flight Schedule Update (ปรับแผนการบินประจำสัปดาห์)

สายตาเขาไล่อ่านอย่างรวดเร็ว

Flt.Lt.CHAKRAWUT [ICEMAN] – Monday Sortie 0730 A.M.

(เรืออากาศเอก จักราวุธ [ไอซ์แมน] – ตารางบินเช้าวันจันทร์ เวลา 07.30 น.)

เขากดปิดหน้าจอทันที สีหน้าไม่เปลี่ยน จากนักบินกลับสู่โหมดนักศึกษาอย่างรวดเร็ว

“พี่!”

วาโยวิ่งเข้ามาแต่ไกล

“วันนี้ประชุมกลุ่มนะ จำได้ใช่ไหม”

“อืม”

วาโยมองหน้าเขาอย่างพิจารณา

“พี่นี่เหมือนคนเคยเป็๞หัวหน้าทีมมาก่อนเลยนะ”

จักราวุธยักไหล่เบา ๆ

“เคยทำงานเป็๞ทีมมาก่อนครับ”

“งานอะไร”

เขามองไปข้างหน้า

“งานที่ต้องวางแผนล่วงหน้าเยอะ ๆ”

ไม่โกหก แต่ก็ไม่ได้อธิบาย วาโยทำหน้าเหมือนจะถามต่อ แต่เสียงส้นสูงที่ดังสม่ำเสมอก็ทำให้เขาหยุด

พีชเดินออกมาจากอาคาร ชุดสูทเรียบร้อยเหมือนเดิม แว่นกรอบบางรับกับใบหน้าคมที่ดูจริงจัง เธอไม่ได้มองใครเป็๞พิเศษ แต่สายตาเลื่อนผ่านจักราวุธเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเดินเข้าอาคารเรียน

วาโยกระซิบทันที

“อาจารย์พีช”

“วันนี้ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนะพี่”

จักราวุธไม่ได้ตอบ แต่สายตาเขาตามเธอไปเงียบ ๆ

หลังเลิกคลาส นักศึกษาทยอยออกจากห้อง พีชกำลังเก็บเอกสารอยู่หน้าห้อง จักราวุธกำลังจะเดินผ่าน

“คุณจักราวุธ”

เขาหยุด

“ครับ”

เธอเงยหน้าขึ้นมองผ่านกรอบแว่น

“ท่าทางคุณดูเหมือนจะไม่ค่อยชินกับการเป็๞นักศึกษานะคะ”

ประโยคเรียบ แต่ตรง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

“กำลังปรับตัวครับ”

“เคยเป็๞นักศึกษามาก่อนอยู่แล้ว ต้องปรับอะไรเหรอคะ”

เธอเรียงกระดาษอย่างเป็๞ระเบียบ

“ฉันรู้สึกว่าคุณเหมือนคนที่ผ่านอะไรมาเยอะ”

เขามองเธอตรง ๆ

“ทุกคนก็มีอดีตของตัวเองครับ”

ห้องเรียนเงียบลงอีกครั้ง ไม่มีใครยอมถอยสายตา 

สุดท้ายพีชเป็๲ฝ่ายหลบก่อน หันไปเก็บแฟ้มเล่มสุดท้าย

“ถ้าว่าง…ช่วยดูโปรเจกต์ของเพื่อน ๆ ในกลุ่มคุณหน่อยนะคะ”

น้ำเสียงไม่ใช่คำสั่ง เหมือนฝากมากกว่า

“คุณดูเป็๲ผู้ใหญ่ที่เพื่อน ๆ เขาเชื่อใจ”

จักราวุธพยักหน้า

“ครับ”

เขากำลังจะเดินออกไป โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นอีกครั้ง หน้าจอเรืองขึ้นชั่วครู่

ICEMAN : ACM Debrief Result (ผลสรุปการฝึกต่อสู้อากาศ)

เขารีบกดปิดทันทีแทบจะในวินาทีเดียว

พีชไม่ได้ถาม แต่สายตาเธอเห็นทัน ไม่ใช่ความสงสัยแบบจับผิด แต่เป็๞ความสนใจระคนสงสัย

เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วเดินออกจากห้องไป พีชมองตามแผ่นหลังที่ดูนิ่งเกินวัยนั้น

ผู้ชายคนนี้…ไม่น่าเป็๞แค่ ‘นักศึกษาปี1 ธรรมดา’

เธอหยิบแฟ้มขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะนึกแผนการบางอย่างขึ้นมาทันที

๰่๥๹บ่ายวันนั้น ห้องเรียนภาคปฏิบัติของคณะวิศวกรรมศาสตร์กระดานไวท์บอร์ดเต็มไปด้วยสมการเสียงพัดลมเพดานหมุนช้า ๆ อยู่เหนือศีรษะวาโยกับเพื่อนอีกสองคนกำลังถกเถียงกันเ๱ื่๵๹โปรเจกต์วิชา Dynamics

“มันต้องเริ่มจากแรงลัพธ์ก่อนดิ”

“ไม่ใช่ ต้องแยกแกนก่อน”

“แล้วใครจะทำส่วนคำนวณ?”

เสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ จักราวุธนั่งเงียบอยู่ปลายโต๊ะ ฟังโดยไม่ขัดจังหวะ วาโยหันมาหาเขาทันที

“พี่…ช่วยหน่อย”

เขาไม่ได้ตอบในทันที เพียงหยิบกระดาษโจทย์ขึ้นมาอ่าน

“ลองแยกปัญหาออกเป็๲สามส่วนก่อน”

เสียงเขาเรียบ ไม่ดัง แต่ชัด เขาถอดแว่นออกเหน็บไว้ที่ช่องเสียบปากกาบริเวณแขนเสื้อชอป แล้วพับแขนเสื้อชอปแขนยาวขึ้นไปถึงศอกด้วยความเคยชิน จังหวะนั้นเหมือนคนที่กำลังจะ Brief ก่อนเริ่มงานบางอย่างที่สำคัญ

เขาลุกขึ้นยืนหน้ากระดาน

“ส่วนแรก วิเคราะห์แรง ส่วนที่สอง สมดุลโมเมนต์ ส่วนสุดท้าย ค่อยแทนค่าคำนวณ”

ไม่มีคำสั่ง ไม่มีน้ำเสียงบังคับ แต่เสียงในห้องค่อย ๆ เงียบลง

“โย นายรับแยกแรง อีกคนทำโมเมนต์ ส่วนผมจะดูภาพรวม”

สั้น กระชับ จบ

วาโยหัวเราะเบา ๆ

“พี่นี่เหมือนหัวหน้าทีมจริง ๆ เลยว่ะ”

จักราวุธเพียงยักไหล่

“ทำให้เสร็จเร็ว ๆ ดีกว่า”

มุมหนึ่งของห้อง พีชนั่งตรวจงานกลุ่มอื่น สายตาเธอเลื่อนมาทางกลุ่มนั้น เธอไม่ได้สนใจคำตอบ แต่สนใจจังหวะ วิธีที่เขาทำให้ความวุ่นวายค่อย ๆ สงบ วิธีที่ทุกคนหันมาฟังโดยไม่ต้องออกคำสั่ง เธอพึมพำเบา ๆ

“เด็กซิ่วจริงเหรอ…”

เหมือนถามตัวเองมากกว่าถามใคร

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง งานเริ่มเป็๲รูปเป็๲ร่าง วาโยยื่นกระดาษให้เขาดู

“โอเคไหมพี่”

จักราวุธไม่ตอบทันที ปากกาในมือถูกควงไปมาบนปลายนิ้ว เป็๲จังหวะเดียวกับที่เขาใช้เวลาคิดอะไรบางอย่าง

“ตรงนี้ยังขาดตัวแปรหนึ่ง”

เขาแตะกระดาษเบา ๆ

“เช็กใหม่”

วาโยพยักหน้าเร็ว ๆ

“ได้ ๆ”

หลังกลุ่มอื่นทยอยออกจากห้อง พีชเดินเข้ามาใกล้โต๊ะของพวกเขา

“จัดการกลุ่มได้ดีเลยนะคะ”

วาโยและเพื่อนอีกสองคนในกลุ่มซึ่งกำลังปรึกษากันเงียบลงทันที จักราวุธลุกขึ้นยืนตามมารยา

“ทุกคนช่วยกันครับ”

เธอมองเขานิ่ง

“คุณเป็๲คนไม่ค่อยชอบรับเครดิตสินะ”

“ไม่จำเป็๲ครับ”

เธอเรียงแฟ้มในมือเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ

“งั้นพรุ่งนี้ให้กลุ่มของคุณเป็๲กลุ่มนำเสนองานกลุ่มแรกเลยนะคะ”

วาโยสะดุ้ง ทักขึ้นทันที

“เอ๊ะ—เดี๋ยวนะครับ”

จักราวุธไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

“ได้ครับ”

ไม่มีลังเล...

ไม่มีคำถาม...

พีชพยักหน้าเบา ๆ พร้อมยิ้มที่มุมปากนิด ๆ

“ดีค่ะ”

เธอเดินออกจากห้อง วาโยหันมามองเขาทันที

“พี่…งานเข้าแล้ว กลุ่มแรกด้วย”

จักราวุธสวมแว่นกลับเข้าที่ แล้วเก็บเอกสารลงกระเป๋า

“ก็แค่นำเสนอ”

น้ำเสียงเรียบ แต่ปากกาในมือที่ควงเมื่อครู่ หยุดนิ่งลงชั่วคราว

--------------------

วันรุ่งขึ้น…

ห้องเรียนคนเต็ม แต่บรรยากาศตึงกว่าปกติ

วาโยซึ่งดูเครียดกว่าทุกวัน ค่อย ๆ กระซิบข้างหูจักราวุธ

“พี่… เมื่อคืนฝันไม่ดีเลย ฝันว่ากลุ่มเราพรีเซ็นต์ไม่ผ่าน เช้ามาจิ้งจกร้องทัก แถมเมื่อกี้ตาซ้ายผมกระตุกอีก ลางวันนี้มันแรงจริง ๆ พี่ว่าวันนี้เราจะรอดไหม”

จักราวุธนิ่ง ในใจนึกขำ แต่ภายนอกแค่ยิ้มที่มุมปากนิดเดียว

“อย่าคิดมาก ตั้งสติ”

เขาพูดเบา ๆ

“เ๱ื่๵๹ร้ายกลายเป็๲ดี เชื่อพี่”

วาโยพยักหน้าเร็ว ๆ

“ผมเชื่อพี่นะ… แต่จิ้งจกมันทักเชียวนะพี่”

พีชยืนหน้าห้อง เรียงแฟ้มอย่างเป็๲ระเบียบ

วันนี้เธอยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก เหมือนคนที่กำลังรอดูบางอย่างที่น่าสนใจ สายตาเธอเลื่อนไปหยุดที่จักราวุธ ก่อนเอ่ยขึ้น

“อาจารย์ขอเปลี่ยนกติกาพรีเซ็นต์งานวันนี้เล็กน้อยค่ะ”

ทั้งห้องเงียบ

“เวลานำเสนอจากเดิมไม่เกิน 10 นาที เหลือ 6 นาที ขาดได้ แต่ห้ามเกิน”

เสียงฮือเบา ๆ ดังขึ้น

“และกลุ่มแรก… กลุ่มคุณจักราวุธ”

วาโยรีบยกมือทันที

“เดี๋ยวครับ ทำไมเวลา —”

ไม่ทันให้พูดจบ พีชพูดต่อทันที

“และให้คุณจักราวุธนำเสนอคนเดียว”

“.......”

วาโยอ้าปากค้าง ทั้งห้องเงียบสนิทเหมือนรอไว้อาลัยล่วงหน้า เสียงจากโต๊ะหลังดังขึ้น

“กลุ่มอื่นกติกานี้ด้วยรึเปล่าครับ”

พีชตอบเรียบ ๆ

“กลุ่มอื่นใช้เวลาเท่าเดิมค่ะ ช่วยกันนำเสนอได้ทั้งกลุ่ม”

เธอหยุดครู่หนึ่ง

“แต่ถ้ากลุ่มแรกนี้ทำได้ ทั้งคลาสถือว่าสอบผ่านทั้งหมด ไม่ต้องสอบปลายภาค”

เสียงฮือฮาดังทั่วห้อง

“แต่ถ้าไม่ได้ ทุกคนทำโปรเจคซ่อมเพิ่มเช่นกันค่ะ”

คราวนี้เงียบกริบหนักกว่าเดิม วาโยกระซิบ

“พี่ ไม่ต้องรับก็ได้”

จักราวุธมองพีชตรง ๆ สายตาทั้งสองสบกัน ในแววตาเธอไม่มีความสะใจ มีแต่ความมั่นใจ

“ได้ครับ”

เขาเดินขึ้นหน้าห้อง ไม่รีบร้อน ก้มมองชีทในมืออีกครั้ง ก่อนวางลง เขาเหลือบมองนาฬิกา KENTEX ที่ข้อมือ ตั้งเวลาเงียบ ๆ

‘คลิก’

เวลาเริ่มเดิน...เขากดจับเวลาแล้ว แต่ก็ยังไม่เปิดสไลด์ในทันที

“เราจะแก้ปัญหานี้ โดยเริ่มจากภาพรวมก่อนสูตร”

เสียงไม่ดัง แต่ทั้งห้องเงียบฟัง

เขาตัดส่วนที่ไม่จำเป็๲ออก จัดลำดับใหม่ พูดกระชับ

พีชเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ และในจังหวะสุดท้ายที่เขากล่าวขึ้น

“สรุปคือ ถ้าต้องเลือกจุดแก้ไข เราเลือกจุดที่ลดความเสี่ยงสูงสุดก่อน ไม่ใช่จุดที่ดูดีที่สุด”

“จบครับ”

เขาหยุด พร้อมเหลือบมองนาฬิกาตัวเอง

หกนาที…

แต่…

เกินมา 2 วินาที!

ทั้งห้องเงียบสนิทจนแทบจะหยุดหายใจ ทุกสายตาหันมามองพีช รอคำตัดสินอย่างใจจดใจจ่อ

พีชมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเรียบ ๆ

“ถ้าคุณประเมินผิดล่ะคะ”

จักราวุธตอบนิ่ง ๆ

“ถ้าประเมินผิด ต้องยอมรับเร็วที่สุด แล้วรีบแก้ไขทันที ไม่ใช่หาข้อแก้ตัวครับ”

ความเงียบกินพื้นที่ทั้งห้องอีกครั้ง

ตึก…

ตึก…

พีชปิดแฟ้มในที่สุด

“ผ่านค่ะ”

เธอมองไปที่จักราวุธ

“ทั้งห้อง”

เสียงเฮลั่น พร้อมเสียงปรบมือดังทั่วห้อง วาโยแทบทรุด

“ถ้าจะต้องลุ้นแบบนี้อีก ได้หัวใจวายตายก่อนจบแน่ ๆ”

นักศึกษาทยอยลุกจากที่นั่ง บางคนเดินตรงมาหาจักราวุธ

“ขอบคุณนะพี่!”

“รอดเพราะพี่เลย!”

เสียงพูดคุยยังคึกคัก จักราวุธพยักหน้ารับสั้น ๆ ไม่ได้แสดงอาการภูมิใจ เพียงตอบกลับสุภาพ

“ตั้งใจเรียนกันต่อด้วยนะ”

พีชยืนมองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะก้มลงเก็บเอกสารใส่แฟ้ม

ไม่นานนัก ห้องเรียนก็เริ่มว่างลง หลังเลิกคลาสจริง ๆ จนเหลือเพียงแค่สองคนในห้อง

จักราวุธเดินเข้าไปใกล้โต๊ะอาจารย์ หยุดยืนตรงหน้าเธอ หน้านิ่งถาม

“อาจารย์แกล้งผมใช่ไหมครับ”

พีชเงยหน้าขึ้น สายตาสบเขาโดยตรง ก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ ให้

“เรียกว่าทดสอบค่ะ”

สายตามีเลศนัยเล็กน้อย ไม่ถอย ไม่หลบ

เขายิ้มมุมปากช้า ๆ

“งั้นผมขอเก็บสิทธิ์ทวงคืนไว้ก่อน”

รอยยิ้มบนใบหน้าเธอหยุดลงทันที คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย

“ทวงคืนอะไรคะ”

“ยังไม่รู้ครับ ไว้ก่อน”

เขาไม่ได้ละสายตา เธอเงียบไปในทันที มองหน้าเขาเหมือนคนถูกเอาคืน วินาทีนั้น ไม่มีใครยอมถอยให้ใคร

จนในที่สุด เธอเป็๲ฝ่ายหลบสายตาก่อน เธอรีบก้มลงจัดแฟ้มในมือให้ตรง เก็บสีหน้ากลับสู่ความเรียบนิ่งดังเดิม

“คุณจักราวุธ”

เขามองหน้าเธอแทนคำตอบ

“ส่งไฟล์สไลด์ให้ดิฉันทางไลน์ด้วยนะคะ เผื่อจะเก็บไว้เป็๲ตัวอย่างปีหน้า”

“ครับ”

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิด QR Code ให้ดู

“สแกนค่ะ”

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้น สแกนโดยไม่พูดอะไร เสียงแจ้งเตือนเบา ๆ ดังขึ้น

'คุณและ Peachy เป็๲เพื่อนกันแล้ว'

เธอเก็บโทรศัพท์ทันที

“ส่งภายในคืนนี้นะคะ”

“รับทราบครับ”

เส้นบาง ๆ ระหว่างห้องเรียนกับพื้นที่ส่วนตัว ถูกขยับออกไปหนึ่งก้าว

พีชถือแฟ้มหลายเล่มแนบอกเดินออกจากห้องเรียน

จักราวุธที่กำลังจะเดินออก หันไปเห็นพอดี เขาคิดอะไรบางอย่าง ก่อนตัดสินใจเดินตามไป ยังไม่ทันที่เธอจะปรับแฟ้มในมือให้มั่นคง เขาก็เอื้อมมือหยิบแฟ้มส่วนหนึ่งมาถือเองทันที

“เดี๋ยวผมช่วยถือครับ”

พีชเงยหน้าขึ้น

“ไม่เป็๲ไรค่ะ—”

คำปฏิเสธมาถึงครึ่งประโยค ตามนิสัยคนที่ชินกับการจัดการทุกอย่างเอง เธอลังเลเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะยอมในที่สุด

“ก็ได้ค่ะ”

ทางเดินระหว่างอาคารเงียบกว่าปกติ เสียงฝีเท้าทั้งสองดังสม่ำเสมอไปด้วยกัน

“คุณเตรียมตัว๻ั้๹แ๻่เมื่อคืนใช่ไหม”

“เป็๲เ๱ื่๵๹ที่ควรทำครับ”

เธอเลิกคิ้วบาง ๆ

“นิสัยแบบนี้ไม่ค่อยเหมือนนักศึกษาซิ่วปี 1 ทั่วไป”

“ก็แค่เตรียมตัวตามปกติ ไม่อยากเสี่ยงโดยไม่จำเป็๲”

พีชหันมามองเขา

“คุณกลัวความเสี่ยงเหรอ”

จักราวุธสบตาเธอกลับตรง ๆ

“ผมแค่ไม่ชอบทำให้คนอื่นเดือดร้อน”

ลมบ่ายพัดแรงกว่าปกติ เส้นผมที่รวบไว้หลวม ๆ ของพีชหลุดออกมา จักราวุธชะงัก ก่อนจะสะบัดความรู้สึกบางอย่างออกไปทันที เขาไม่แตะ  ไม่ช่วยจัด เพียงพูดเบา ๆ

“ผมคุณหลุดครับ”

พีชหน้าแดงนิดหนึ่ง รีบยกมือจัดผมตัวเอง ก่อนเดินเร็วขึ้นเล็กน้อย

ถึงลานจอดรถ พีชรับแฟ้มคืน

“วันนี้ขอบคุณค่ะ”

จักราวุธพยักหน้าพร้อมยิ้มให้นิด ๆ

“ยินดีครับ อาจารย์พิชญา”

เขาหมุนตัว กำลังจะเดินไปที่รถของตัวเอง

“คุณจักราวุธ”

เขาหันกลับมา

“ครั้งหน้าถ้าเกินเวลาอีก อาจารย์ไม่ใจดีแบบวันนี้นะคะ”

เขายิ้มบาง ๆ

“ต่อไปจะทำให้ดีสุดครับ”

เขาหยุดเล็กน้อย

“อาจารย์ที่ดี… ก็ควรให้โอกาสลูกศิษย์นะครับ”

พีชมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปิดประตูรถ

“กลับดี ๆ ค่ะ”

“ครับ”

รถของพีชเคลื่อนออกจากลานจอด จักราวุธเดินไปที่รถตัวเอง กำลังจะเปิดประตู เสียงแจ้งเตือน Line ดังขึ้น

“อาจารย์พิชญา”

เขาหยุด อ่านข้อความสั้น ๆ

Peachy : ขอบคุณอีกครั้งค่ะ วันนี้คุณทำได้ดีจริง ๆ

เขามองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้รีบตอบในทันที

พิมพ์…

ลบ…

พิมพ์ใหม่….

ลบอีกครั้ง….

สุดท้ายตอบสั้น ๆ

Chakrawut : ขอบคุณครับอาจารย์ วันนี้ผมแค่ทำหน้าที่ของตัวเอง

ไม่ถึงสิบวินาที ปลายทางตอบกลับทันที

Peachy : ไม่ใช่ทุกคนที่ทำหน้าที่ตัวเองได้ดีขนาดนั้นค่ะ

จักราวุธนิ่งไป นิ้วมือที่เคยกดจับเวลาอย่างแม่นยำ ครั้งนี้กลับไม่แน่ใจว่าจะตอบอะไร

เขามองหน้าจออีกครั้ง ก่อนพิมพ์สั้น ๆ

Chakrawut : ขอบคุณครับ

ตัดภาพไปที่รถของพีชเธอวางโทรศัพท์ลงบนคอนโซล มือแตะพวงมาลัย แต่ไม่ออกรถทันที รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“เด็กซิ่วมหาลัยจริงเหรอ…”

ก่อนจะสตาร์ทรถ

จักราวุธ นักบินที่คุมเวลาได้แม่นยำทุกวินาที

แต่วันนี้...

กำลังจะมีบางอย่างที่ทำให้เขาจับเวลาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป