บทที่ 6.
ฉันเดินทอดน่องเอื่อยๆ ทำใจรอเวลาไม่สนใจกับเสียงเป่าปากแซวอยู่ใกล้ๆ
่บ่าย ฉันเข้าเรียนตามปกติไม่ได้สนใจคนรอบข้างสักเท่าไหร่ แม้แต่ลิลลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ
คีย์เป็คนโทรมาบอกว่าพวกนั้นอยู่ที่นั่นกันหมดแล้ว
ฉันคิดผิดหรือคิดถูกที่ทำแบบนี้ฉันพาตัวเองให้เข้ามาพบกับความเ็ปอีกทำไมนะ พวกเขาก็อยู่ดีมีสุขมีแฟนเป็ตัวเป็ตนกันหมดแล้ว ฉันไม่ควรเอาตัวเองเข้าไปแทรก เพราะฉันคือคนอื่นสำหรับพวกเขาไปแล้ว
ฉันหยุดยืนหน้าห้องซ้อมดนตรีของชมรมได้ยินเสียงดนตรีดังกลบเสียงอื่นๆ มาเป็จังหวะ ยืนทำใจสักพักก่อนก้าวเท้าเข้าไป
พวกเขาให้คีย์เป็หัวหน้าชมรมฟาโรห์ยังเล่นกลองเหมือนเดิม ทุกคนยังคงเล่นสิ่งที่พวกเขาชอบและถนัดโซเฟียกับทรีโอเป็นักร้องนำ คีย์เล่นคีย์บอร์ดเหมือนที่ฉันเคยเล่น
ทุกคนหยุดเล่นดนตรีทรีโอหยุดร้องเพลง สายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่ฉัน มีเพียงคีย์ที่โบกมือให้ะโลงมาจากเวทีเตี้ยๆ เดินเข้ามาจูงมือฉัน เข้าไป เพื่อแนะนำให้ทุกๆ คนรู้จัก
ฉันกัดปากตัวเองระงับความตื่นเต้น ค่อยๆ เดินไปใกล้ๆ พวกเขา เมื่อเจอสายตาของสี่ยอดกุมารมองมาเหมือนจะให้ทะลุไปถึงตับไตใส้พุง
เขาจำฉันไม่ได้หรอก เขาลืมฉันไปแล้ว
“ คลีโอ!!! ”
อ้ายยย...ไอ้พวกบ้านี่มันทักฉันพร้อมกันสาวๆ ที่นั่งเฝ้า มองเขม่นฉันแปลกๆ คงไม่พอใจใช่มั๊ย!!ที่ฉันสวยกว่า
“ ใครคือคลีโอเหรอ ” โซเฟียถามงงๆ
“ เอ้อ..ฉัน ”
ฮื่อๆๆปากฉันมันสั่นจนพูดไม่ถูกแล้ว ไอ้คีย์แกช่วยฉันด้วย!!
“ นี่เพิร์ล แฟนฉัน…เธอเพิ่งย้ายมาจากอเมริกา อยู่ห้องเดียวกับแกด้วยนี่ฟาโรห์ ”
ไอ้เลวคีย์แกพูดอะไรออกไปวะ! พวกมันอึ้งกันหมดแล้ว
“ เพิร์ล...นี่ ฟาโรห์ไนท์ ปริ้น แล้วก็ทรีโอ นั่นโซเฟียนักร้องหญิงของชมรมเรา อีกสามคนคือ แก้ว มอสี่
เฟย์มอห้า มีนามอห้าห้องเดียวกับเฟย์ ”
ฉันเม้มปากก่อนฝืนยิ้มให้ทุกๆ คน ที่คีย์แนะนำให้รู้จัก
“ หนูเป็แฟนพี่ทรีโอ ” แก้วเป็แฟนทรีโอหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตาญี่ปุ่น
“ หนูเป็แฟนพี่ไนท์ ” เฟย์เป็แฟนไนท์สวย ปราดเปรียว หุ่นดี มีเสน่ห์
“ หนูด้วย เป็แฟนพี่ปริ้น ”มีนาเป็แฟนปริ้น น่ารัก คม ผิวขาว
“ และฉันเป็...แฟนกับฟาโรห์ ” ผู้หญิงผมยาวตรงสีดำ ผิวขาวจัด หน้าตาเธอสวยมาก สวยไม่มีที่ติเขายังคงชอบผู้หญิงผมยาวสินะ
เปรี๊ยะ!!!
พระเ้า !!!ฉันมาทำอะไรวะเนี่ย!
ฉันได้แต่ยืนทื่อมองยัยสี่กุมารีนิ่งๆ สงมองชาไปครึ่งซีกได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้างจนคีย์ต้องสะกิด
“ เพิร์ลเล่นคีย์บอร์ดได้เก่งมากจะมาอยู่ชมรมเดียวกับเราด้วย...ลองหน่อยไหม จะได้ดูว่าเล่นเข้ากันได้หรือเปล่า ”
ทุกคนพยักหน้าแยกย้ายไปอยู่จุดของตัวเอง แต่ยังไม่เลิกมองฉันฉันได้แต่ยิ้มหวานหยดย้อยกลับไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
คีย์ลากฉันเข้าไปนั่งที่คีย์บอร์ดกดไหล่ฉันให้นั่งลง เอานิ้วโป้งกับนิ้วกลาง จับที่ขมับฉัน แล้วนวดให้
“ เฮ้ย!!แกอย่าทำหน้าแบบนี้สิวะจูนหน่อยๆ ตอนนี้ทำที่ฉันให้แกทำ ที่เหลือค่อยกลับไปคุยกันที่บ้าน”
คีย์กระซิบบอกเบาๆ กลัวใครๆ จะได้ยิน
ฉันสูดลมหายใจเข้าเพื่อเรียกความกล้ากลับมา ตอนนี้ฉันคือเพิร์ลนะ ไม่ใช่คลีโอ จะกลัวอะไร
“ ฉันไม่อยากร้องเพลงแล้วแกให้แฟนแกร้องด้วย เล่นคีย์บอร์ดไปด้วยสิคีย์ ฉันขอฟังดีกว่า ”
ทรีโอโพล่งออกมา ะโลงเวทีไปนั่งรวมกับกลุ่มสาวๆ
“ เธอร้องด้วยเล่นด้วยได้ไหม ” ไนท์หันมาถาม
“ ก็...พอได้ ”
ฉันตอบออกไปหันไปมองฟาโรห์ เขามองกลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ส่วนปริ้นเงียบ
ฉันเริ่มกดคีย์บอร์ดทำนองเพลง ที่ตัวเองถนัดเพลงที่มีความหมายดีๆ หลังจากนั้นเสียงของเครื่องดนตรีอื่นๆ ก็ตามมา
ฉันร้องได้หนึ่งท่อนไอ้คีย์ตัวดี มันกลัวไม่เหมือนจริง มันลากเก้าอี้มานั่งข้างฉัน ร้องท่อนที่สองให้มองตาฉันหวานเยิ้ม ฉันก็ช่วยส่งตรงท่อนฮุกให้ กลัวมันจะไม่อินกับเพลงทำเหมือนโลกนี้มีฉันกับไอ้คีย์สองคน
ปึ้งๆๆๆ!!
เปรี๊ยะ!!
ฟิ้วววว....
จนเกือบจบเพลงกำลังหวานอยู่ดีๆ รู้สึกมีเสียงกลองตีดังมาก จนไม่เป็จังหวะแล้วไม้กลองก็กระเด็นเกือบถูกหัวกะบาลไอ้คีย์ ถ้ามันหลบไม่ทัน
“ ฉันขอโทษ...มีธุระ!! ”
ฟาโรห์ยืนขึ้น และะโลงจากเวทีไปเลยโดยไม่เหลียวมามองข้างหลังสักนิด
“ เฮ้ย!!ไอ้ฟาโรห์รอฉันด้วยสิ ”
ปริ้น ไนท์ ทรีโอวิ่งตามไปด้วย ทิ้งสาวๆ ให้ยืนงงเป็ไก่ตาแตก หันรีหันขวาง เดินออกไปเงียบๆ
ฉันมองหน้าคีย์ มันหน้าซีดๆ คงใไม้กลองที่ลอยมาเมื่อกี้สิเหมือนจะหักอันหนึ่งด้วยนะ
“ สงสัยจะหึงแกกับฉันว่ะ ”
“ จะมาหึงบ้าอะไร ฉันกับเขาไม่ได้เป็อะไรกันสักหน่อย แล้วเขาก็มีแฟนแล้ว ”
“ แต่อาการมันแปลกๆ เหมือนไม่พอใจ ”
“ช่างหัว!...คีย์...ฉันอยากกลับอเมริกาพรุ่งนี้เลย ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ”
“เฮ้ย!!ไอ้บ้าแค่วันเดียวนี่นะ ”
“ ฮื่อ...ฉันไม่น่ามาที่นี่เลย ”
“ โหย..วางแผนแทบตาย ยอมสละตัวเองมาอยู่ที่นี่ตั้งปี แถมยังไกลแฟนอีกแกจะให้ฉันเลิกภายในวันเดียวนี่นะ สุดยอดสมเป็แกเลยว่ะ ”
“ฉันผิดไหม ที่ไม่บอกพวกเขา ฉันกลัว ว่าระหว่างเรามันจะไม่เหมือนเดิม และพวกเขาก็มีคนที่ตัวเองรักอยู่ข้างๆ แล้ว ”
“ แกเคยผิดด้วยหรือไง ”
“ ไม่เคย ”
“ แล้วจะมาสำนึกผิด ทำซากอะไร ...ไป..กลับบ้าน ”
คีย์ยีหัวฉัน เอาแขนคล้องคอเหมือนที่เคยทำเป็ประจำ
ทุกวันนี้ ถ้าไม่มีคีย์ ฉันจะเป็ยังไงนะกับพ่อฉันไม่ค่อยคุยกับท่าน ถ้าไม่มีอะไรจำเป็ยิ่งยัยแม่เลี้ยงฉันยิ่งเกลียดเข้ากระดูก ฉันโกรธ ที่ท่านทำให้แม่ต้องเสียชีวิตโกรธที่ท่านไม่ซื่อสัตย์กับแม่
พ่อมีลูกกับแม่เลี้ยงหนึ่งคนเป็ผู้ชาย ตอนนี้ก็ห้าขวบ ฉันไม่เคยเห็นมันน่ารักสักนิด เกลียดแม่มันเกลียดมันด้วย ทั้งๆ ที่มันชอบพยายาม อยากมายุ่งด้วย บางครั้งก็ตีมันแรงๆจนมันร้องไห้ แต่แปลก.. มันไม่เคยฟ้องแม่มันเลยสักครั้ง ทั้งๆที่ฉันร้ายกับมันขนาดนี้ ไอ้เด็กเวร!
“ เมื่อเช้ามารถอะไร ”
“ ลุงหนุ่มน่ะสิ ขับช้ายังกะหอยทากมาสายเลย แกล่ะเอารถอะไรมา ”
“ มอไซค์ ”
“ กลับด้วยนะ ”
“ อื่อ...วันนี้มีแข่งด้วย ไปป่ะ แก้เซ็ง”
“ ไปสิ...ยังไม่เคยเห็นที่นี่เลย เคยเห็นแต่ที่โน้น ”
“ เถื่อนพอกัน แต่มันดี ”
“ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อน เหนียวตัว ”
คีย์พาฉันนั่งฮายาบุสะคันงามกลับมาที่บ้านเพื่ออาบน้ำแต่งตัวกันก่อน
ลืมบอกไปว่าฉันอยู่บ้านเดียวกับคีย์ มันคือบ้านของพ่อกับแม่เลี้ยงตอนที่อยู่เมืองไทยนั่นแหละคีย์เป็ลูกของลูกพี่ลูกน้องของแม่เลี้ยงฉัน ที่ต้องอยู่ที่นี่ เพราะพ่อไว้ใจคีย์ไม่ไว้ใจฉันนั่นเอง ถ้าไม่ใช่คีย์ ฉันคงไม่ได้มาที่นี่
พ่อไม่้าให้ฉันไปอยู่บ้านหลังเดิมที่อยู่ติดกับฟาโรห์ กลัวฉันจะคิดมาก ท่านอยากให้ฉันลืมเื่ราวในอดีตที่ท่านและยัยแม่เลี้ยงมีส่วนผิดด้วยนะสิ แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่ไปอยู่ที่นั่นหรอก้าดูพวกเขาอยู่ห่างๆ
“ แต่งตัวเสร็จยัง ” คีย์เคาะห้องเรียก
“ เออๆ ”
“ แกไม่ต้องสวยมาก ฉันี้เีมีเื่ให้เจ็บตัว กับไอ้พวกที่ชอบแซว ”
“ ฉันจะไม่มีเื่ ฉันจะต้องเรียบร้อย โอเคป่ะ ”
ฉันประชดเดินลงไปข้างล่างพร้อมกับคีย์
“ แกต้องรับปากว่าแกจะไม่ก่อเื่ ”
“ ฉันเคยทำตามสัญญาทุกครั้งมั๊ย!!”
“หึ”
“ งั้นก็ไม่ต้องรับปากโอเค้ ”
“ ทุกที...อ้อ... ฉันลืมบอกว่าฉันอยู่แก๊งเดียวกับไอ้พวกสี่ยอดกุมารของแก คืนนี้มีพวกมันมาด้วยแกเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทัน ”
“ ไม่เปลี่ยน ฉันอยากเจอพวกเขา ”
“ แล้วบอกพรุ่งนี้ อยากกลับอเมริกา ยังไม่ทันไร แกเปลี่ยนใจอีกแล้วเฮ่อ!..ฉันล่ะเชื่อ!! ”
“ ก็แกบอกพวกเขาว่า ฉันเป็แฟนแกนี่ ”
“ เลิกกันวันนี้เลยดีกว่า เมื่อเย็นเกือบโดนสอยด้วยไม้ตีกลอง ค่ำนี้ไม่รู้จะเจออะไร คบกับแกนี่เจ็บตัวตลอดเลย ”
“ คีย์...ฉันรักแกนะ ”
“ ฉันแพ้แกทุกทีเพราะคำนี้แหละ”
คีย์บ่น แต่ก็ยอมทุกครั้งยอมช่วยฉันทุกอย่าง เหมือนเขาชดเชยในสิ่งที่ญาติของเขา ทำกับฉันและแม่ไว้ก็ไม่รู้ตอนอยู่โรงเรียนที่อเมริกา ฉันมักจะมีเื่กับผู้ชายที่เข้ามาจีบหรือแซวแบบปากหมา ฉันจะด่าหรือไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น เวลาที่ทำท่าจะมีเื่กับผู้ชาย ฉันมักจะคิดถึงมันเป็คนแรก
“ คีย์ ฉันกับแองจี้มีเื่ แกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ”
และเราก็ลุยไปมีเื่กับผู้ชายพวกนั้นฉันกับแองจี้อยู่กลุ่มเดียวกัน นิสัยคล้ายกัน ๆ
ถ้าฉันกับแองจี้มีเื่กับผู้หญิงด้วยกันเราจะไม่ขอความช่วยเหลือจากคีย์ ทั้งๆที่ผู้หญิงที่นั่นตัวเท่าควาย ใหญ่กว่าเราเยอะ ตอนหลังๆ ค่อยเบาลง เพราะไม่มีใครกล้ามีเื่กับเรา เพราะฉันไม่เคยถามเหตุผล ถ้าไม่พอใจก็ซัดเลย
คีย์กับฉัน ไม่เคยรักกันในเชิงชู้สาวเราต่างรู้ใจกันดี ว่ามีใครอยู่ในหัวใจแล้วที่คีย์ต้องเข้าไปพัวพันกับเพื่อนสี่ยอดกุมาร ก็เพราะฉันนี่แหละฉันให้มันสืบว่าพวกเขาเรียนที่ไหน แล้วคอยรายงานฉันตลอดแต่เื่ที่สมควรจะบอกคีย์ดันไม่ยอมบอก
ฉันขอพ่อมาเรียนที่เมืองไทย พ่อขอฉันว่าต้องเลิกมีเื่เด็ดขาดห้ามโดดเรียน ห้ามโน่นห้ามนี่ ฉันสัญญา เพราะฉันอยากเจอพวกเขา สี่ยอดกุมารของฉัน
คีย์เล่าว่า ฟาโรห์อารมณ์ร้อน และมักจะแปรปรวนตลอดเวลา ปริ้นดูเป็ผู้ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม สุขุม รอบคอบ ส่วนไนท์กับทรีโอ ค่อนข้างเฮฮา ไม่มีเื่ไหนที่ทำให้สองคนนี่ทุกข์ใจได้
ทั้งสี่คนยังเป็หนุ่มฮ๊อตของรุ่นน้องและรุ่นเดียวกัน
ฉันเก็บภาพของพวกเขาไว้ในไดอารี่เพราะการถ่ายรูป มันคือกิจกรรมที่ฉันสามารถทำได้ในตอนนั้น ั้แ่เริ่มเป็เพื่อนกัน ตอนที่เราได้ทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยกันยิ้มคนเดียวทุกครั้งที่เปิดดู จนจบหน้าสุดท้ายแค่คืนนั้น
และตอนนี้มันได้เริ่มต้นใหม่ ในวันที่คีย์ส่งรูปต่างๆ ของพวกเขาไปให้
พวกเขาโตขึ้นมากหน้าตาหล่อขั้นเทพ แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขาไม่เปลี่ยนแปลงคือพวกเขายังคงรักกันเหมือนเดิม และเข้าโรงเรียนเดียวกันเหมือนที่เคยพูดกันไว้ในวันสิ้นปีก่อนเข้าเรียนมัธยม
เมื่อก่อนเราชอบเล่นรถบังคับ เครื่องบินบังคับมา ตอนนี้ทุกคนโตเป็หนุ่ม เลยหันมาเล่นของจริงกันหมด พอฉันรู้ว่า พวกเขาชอบขับรถแข่งฉันจึงต้องไปเรียนกับโค๊ชที่สอนแข่งในสนามบ้าง ฝีมือฉันเข้าขั้น ขนาดโค๊ชสอนยังขอให้เป็นักแข่งรถประจำของทีมเขา ทำไมฉันจึงเก่งนะเหรอ...เพราะฉันไม่กลัวตายไง
ถ้าฉันตายได้ พ่อจะยิ่งช้ำหนักเข้าไปอีก ฉันพอใจที่เห็นพ่อเสียใจ กระอักออกมาเป็เื ได้ยิ่งดี
การแข่งรถไม่ใช่ความฝันฉันแค่อยากทำอะไร เหมือนที่พวกเขาชอบทำกันบ้างเท่านั้น เหมือนที่พวกเขามักจะยอมทำอะไรเพื่อฉันเสมอมา แต่ระหว่างเราคงไม่เหมือนเดิมเพราะเราจากกันมานาน ความผูกพันของพวกเขากับฉันมันจะยังเป็ความรู้สึกเดิมอยู่หรือเปล่า