บทนำ
“ไป๋ลี่ เร็วเข้าเวลาเหลือไม่มากแล้ว!” “นี่เ้าจะทำแบบนี้จริงๆหรือ?” “แน่นอนมันไม่มีทางอื่นแล้ว หรือเ้าคิดว่าคนอื่นจะมีความสามารถเท่าพวกเรา หลังจากเราปิดตายดินแดนนี้แล้ว คนอื่นแค่วิธีที่จะกลับมาที่นี่อีกก็คงจะเป็ไปไม่ได้ ” “ยังไงการที่จะกลับมาหลังจากปิดตายทางเข้าออกทุกทางแล้วก็ต้องใช้ค่ายกลของข้าเท่านั้น หรือไม่ก็ต้องมีความเชี่ยวชาญทางด้วยมิติที่สูงล้ำ ซึ่งแม่แต่ไอ้พวกบัดซบนั้นก็ยังทำไม่ได้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมนุษย์อย่างเราที่ยังอ่อนกว่าพวกมัน”
"ว่าแต่เ้าเข้าสู่ค่ายกลทวนกระแสเวลากับข้าหรือว่าจะรอข้าตื่นขึ้นมา?"
"ข้าเข้าไปกับเ้าเลยละกันดินแดนแห่งนั้นคงไม่มีอะไรสนุกๆให้ข้าเล่นมากนัก ให้ข้ารอเ้าเป็หมื่นๆปีข้าคงเบื่อแย่"
“แล้วพวกราชันต่างๆจะไม่หนีไปด้วยจริงๆหรือ?”
“ข้าคุยกับราชีนีหิมะแล้วนางบอกว่าพวกนางจะเป็คนดึงความสนใจพวกมันให้เราเปิดใช้งานค่างกลทำลายล้างปิดตายทางเข้าออกได้ทันทีที่พร้อมนางบอกยังไงก็มีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ไม่กี่สิบปีพวกนางและราชันคนอื่นเลือกสู้ตายที่นี้ดีกว่า ที่เหลือก็ได้ฝากความหวังไว้กับพวกเรานี่และ”
“เรียบร้อยข้าเก็บทุกอย่างที่จำเป็เสร็จหมดแล้ว”
“ดีมาก!”
“เอาละค่ายกลทุกอย่างก็พร้อมแล้วเหมือนกัน”
“เ้าแน่ใจนะว่าอีกหนึ่งหมื่นปีพวกเราจะตื่นขึ้นมาได้จริงๆ”
“แน่นอนว่าพวกเราไม่ตายอย่างแน่นอน แต่เื่เวลาข้าก็ไม่แน่ใจ แต่อย่างมากคงไม่เกินสองหมื่นปีละมั้ง ถึงตอนพวกเราจะกลับมาทวงคืนดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี้คืน ไม่สิแค่นี้ยังไม่พอแต่ข้าจะสร้างกองทัพขึ้นมาแล้วจะบุกไปทำลายพวกมันให้สิ้นซาก”
ผู้คนที่เหลือรอด หน้าจะอพยพเสร็จแล้ว ได้เวลาปิดตายดินแดนศักดิ์สิทธิ์ นี้เสียที หวังว่าพวกเ้าหนูทั้งหลาย จะตั้งรกรากไปได้ด้วยดี
“ค่ายกลเคลื่อนย้ายเปิด!”
“ไปกันเถอะไป๋ลี่ ค่ายกลทำลายล้างจะทำงานแล้ว”
ร่างหนึ่งคนหนึ่งภูตได้หายเข้าไปในค่ายกล
"จงออกมาพระราชวังพิศวง!"
พระราชวังสีทองอันสวยงามส่องแสงอยู่ในมือชายหนุ่ม
แล้วทั้งคู่ก็ได้หายลับไปเหลือเพียงพระราชวังที่แสงสีทองค่อยจายหายไปกลายสีดำสนิทเหมือนของเล่นทั่วไป หลับไหลอยู่ใต้ดินลึกกว่าหมื่นเมตร
“เอาละเหลือขั้นตอนสุดท้ายแล้ว เ้าและข้าเข้าไปนอนบนเตียงกาลเวลา
แล้วเราจะเปิดการทำงานของค่ายกลทวนกระแสเวลา เ้าและข้าจะได้กลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ”
ทั้งคนและภูตนอนลงบนเตียงโบราณที่สีดำสนิทที่ขนาดใหญ่มากพอจะนอนได้มากกว่าสิบคน
"เ้าพร้อมนะ?"
"ข้าพร้อม"
"อีกหมื่นปีเจอกัน"
“อืมแล้วเจอ”
“ค่ายกลทวนกระแสเวลาเปิด!”