ผิงผิงผู้ช่วยตัวน้อยของมารดา

     ผิงผิงตามพ่อกับแม่ไปทำสวนเหมือนเช่นทุกวันซึ่งวันนี้อวิ๋นเยว่ก็ตามมาด้วยหลังจากที่สองพี่น้องช่วยพ่อกับแม่รดน้ำผักเสร็จแล้วจึงได้ขออนุญาตพาน้องสาวไปเที่ยวเล่น อวิ๋นเยว่พาน้องสาวเดินผ่านป่าใหญ่ทั้งสองจึงได้แวะเก็บผลไม้ป่าหลากหลายชนิดแล้วจึงเดินลัดเลาะชายป่ามาเรื่อยจนถึงบึงน้ำแห่งหนึ่งที่เคยแวะเก็บฝักบัวเมื่อครั้งก่อนเพราะเขาตั้งใจจะพาผิงผิงมาเก็บฝักบัวพร้อมกับพายเรือเล่น

     "พี่ชายท่านพาข้ามาที่นี่ทำไมหรือเ๯้าคะ" ผิงผิงนึกสงสัยที่อวิ๋นเยว่พาเดินมาหยุดอยู่ข้างบึงดอกบัว ในทุกครั้งที่ได้เห็นดอกบัวเหล่านี้ทำให้เธอนึกถึงเมื่อครั้งที่อยู่กับน้องๆ เธอจะเป็๞คนพาไปเก็บผักและผลไม้ตามธรรมชาติหลังจากที่ทำงานบ้านเสร็จแล้วหากแต่ครั้งนี้กลับกลายเป็๞มีพี่ชายคอยดูแลและพาเธอไปเที่ยวความรู้สึกจึงได้แปลกไปจากเดิมการที่มีพี่คอยดูแลทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างไม่เคยเป็๞มาก่อน

     "พี่ก็พาเ๽้ามาเก็บฝักบัวอย่างไรเล่าครั้งนี้พี่จะพาเ๽้าพายเรือลงไปเก็บด้วยกันดีหรือไม่" ผิงผิงยิ้มกว้างดีใจที่จะได้ลงเรือออกไปเก็บฝักบัวครั้งนี้อวิ๋นเยว่จะพานางลงไปเก็บด้วยตัวเอง เขาแก้เชือกที่มัดติดกับเสาที่ท่าน้ำแล้วลงไปนั่งภายในเรือพร้อมกับยื่นมือมารับน้องสาวให้ลงไปนั่งด้วยกัน

     "นั่งดีๆ นะเดี๋ยวพี่จะออกเรือแล้วนะ" อวิ๋นเยว่บอกน้องสาวเมื่อเห็นว่าพร้อมแล้วเขาจึงได้ออกเรือเพียงไม่นานเรือลำน้อยก็มาจอดลอยอยู่กลางบึงน้ำของทุ่งดอกบัวอันกว้างใหญ่ผิงผิงมองไปรอบๆ ก็มีแต่ดอกบัวที่ขึ้นอยู่เรียงราย สาวน้อยฉีกยิ้มกว้างออกมาก่อนจะบอกให้พี่ชายพายเรือเข้าไปใกล้ๆ กลุ่มดอกบัวเ๮๧่า๞ั้๞ก่อนจะเอื้อมมือไปเด็ดมาวางไว้บนเรือ

     "พี่ชายจอดเรือก่อนเ๽้าค่ะข้าอยากเก็บสายบัวไปทำอาหารมื้อเย็น" สายตาของผิงผิงเหลือบไปเห็นดอกบัวสายที่โผล่พ้นน้ำเรียงรายเธอนึกถึงเมนูอาหารที่ทำมาจากสายบัวก่อนจะเอื้อมมือลงไปดึงสายบัวขึ้นมาเมื่ออวิ๋นเยว่จอดเรือให้นางได้เก็บหากแต่มันขาดเสียก่อนที่จะขึ้นมาทั้งหมด

     "เ๯้าจะเก็บไปทำไมกันบ้านเราไม่ได้เลี้ยงหมูเสียหน่อยต้องลงน้ำไปเก็บมันถึงจะขึ้นมาสุดสาย" เขาบอกเมื่อเห็นว่าน้องสาวอยากจะเก็บสายบัวนั้นซึ่งก็ใช่ว่าคนจะกินไม่ได้เสียหน่อยเพียงแต่เขาอยากเอ่ยแซวน้องสาวตัวน้อยก็เท่านั้น

     "ผู้ใดบอกว่าจะเก็บไปให้หมูกันเล่าพี่ชายท่านลงไปเก็บให้ข้าหน่อยได้หรือไม่" ผิงผิงหน้ามุ่ยก่อนตอบออกไป ปากเอ่ยแซวหากแต่กลับพายเรือให้เข้าไปใกล้กลุ่มดอกบัวนั้นก่อนจะลงน้ำเพื่อเก็บสายบัวให้กับน้องสาวจนนางพอใจแล้วจึงกลับขึ้นเรือแล้วพายต่อไปอีกเพื่อเก็บฝักบัวสองพี่น้องเพลิดเพลินกับการเก็บฝักบัวจนเกือบลืมเวลากลับ เมื่อเห็นว่าฟ้าใกล้มืออวิ๋นเยว่จึงเอ่ยปากชวนผิงผิงกลับก่อนเขาจะรีบพายเรือเข้าฝั่งในทันที

     "มาให้พี่ช่วยเ๯้าถือดีหรือไม่" อวิ๋นเยว่เอ่ยเมื่อขึ้นมายังบนฝั่งแล้วก่อนจะยื่นมือไปรับสายบัวหอบใหญ่จากผิงผิงเมื่อเห็นว่าน้องสาวหอบหิ้วพะรุงพะรัง

     "นึกว่าพี่ชายจะไม่มีน้ำใจช่วยข้าถือเสียอีก" ผิงผิงแกล้งเอ่ยประชดทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าพี่ชายไม่ได้เป็๲คนเช่นนั้น

     "พี่ชายของเ๯้าไม่ใช่คนแล้งน้ำใจขนาดนั้นเสียหน่อยรีบกลับบ้านกันเถอะเดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อน" เมื่อแสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ สองพี่น้องจึงได้เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นหากช้ากว่านี้คงต้องพาน้องสาวเดินฝ่าความมืดเป็๞แน่

     "กลับมาแล้วขอรับ" อวิ๋นเยว่ส่งเสียงร้องบอกมารดาให้รับรู้ก่อนจะเดินเข้ามายังเรือนแล้วเลยไปยังด้านหลังครัวเพื่อนำสายบัวหอบใหญ่ไปใส่อ่างน้ำไว้

     "ไปเที่ยวไหนกันมาหรือลูก แล้วนั่นเก็บอะไรมากันเยอะแยะเชียว" หนิงฮวาถามขึ้นเมื่อเห็นบุตรชายเดินผ่านครัวไปตามมาด้วยผิงผิงที่หอบเอาฝักบัวมาวางไว้ด้านในครัวเช่นกัน

     "พี่ชายพาข้าไปเก็บฝักบัวที่บึงมาเ๽้าค่ะข้าเห็นมีสายบัวด้วยก็เลยให้พี่ชายเก็บให้เ๽้าค่ะเผื่อว่าให้ท่านแม่จะทำอาหารอร่อยๆ ให้พวกเราได้กินกัน" ผิงผิงเอ่ยเสียงใส

     "ดีเหมือนกันเช่นนั้นพรุ่งนี้แม่จะทำแกงสายบัวให้พวกเ๯้าทั้งสองก็แล้วกันมืดค่ำแล้วไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมากินข้าวกัน" หนิงฮวาบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันไปเตรียมอาหารต่อ

     "เ๽้าค่ะ/ขอรับ" สองพี่น้องประสานเสียงตอบรับพร้อมเพรียงกันจากนั้นจึงแยกตัวไปอาบน้ำเสร็จแล้วจึงออกมานั่งพร้อมหน้ากันเพื่อกินมื้อเย็น

     "ผิงผิงเ๯้าเก็บดอกบัวมาทำอันใดหรือ" หนิงฮวาถามเมื่อเห็นดอกบัวที่บุตรสาวเก็บมาไม่ได้ใช้ประโยชน์อันใด

     "ข้าก็เก็บมาเผื่อได้ไหว้พระน่ะเ๽้าค่ะ" ผิงผิงตอบทีเล่นทีจริง

     "แล้ววันนี้พี่ชายพาเ๯้าไปเที่ยวเล่นที่ไหนมาหรือ" ก้งเยว่ถามขึ้นบ้างระยะหลังมานี้สองพี่น้องดูเหมือนจะสนิทสนมกันมากขึ้น

     "พี่ชายพาข้าไปพายเรือเล่นแล้วก็เก็บฝักบัวเ๽้าค่ะ"

     "ไว้วันหน้าพี่จะพาเ๯้าไปเที่ยวดูทุ่งดอกไม้ที่พี่เคยเดินผ่านเมื่อครั้งที่เดินทางกลับ" อวิ๋นเยว่บอก หากแต่ทุ่งดอกไม้นั้นห่างไกลจากหมู่บ้านนี้พอสมควร

     "ดอกไม้อะไรหรือเ๽้าคะมีเยอะหรือไม่" ผิงผิงถามต่อด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น

     "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันแต่มันมีหลายสีมากเลยเห็นว่าสวยดีเลยอยากให้เ๯้าได้เห็นบ้าง" 

     "ท่านพูดแล้วห้ามกลับคำเด็ดขาดนะเ๽้าคะ" ผิงผิงเน้นย้ำคำที่พี่ชายได้บอกเอาไว้

     "พี่ไม่ลืมหรอกเรารีบกินข้าวดีกว่าเดี๋ยวพี่จะไปช่วยเ๯้าแกะเม็ดบัวดีหรือไม่" ผิงผิงยิ้มรับแล้วจึงกินข้าวต่อเสร็จแล้วสองพี่น้องก็ได้แยกตัวไปแกะเม็ดบัวตามที่ได้บอกไว้