หลังจากที่ นิ ได้ใช้เวทมนต์หมอกน้ำเสร็จ นิรีบส่งโทรจิตไปที่ ชิโม อันและโอ
[อัน โอ สบายดีไหม]
อันและโอ ได้ตอบกลับมา
[แค่ก แค่ก สบายดีอยู่ รู้สึกว่ามือจะหัก พละกำลังของผู้นำพาแห่งความมืดเยอะจริง ๆ]
โอ ได้ตอบแต่อาการเจ็บปวดของเขาได้หนักมาก มือของเขาได้หักเหมือนกับกุ้ง เลือดไหลตามมือกระดูกหัก แรงที่จะจับดาบยังไม่มี
[ฉันด้วย แค่ก]
อันได้ไอเป็นเลือดออกมา เหมือนกับว่าอวัยวะภายในเสียหายหนัก การหายใจลำบาก สติเริ่มไม่อยู่กับตัว ที่สำคัญกระดูกหน้าท้องของเขาได้หัก กระดูกที่หักได้ทิ่มแทงกระเพาะอาหาร ทำให้อันเกือบจะอ้วกออกมา
นิ เห็นอย่างนั้นได้ใช้เวทมนตร์ แสงรักษา รักษาอาการปวดเจ็บเอาไว้รักษาแค่ 1 ส่วนเท่านั้นแต่หลังจากนี้ไป ต้องทำอะไรระมัดระวังกว่าเดิมมาก แต่ช่วยให้มีแรงขึ้นมาพอที่จะสู้ได้ ชิโมเห็นว่าพวกพ้องได้รักษากันแล้ว จึงได้หันไปมอง นิแล้วบอกว่า
[ผู้นำพาแห่งความมืดทำอะไรอยู่]
นิ ได้หลับตาซักพัก ก่อนจะพูดว่า
[เขาอยู่เฉย ๆ นะ]
ชิโม ได้ยินดังนี้จึงใจเย็นขึ้นมาหน่อย เขากลัวมากเลยไม่คิดเลยว่าผู้นำพาแห่งความมืดจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ถ้าเขาไม่ได้ให้ นิ กางหมอกน้ำเอาไว้ พวกเขาคงได้ตายไปแล้ว
[หัวหน้า ผมว่าพวกเราถอยกันเถอะครับ ผู้นำพาแห่งความมืด น่ากลัวเกินไปครับ]
[ใช้แล้วหัวหน้า ถ้าเรายังอยู่เราจะตายได้นะครับ]
[เราหนีกันเถอะค่ะ หัวหน้า]
อัน โอ และนิได้บอกกับหัวหน้าของพวกเธอว่าหนีกันเถอะ พวกเขาได้รู้ถึงความเก่งของผู้นำพาแห่งความมืดแล้ว เงินมันเยอะแต่ไม่คุ้มถ้าแลกกับชีวิตของพวกเขากัน
ชิโม คิดก่อนสักพักหนึ่งก่อนจะหยิบผลึกสื่อสารออกมา ชิโมพูดอะไรไปสักอย่างไปทางผลึก ก่อนผลึกจะแตกกระจายไป
พวกพ้องชิโม เห็นว่าหัวหน้าเขาได้ทำอะไรสักอย่างหนึ่งแล้วถาม
[ฉันได้ติดต่อกับพ่อและตระกูลของฉันไปแล้ว อีก 2 วันพวกเขาจะมาถึงตอนนี้แค่ถ่วงเวลาพอ]
พวกพ้องเห็นว่าจะมีคนมาช่วยจึงมีกำลังใจมาต่อ ชิโมเห็นว่าพวกพ้องของเขาได้มีกำลังใจแล้ว จึงได้ยิ้มขึ้นมาแล้วคิดในใจว่า
[[เจ้าพวกโง่ ถ้าท่านพ่อและตระกูลฉันมาพวกแกจะได้ตายโดยไม่มีใครรู้] ]
ชิโม จึงสั่งให้พวกพ้องไปโจมตีแล้วตนอยู่ด้านหลัง
โอ ได้ฟันไปที่หลังของแจ๊คได้ แต่ทว่าโอรู้สึกว่าเหมือนกับฟันเหล็ก แผลที่เกิดจากการฟันนั้น แค่ผิวหนังเท่านั้น
[ฉันฟันหลังของผู้นำพาแห่งความมืด แต่ว่าร่างกายของผู้นำพาแห่งความมืดราวกับเหล็ก ระวังด้วยเขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร]
ตอนที่แจ๊คกำลังสวนกลับ ชิโมได้ยิงธนูไป แต่แจ๊คหลับได้
[อันเขาไปทางนั้นแล้ว]
เสียงของนิได้เตือนอันเอาไว้ อันได้เตรียมดาบคู่ขึ้นมาเตรียมพร้อมที่จะโจมตีแจ๊ค พอได้เห็นแจ๊ค อันได้ฟันไปทันทีแต่ทว่าอันไม่คิดว่าแจ๊คจะยอมแลกขนาดนี้
ฉีก ปัง
[อัน]
เสียงของนิดังขึ้นมา อันในตอนนี้ขยับตัวไม่ได้เลย เขาได้ยินเสียง นิ ก่อนจะหมดสติไป
อ๊ากกกกกกกกกกกกก
ต่อมาพวกเขาได้ยินเสียงร้องของแจ๊คกันจึงคิดว่าแจ๊คเจ็บปวดแน่นอน แต่พวกเขายังไม่ได้เข้าใกล้เพราะแจ๊คได้ต่อยไปรอบ ๆ ตัวทั้งหมด
.........
ตัดมาที่พระเอกของเราบ้าง
แจ๊คส่งเสียงร้องออกมาก่อนจะต่อยไป รอบ ๆ เพื่อล่อเหยื่อให้มาติดกับ ไม่ว่าจะเป็นพื้นดินหรือ ต้นไม้ หลังจากการต่อยเสร็จแจ๊คได้เดินไปข้างหน้าต่อ ทว่ามีเสียงคนตกหลุมขึ้นมา มาแล้วเหยื่อของฉัน แจ๊คได้วิ่งไปหาทางเสียงนั้น
“ซิบหาย ช่วยด้วย”
นั้นคือโอ เองเขากำลังหาแจ๊คทว่ามันมีหลุมตรงพื้นได้ยังไง เขาเห็นแจ๊ควิ่งเข้ามาจึงได้ร้องขอความช่วยเหลือ
แจ๊คได้ใช้หมัดอัดกระแทกไป โอได้ใช้ดาบกันหมัดแรกได้ แต่ต้องแลกมาด้วยดาบที่แตกสลายไป โอตกใจมาที่อยู่ ๆ ดาบเขาแตกสลายไปแต่ว่าความตกใจนี้ละ ทำให้เขาตาย โอโดนหมัดแจ๊คตรงหัวแล้วเขาแน่นิ่งไปเลย แน่ละสมองได้แตกสลายไป
“โอ!”
ชิโมที่กำลังจะมาช่วย โอ ได้เหยียบต้นไม้ที่อยู่ใกล้กับโอ
ปัง
ต้นไม้ได้แตกสลายไป ชิโมได้ตกลงมาที่พื้นที่จะลุกขึ้น แจ๊คที่อยู่ห่างจาก ชิโม 3 เมตร อยู่ ๆ แจ๊คมาอยู่ด้านหลังชิโม แล้วชิโมขยับตัวไม่ได้เลย
แจ๊คได้ใช้ความสามารถที่หลงลืมมานาน นั้นคือเดินก้าวผ่านมิติ ในระยะ 3 เมตร ก่อนมาอยู่ด้านหลังของนักธนูแล้วสะกดจุดมันเอาไว้
“ความสามารถนี้มันดีมาก ๆ เลยทำไมถึงได้ไม่งั้นไอก็อบลินระดับ 3 ได้ตายเร็วกว่านี้อีก”
แจ๊คถอนหายใจสักพักหนึ่งแล้วมองรอบ ๆ อีกทีหนึ่ง
คงสงสัยว่าทำไมถึงได้มีหลุมตรงพื้นและต้นไม้แตกสลายไปเอง แจ๊คได้ใช้หมัดอัดกระแทกพร้อมกับตอนนี้ส่งร้องขึ้นมา โดยใช้แบบ 90% ไม่ให้พื้นมันตกเป็นหลุดและไม่ให้ต้นไม้แตกสลายไปก่อน พอมีคนไปโดนมันถึงแตกสลายไปเองจึงเกิดหลุดขึ้นมา
นิ เห็นท่าไม่ดีจึงได้หนีหายไปแล้ว หมอกน้ำได้หายไปแจ๊คมองเห็นรอบ ๆ ได้ แจ๊คได้เห็นวิวรอบๆ ตัวแล้วเห็นนักฆ่าอีกคนที่หมดสติไปแต่ไม่เห็นนักเวทแล้วคงหนีไปแล้วมั่ง
แจ๊คได้ลากนักฆ่ามารวมที่ นักธนูแล้ว คลายจุดที่ปากชิโม ชิโมมองแจ๊คอย่างโกรธแค้นแล้วพูดว่า
“ปล่อยฉันไปนะ พ่อของฉันกำลังจะมาอีกไม่นานแล้วแกจะได้ตายแน่ ฮ่า ๆ”
แจ๊คได้ยินว่าจะมีคนมาอีก แต่เขาว่าคงอีกหลายวันละ แต่ไม่รู้เลยว่าตกลงไปในมือของปีศาจนั้นจะเป็นยังไง แจ๊คได้เอาลูกธนูของชิโมออกมา จ่อลงไปที่หน้าผาก นักธนูเห็นแล้วตกใจมาก
“เจ้า ๆ จะทำอะไรนะ”
แจ๊คหัวเราะขึ้นมา แต่เสียงหัวเราะเขาเหมือนกับปีศาจมาก
“จงภูมิใจว่าเจ้าจะเป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้วิชาของฉันเข้าขั้นสุดท้าย ฮ่า ๆ ”
แจ๊คหัวเราะเสร็จได้ลงมือ กรีดหน้าของนักธนูนั้น เริ่มต้นที่หน้าผากลงมาถึงคาง แล้วกระชากผิวหนังหน้าออกไปก่อนเหลือแต่ตาที่มีสีสันต่างออกไปที่เหลือบนหน้าเหลือแต่สีแดงของกล้ามเนื้อ จากนั้นเอาเสื้อผ้าออก แล้วกรีดตัวเอาผิวหนังจากคอลงมาถึงหน้าท้องและกรีดผิวหนังแขนทั้ง 2 ข้างและด้านหลัง ก่อนกระชากผิวหนังลำตัวออกมา เหมือนกับกล้วยเวลาที่เราปอกเปลือกกล้วยแล้วดึงทีละอัน ต่อด้วยช่วงล่างของร่างกาย
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เสียงร้องของนักธนูคนนี้ได้ร้องดังป่า แม้แต่สัตว์ยังรู้ถึงการทรมานที่เขาโดน หลังจากเอาผิวหนังออกแล้ว แจ๊คได้ศึกษาโครงสร้างของร่างกายมนุษย์ โลกเก่าเขาไม่สนใจวิทยาศาสตร์มากจึงต้องมาศึกษากับคนเป็น ๆ หลังได้กรีดผิวหนังต่อแล้วกรีดกล้ามเนื้อแต่การกรีดกล้ามเนื้อต้องระมัดระวังสูงหน่อยเพื่อแยกเอากล้ามเนื้อออกจากหลอดเลือดการกรีดของแจ๊คเหมือนกับศิลปะการแกะสลัก ถ้าตรงหน้าแจ๊คเป็นหินไม่ใช้มนุษย์สด ๆ หลังจากที่แจ๊คแยกกล้ามเนื้อกับหลอดเลือดได้แล้ว แจ๊คมองดูก่อนที่จะเอากล้ามเนื้อและหลอดเลือดทิ้งไป ตอนนี้เหลือแต่อวัยวะภายใน กระดูก และการทำงานของเซลล์แต่ละชนิด จนสิ่งที่อยู่ข้างหน้าแจ๊คไม่เหมือนกับมนุษย์ ผิวหนัง กล้ามเนื้อ และหลอดเลือดได้กระจายกันอยู่ด้านล่าง เหลือแต่อวัยวะภายใน และกระดูกที่สมบูรณ์อยู่ แจ๊คได้ศึกษาก่อนสักพักหนึ่ง แต่ที่น่าแปลกคือมันยังมีลมหายใจขึ้นมา
“น่าแปลกที่ยังมีลมหายใจอยู่”
แจ๊คได้ศึกษามาแล้วแต่ยังไม่เข้าเลยว่าขั้นสุดท้ายของวิชาฝังเข็ม เหมือนว่าเสียเปล่าอย่างที่ในวิชาบอกไว้ว่าต้องการคนทดลองอีกมากมาย แจ๊คเดินไปข้างนักธนูคนนั้นแล้วพูดว่า
“จะมีคนมาช่วยนายหรือ”
นักธนูคนนี้ไม่สนองตอบแล้ว แม้ว่าจะมีชีวิตอยู่แต่การโดนทดลองตอนยังมีสติอยู่ยังเจ็บปวดทรมานมาก จิตใจได้แตกสลายไป
แจ๊คเห็นว่ามันไม่ตอบสนองจึงเบื่อได้ฆ่าโครงกระดูกตรงหน้าทิ้ง กำลังจะไปดูนักฆ่าแต่ว่าอันได้ฆ่าตัวตายไปแล้ว แจ๊คว่ามันน่าจะตื่นมาแล้วเห็นสิ่งที่น่ากลัวจึงชิงตายไปก่อน
แจ๊คเอาแผนที่ออกมาแล้วเดินทางต่อไป ทิ้งเศษซาก เอาไว้หลังเขา
แต่แจ๊คไม่รู้เลยว่ามันมีคนที่มองเห็นการทดลองของแจ๊คตั้งแต่ต้นจนจบอยู่
...............................................................................................................................................................................................
.............................................................................................................................................................................................