‘มันเป็โชคชะตาของเ้า จงใช้สติปัญญาของเ้าในการตัดสินใจ’
แล้วอยู่ๆ เสียงในหัวของขวัญชีวาก็ดังขึ้นจนสะดุ้งใขึ้นทั้งตัว
'เสียงใครน่ะ? หรือเราหูฝาดไปเอง'
'เ้าไม่ได้หูฝาดไปหรอกนะขวัญชีวา ชะตากรรมนี้มันคือจุดเริ่มต้นของเ้า การที่เ้าต้องมาอยู่ที่นี่เพราะที่นี่คือที่ของเ้าั้แ่แรก หว่างชิงเยว่ไม่ได้มีอยู่จริงั้แ่แรกเมื่อถึงเวลาที่เ้ามานางก็ต้องเป็ผู้จากไป'
'ทำไมหวาถึงมาอยู่ในละครเื่ใต้เงาของจันทราด้วยล่ะคะ? ทำไมไม่ไปเกิดในแบบที่เขาเป็กัน หวางงไปหมดแล้ว'
'เ้ารู้ ได้อย่างไรว่าที่เขาเป็กันเป็แบบไหนเื่ราวทุกอย่างมีเหตุมีผลของมันเื่ที่เ้าคิดว่าละครมันอาจจะไม่ใช่เพียงแค่ละครก็ได้'
‘แล้วสาเหตุที่ให้หวามาอยู่ที่นี่คืออะไรค่ะ? '
‘ข้าเพียงให้เ้ามาอยู่ที่ที่เป็ของเ้า ส่วนที่เ้าได้รับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าที่เ้ามองว่าเป็ตัวละครก็แค่ผลพลอยได้ของเ้าเท่านั้น เ้าจะเปลี่ยนแปลงหรือไม่เปลี่ยนแปลงเื่ราว ก็สุดแล้วแต่เ้า แต่อย่าลืมว่าทุกเื่ที่เ้ากระทำมันมีผลกระทบทั้งหมด ขอให้เ้าโชคดีหว่านชิงเยว่ สุดท้ายข้าจะให้เ้าจดจำเื่ราวของหว่านชิงเยว่ทั้งหมดรวมถึงความรู้สึกที่เคยมีกลับมาเพื่อให้เ้าใช้ชีวิตได้ง่ายขึ้น’
'แล้วท่านเป็ใครคะ? '
หวายังอยากรู้อีกหลายอย่างแต่เหมือนว่าเสียงในหัวจะไม่อยากจะบอกอะไรกับเธอมากมาย
'รู้แล้วอย่างไร? ไม่รู้แล้วอย่างไร? ถึงอย่างไรโชคชะตาของเ้าก็ได้เริ่มขึ้นแล้วต่อจากนี้ แล้วอีกไม่นานเราคงจะได้พบกันใหม่ อีกครั้ง'
ขวัญชีวาหลับตาลงหลังจากที่รู้สึกปวดร้าวไปทั้งศีรษะกระแสความทรงจำที่เกิดมาตลอดชีวิตของหว่านชิงเยว่ไหลผ่านเข้ามาในหัวอย่างไม่ขาดสาย หว่านชิงเยว่ ปกติก็ร่างกายไม่ค่อยจะแข็งแรงอยู่แล้วบวกกับได้รับความทะนุถนอมจากคนในครอบครัวมากจึงดูว่านางอ่อนแอ
หว่านชิงเยว่จึงไม่เคยได้ออกงานใดๆ ทั้งสิ้นจึงไม่มีคนได้พบเห็นนางมากนัก มีข่าวลือเกี่ยวกับนางมากมายว่า นางคงจะอัปลักษณ์มากจนไม่กล้าสู้หน้าใคร บ้างก็ว่านางต้องงดงามไม่แพ้ผู้เป็มารดาอีกทั้งใต้เท้าหว่านยังนับว่ามีรูปโฉมงดงามหล่อเหลาเมื่อครั้งยังหนุ่มแล้วบุตรสาวจะออกมาอัปลักษณ์ได้อย่างไร
หว่านชิงเยว่ได้ยินมาก็ได้แต่ขำขันแต่ไม่นึกจะใส่ใจอะไร นางยังใช้ชีวิตปกติของนางเหมือนเดิม โชคดีที่หว่านชิงเยว่ไม่ชอบเรียนรู้เื่ศาสตร์และศิลป์เท่าไหร่นัก มารดานางเองก็ไม่ได้บังคับให้นางเรียนเพราะเป็ห่วงเื่สุขภาพของหว่านชิงเยว่ ขวัญชีวาจึงไม่ต้องปรับตัวอะไรมากมาย
ตอนนี้นางต้องประเมินเื่ราวต่อจากนี้ไปจำได้ว่าตัวประกอบที่ชื่อหว่านชิงเยว่ ถือเป็ตัวเก็งของงานประกวดยอดบุบผางาม ในงานชมดอกเหมยที่ฮองเฮาจัดขึ้นที่วังหลวงโดยได้ระบุเอาไว้ว่าการประกวดในครั้งนี้คนที่ต้องประกวดต้องมีความสามารถบางอย่างที่พิเศษ ไม่เกี่ยวกับตำแหน่งหน้าที่ของบิดาเพียงแค่เป็บุตรีของฮูหยินเอกเท่านั้นก็มีสิทธิ์เข้าร่วมและ หากทำให้องค์รัชทายาทพึงพอใจได้ก็จะประทานราชโองการให้อภิเษกสมรสกับองค์รัชทายาทหยางิหลงทันที
พยายามฟื้นความทรงจำแต่ก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างที่อ่านไปเพียงจำได้แค่ว่าหว่านชิงเยว่เสียชีวิตก่อนวันงานเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้นจึงเป็เหตุให้หวังลี่เลี่ยนกลายเป็ยอดบุบผาในปีนั้นไป
อีกเพียงไม่กี่วันเท่านั้นนางก็จะตาย ตายได้อย่างไร? จะแก้ไขเื่นี้อย่างไรดี? หว่านชิงเยว่ครุ่นคิดหาทางออกจนปวดหัวรายละเอียดยิบย่อยนางไม่รู้เลยแล้วจะระวังได้อย่างไรนางยังไม่อยากตายอีกครั้งหรอกนะ
เอานะมีเวลาอีก6วันหากระยะนี้นางไม่ออกไปที่ไหนนางก็คงจะมีโอกาสรอดตายกระมัง แต่ก็อาจจะถูกวางยาเอาได้เพราะส่วนมากจะตายเพราะถูกวางยาพิษถ้าอย่างนั้นคงต้องทำอาหารกินเองแล้วซินะชิงเยว่
“มี่ถงข้าจะไปพบท่านแม่เ้าช่วยมาเปลี่ยนชุดให้ข้าก่อน”
หากแต่ยังไม่ทันได้ออกไป ฮูหยินหว่านก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับท่านหมอที่ดูสูงวัย หว่านชิงเยว่ยอมนั่งให้ท่านหมอตรวจอาการนิ่งไม่ได้พูดอะไรปล่อยให้มารดากับท่านหมอสอบถามกันไปมา
“คุณหนูเพียงแค่อ่อนเพลียเท่านั้นทานยาอีกสัก2-3เทียบก็ดีขึ้นเดี๋ยวข้าจะจัดยาให้ฮูหยินนำไปต้มให้คุณหนูกินตอนนี้เลย”
“ขอบคุณท่านหมอมากเ้าค่ะ มี่อิงตามท่านหมอไปรับยาแล้วนำไปต้มให้คุณหนูกินด้วยนะ”
“เ้าค่ะฮูหยิน” มี่อิงรับปากแล้วก็ถอยออกไปทิ้งให้หว่านชิงเยว่อยู่กับฮูหยินเพียงลำพัง
“ท่านแม่เ้าคะลูกไม่อยากไปงานประกวดยอดบุบผางามเลยเ้าคะเราพอมีวิธีหลีกเลี่ยงได้หรือไม่เ้าคะ”
หลี่ฟางหรูถอนหายใจ ใจจริงนางก็ไม่อยากให้ลูกไปอยู่ในวังวนของการแก่งแย่งแข่งขันแต่ใครจะกล้าขัดราชโองการของฮองเฮาได้หากราชวงศ์มีพระประสงค์สิ่งใดเราก็ล้วนต้องทำตาม
“ทำไมเ้าถึงไม่อยากประกวดล่ะเยว่เอ๋อร์ ตัวแม่เองก็ไม่ได้อยากให้เ้าต้องไปแต่จะทำอย่างไรได้เล่า”
“หากบอกว่าข้าออกไปรักษาตัวที่บ้านท่านลุงที่นอกเมืองแต่รักษาไม่หายทันเวลาจนทำให้กลับมาไม่ได้ล่ะเ้าคะเราพอจะทำแบบนี้ได้มั้ยเ้าคะท่านแม่”
หลี่ฟางหรูมองใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหวังของบุตรสาวก็ได้แต่สะท้อนใจ หว่านชิงเยว่ในวัย14ปีนี้แต่งดงามมากกว่านางในตอนนั้นนัก หากในวันงานนางได้ออกจากจวนไปเผยตัวให้ผู้คนได้พบเห็นนาง คิดว่าโอกาสที่จะเข้าไปในวังคงไม่ใช่เื่เป็ไปไม่ได้ แต่นางจะได้ตำแหน่งไหนแค่นั้นอำนาจที่มีอยู่น้อยนิดของบิดาจะช่วยอะไรนางบ้างสักกี่มากน้อย เื่นี้เป็เื่ใหญ่คงต้องปรึกษาใต้เท้าหว่านสามีนางให้ดี
“ประเดี๋ยวแม่จะหาทางคุยกับท่านพ่อของเ้าดู เ้าพักผ่อนก่อน ค่อยคุยกันเื่นี้ใหม่”
เมื่อมารดาออกไปแล้วหว่านชิงเยว่ก็ได้แต่ภาวนาให้ท่านพ่อของนางยอมรับแผนนี้ ในเมื่อได้มาเป็ส่วนหนึ่งในครอบครัวนี้หากนางไม่ตายก็จะรักและดูแลบิดามารดาในชาตินี้ให้ดี ต่อไปหวังว่านางคงจะสมหวังที่ตั้งใจเอาไว้ หากไม่ไปทำตัวโดดเด่นนางก็จะปลอดภัยในโลกใบนี้ให้คุณพระเอกนางเอกและนางร้ายได้ดำเนินเื่ต่ออย่างที่ควรจะเป็ ตัวนางในฐานะตัวประกอบเล็กๆ ที่มีอยู่เพียงแค่1บรรทัดก็จะทำตามเนื้อเื่นั้นเพียงเปลี่ยนจากตายกลายเป็เหมือนไม่มีตัวตนจะดีกว่า
'วิน วิน ทั้งสองฝ่าย'
857
