เื่ราวก็มีอยู่ว่า ข้าน่ะอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง กับท่านแม่และท่านยาย แต่ไม่ค่อยมีความสุขมากนักเพราะ…”
“เ้าเด็กปีศาจแกออกไปเลยนะ” เหล่าเพื่อนๆที่คิดจะเข้าไปสนิทด้วย ต่างพากันขับไล่ไม่ให้เข้าไปร่วมเล่นด้วย อ้ายฉิงจึงต้องถือของเล่นไม้ ที่ท่านยายโจทำให้เล่น เดินไปที่ริมแม่น้ำอันกว้างใหญ่
“ท่านปีศาจ ข้าถูกเพื่อนไล่อีกแล้ว” ในทุกๆวันที่ถูกเพื่อนปฏิเสธ ก็ได้แต่มานั่งระบายให้แก่ท่านปีศาจ ยังดีที่มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งคอยคุยด้วยกันทุกครั้งที่มานั่งอยู่ตรงที่แห่งนี้ เสียงผู้ชายที่ดังมาจากภายในตัวอ้ายฉิง
‘เ้าไม่ต้องเหงาคนเดียวหรอกนะ เ้ามีข้าอยู่ด้วยจะกลัวไปทำไม อยู่คุยกับข้าทุกวันอย่างนี้ก็ดีอยู่แล่วละ ข้าจะไม่ปล่อยให้เ้าเหงา และข้าก็จะไม่เหงาด้วยเช่นกัน’ เสียงภายในตัวเอ่ยดังขึ้น อ้ายฉิงจึงปล่อยตัวนอนกลางผืนหญ้าบริเวณริมแม่น้ำ
“แต่ข้าอยากวิ่งเล่นเหมือนคนอื่นๆ ข้าไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าการมีเพื่อนมันเป็เช่นไร”
‘ข้าไงเพื่อนของเ้า เพียงแต่ข้าพาเ้าวิ่งเล่นไม่ได้ งั้นข้าจะเล่าเื่ราวอันมหัศจรรย์ให้เ้าฟังก็แล้วกันนะ’
“อื้อ ได้สิ”
‘นานมาแล้วมีชายคนหนึ่งถูกกำเนิดขึ้นมาจากสิ่งชั่วร้ายบนผืนโลกแห่งนี้ มีนามว่ากัวฟู่เฉิง ทุกคนต่างขนานนามกัวฟู่เฉิงว่า าาปีศาจ’ เสียงภายในตัวยังคงดังก้อง อ้ายฉิงได้แต่นอนฟังอย่างตั้งใจ
“ท่านเป็าาปีศาจ แล้วทำไมถึงยังมีาาปีศาจอีกละ หรือเป็รุ่นของบรรพบุรุษของท่าน” อ้ายฉิงยิ้มแย้มอย่างมีความสุข
‘เ้าอยากจะฟังอยู่หรือไม่’
“อยากสิ ข้าอยากฟังทุกอย่างที่ท่านเล่า ข้ารู้สึกมีความสุขมากเวลาที่ได้มานอนฟังสิ่งใหม่ๆที่ท่านเล่าเช่นนี้”
‘ฮ่า ฮ่า ได้เลย งั้นข้าเล่าต่อแล้วนะ กัวฟู่เฉิงถูกทุกคนรังแกมีเพียงน้องสาวต่างมารดาที่ยังคงรักกันมาก ส่วนมารดาของกัวฟู่เฉิงได้เสียชีวิตหลังจากที่ให้กำเนิดบุตรชาย เ้ารู้ไหมว่าชายผู้นั้นมีพลังมหาศาจขนาดไหน’
“ข้ารู้ และรู้ด้วยว่าตอนนี้ท่านกำลังอ่อนแอ ท่านเป็อะไรมากหรือเปล่า”
‘ข้าไม่เป็ไร เพียงแต่พลังที่มหาศาลของกัวฟู่เฉิงในตอนนั้นยังไม่สามารถเอาชนะาาเทพได้ จึงทำการออกเดินทาง จากแดนนรกเพื่อออกตามหาเพื่อนพ้อง ที่ไม่คิดทรยศจนเจอเข้ากับเพื่อนสหายหลายร้อย หลายพันคน แต่กัวฟู่เฉิงที่มีพาระมากมาย จึงจำเป็ต้องกลับแดนนรก แล้วสร้างสำนักไว้ให้เหล่าเพื่อนพ้องได้ฝึกฝนวิชาเพื่อสู้รบกับเหล่าเทพ’
“ท่านนี่ใจดีจังนะ อุตส่าสร้างสำนักให้
ผู้คน แถมยังโชคดีที่มีเพื่อนมากมาย ต่างจากข้าที่ไม่มีใครเลยสักคน” อ้ายฉิงน้ำตาซึม
‘อย่าได้เศร้าไปเลยอ้ายฉิง เ้าจะได้รับความรักจากเหล่าเทพและอสูร ในภายภาคหน้าที่เ้าเติบโต และในวันนั้นข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเ้าจะได้เจอข้าหรือไม่’
“ทำไมท่านถึงพูดเช่นนี้ละ เ้าจะต้องได้พบข้าอย่างแน่นอน ไว้วันนั้นข้าจะให้ท่านมาเป็พ่อของข้าละ”
‘ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่างนั้นเลยเหรอ แต่ข้าว่ามันไม่จำเป็หรอก’
“อ้าว หรือท่านไม่อยากมาเป็พ่อของข้ากัน งั้น เพื่อนก็ได้”
‘ข้าไม่เอาดีกว่า ไว้รอให้เ้าโตกว่านี้ เ้าก็จะรู้เองว่าข้าสามารถเป็อะไรกับเ้าได้บ้าง ว่าแต่เมื่อกี้ข้าเล่าถึงไหนแล้วละ’
“ท่านบอกว่าท่านสร้างสำนักให้เพื่อนพ้อง และต้องกลับไปยังแดนนรก ข้าอยากรู้จังว่าแดนนรกมันจะร้อนขนาดไหน”
‘เ้าอยากจะลองดูไหมละ แต่เ้าต้องระวังนะเพราะไฟของข้ามันดับยาก’
“ได้เลย ข้าจะระมัดระวังทุกการกระทำเลยละ ว่าแต่ข้าพ่นไปได้ไหม”
‘เ้าตดออกมาเป็เปลวไฟยังได้เลย และถ้าร้องไห้ในขณะที่ใช้พลัง น้ำตาของเ้าก็จะกลายเป็น้ำลาวาสีแดงเชียวนะ’
“โห ถ้าอย่างนั้น ขอข้าลองตอนนี้เลยได้ไหม” อ้ายฉิงรีบยืนตัวขึ้นนั่ง
‘ข้าเกรงว่า วันนี้คงจะทำไม่ได้หรอก เพราะนี่ยังไม่ทันได้มืดค่ำเลยเ้าก็รู้ ข้าสามารถโผล่มาได้แค่่กลางคืน งั้นเรามาเล่าเื่ต่อกันดีกว่า’
“โถ่ ท่านาากัวฟู่เฉิง ท่านมาหลอกให้ข้าดีใจเท่านั้นเองหรอกหรือ เห้อออ ไม่ได้ก็ไม่ได้ งั้นเล่าต่อเลย ข้าเองก็อยากรู้เื่ราวของท่าน” อ้ายฉิงทำหน้างอน
“ต่อด้วย ที่กัวฟู่เฉิงกลับไปยังแดนนรก ก็ได้พบเจอกับแม่นางหนึ่งที่มีศิริโฉมงามราวกับเทพีทั้งๆที่นางผู้นั้นเป็เพียงมนุษย์ธรรมดา หลังจากวันนั้นกัวฟู่เฉิงก็คอยเฝ้าดูนางมาโดยตลอดมา แต่มาวันหนึ่งข้าก็พบเจอกับาาเทพที่ เอาชนะไม่ได้ กำลังยืนเกี้ยวพาราสีอยู่ กับนางผู้ที่กัวฟู่เฉิงหลงรัก แถมาาเทพนั้นมีลูกเมียอยู่แล้วด้วย กัวฟู่เฉิงจึงเลือกที่จะเดินทาง ไปหาเพื่อนที่เพิ่งห่างกันไม่นานมานี้ เพื่อให้หยุดเวลาเอาไว้ แล้วจึงกลับมาหาคนทั้งสองที่นั่นด้วย เมฆหมอกและเสียงฟ้าร้องดังสนั่น สิ่งมีชีวิตที่อยู่รอบด้านต่างก็เหี่ยวตายจนหมด จากนั้นกัวฟู่เฉิงจึงเรียกสายฟ้าขนาดใหญ่ ผ่าลงไปที่แม่นางผู้นั้นเพราะรู้ดีว่าาาเทพต้องมาช่วยไว้อย่างแน่นอน แม้จะรู้สึกหวั่นเล็กน้อย แต่กัวฟู่เฉิงก็ตัดสินใจ ในขณะนั้น ร่างของาาเทพก็เข้ามาบังร่างนาง จนสลบไปกองอยู่ที่พื้น กัวฟู่เฉิงจึงพานางผู้นั้นไปยังแดนนรก แม้จะเอ่ยปลอบใจสักเท่าใด นางผู้นั้นก็มีจิตใจแน่วแน่ ที่จะไม่รักาาปีศาจอย่างกัวฟู่เฉิง จึงต้องใช้วิธีเด็ดขาด” เสียชงภายในตัวอ้ายฉิงเงียบหายไปครู่หนึ่ง
“ท่านฆ่านางผู้นั้นหรือ” อ้ายฉิงจึงเลือกที่จะถามออกไปด้วยความอยากรู้
‘ไม่หรอก กัวฟู่เฉิงใช้วิธีที่หยาบคายมาก ถึงขั้นขืนใจแม่นางผู้นั้น จนนางซึมเศร้า ไม่ยอมยิ้ม หรือเอ่ยพูดคุยกับกัวฟู่เฉิงเลยแม้แต่นิดเดียว าาปีศาจจึงให้แม่นมไปอยู่เป็เพื่อนกับแม่นางผู้นั้น หลังจากนั้นแม่นางผู้นั้นก็ค่อยๆพูดคุยกับาากัวฟู่เฉิงวันละนิด วันละน้อย จนทั้งสองเริ่มมีใจให้กันอย่างลึกซึ้งและแม่นางก็ได้มีครรภ์กับาาปีศาจ’
“แล้วลูกคนนั้นออกมาเป็หญิงหรือชาย ช่วยบอกข้าได้หรือไม”
‘เด็กในครรภ์ของาาปีศาจหรือ..เขาคือเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่น่ารักยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกใบนี้ แต่นางถูกเพื่อนรอบข้างรังเกียจเพราะเป็ลูกของปีศาจ’
“โห ลูกท่านเหมือนข้าเลย งั้นแสดงว่าข้าสามารถเป็ลูกท่านได้ใช่ไหม” อ้ายฉิงโอบกอดตัวเองแน่นอย่างมีความสุข
‘ได้สิ เ้าน่ะเหมือนลูกข้าทุกอย่าง ข้ารักและเอ็นดูเ้ามาก’ เสียงภายในตัวเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน อ้ายฉิงยังััได้ถึงไออุ่นที่าาปีศาจมอบให้ ก็ดีใจจนน้ำตาไหล
“งั้นข้าเรียกท่านว่าท่านพ่อได้หรือไม่”
‘ได้สิ’
“ฮ่าฮาฮา ท่านพ่อ ท่านพ่อ ท่านพ่อ ข้ามีพ่อแล้ว เย้” อ้ายฉิงะโไปมา อย่างดีใจท่ามกลางทุ่งหญ้าที่เขียวขจี และแสงแดดอ่อนยามพระอาทิตย์ตกดิน สาดส่องตามทุ่งหญ้าและผืนน้ำกว้าง
“อ้ายฉิง ! กลับบ้านได้แล้วลูก แม่อุตส่าห์ตามหาเ้าตั้งนาน แอบหนีมาอยู่ที่นี่นั่นเอง” ผิงอันในชุดฮั่นฝูสีแดงซึ่งเป็สีที่าาปีศาจนั้นชอบเป็อย่างมาก
“ท่านแม่คะ พอดีว่าข้าอยาก..”
‘เ้าไปเถิด ยังไง ข้าก็อยู่ในตัวเ้า ถ้าเ้าอยากคุยกับข้าเมื่อไหร่ เ้าค่อยเรียกหาข้า’ าาปีศาจเอ่ยแทรกขึ้นมา
“แต่ข้ายังไม่อยากไป”
“อ้ายฉิงเร็วเข้าลูก คืนนี้วันอะไรนะ ใครจำได้บ้างเอ่ย ถ้าไม่มาหาแม่ วันนี้คนที่จะต้องอดขนมแสนอร่อยของเ้านะ” ผิงอันแกล้งทำเป็หันหลังกลับ โดยที่สายตายังแอบชำเรืองลูกอยู่
“วันนี้วันอะไร ว่าแต่วันนี้วันอะไรกัน เอ๊ะ หรือว่า วันนี้เป็วันไหว้พระจันทร์ใช่แล้ว ท่านแม่รอข้าก่อน” อ้ายฉิงรีบวิ่งไปหาผิงอันที่หันหลังให้
“ใครไปหาท่านยายก่อน คนนั้นจะได้กินขนมก่อน” ผิงอันแกล้งทำเป็วิ่งสุดความเร็ว แล้วให้อ้ายฉิงวิ่งนำหน้าไปก่อน
“ฮาฮ่า ท่านแม่ต้องแพ้ข้าอย่างแน่นอน คอยดูข้าจะวิ่งไปหาท่านยายก่อนท่านแม่ให้ได้เลย” อ้ายฉิงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น และมีผิงอันวิ่งมาติดๆ
……………………………………………………………
สวัสดีค้าาาา
[ควคิดมากกันละสิท่า ว่าเ้านายคนนี้จะหายไป ไม่ลงตอนใหม่แล้ว???? ไม่เป็ไรน้าาาาา มาลงให้แล้วนะจ้าาา]
ซูซี่ : ชิ ถ้าไม่มีเมี๊ยวนะ คงไม่มีตอนนี้
เ้านาย : อาร๊ายยยยย
ซูซี่ : ชิ เ้านายจอมี้เี เมี๊ยวรู้ดี
เ้านาย : ค้าาาาาา
16K
