(ต่อ)
"ท่านดยุกกลับมาแล้วค่ะ!"
"จะ จริงหรือครับ" อลาโน่ตื่นเต้นตามเช่นกันจนทำตัวไม่ถูก
"จริงค่ะ ขบวนรถม้าน่าจะกำลังเคลื่อนตัวมาหยุดที่หน้าบ้านแล้วตอนนี้ ดัชเชสรีบไปต้อนรับท่านดยุกเถอะค่ะ" สาวใช้รู้สึกดีใจแทน เพราะรู้ว่าดัชเชสเฝ้ารอวันนี้มานานแค่ไหน
"ขอบใจนะ" ก่อนจะรีบเดินเร็วกึ่งวิ่ง ทั้งยังต้องรักษากริยาให้เหมาะสม แต่ในใจกลับอยากจะพุ่งไปหาสามีเสียตอนนี้เลย
ที่โถงทางเดินบรรยากาศเริ่มดูวุ่นวายและครึกครื้นในเวลาเดียวกัน เนื่องจากทุกคนต่างมาช่วยกันขนสัมภาระมากมายจากขบวนรถม้าที่เพิ่งมาถึง
"ท่านดยุกอยู่ไหนหรือ?" เอ่ยถามหนุ่มรับใช้ที่เดินผ่านมา
"ยังอยู่ที่รถม้าคันนั้นครับ" ว่าพลางชี้ไปที่รถม้าสีดำขลิบแดง อลาโน่เดินตรงดิ่งไปที่รถม้าคันนั้นทันที
ร่างบางมาหยุดรอที่ประตู ก่อนหนุ่มรับใช้จะทำหน้าที่เปิดประตูให้เ้านาย
ปรากฏใบหน้าของสามีที่เฝ้ารอคอยถึงห้าเดือนเต็ม อลาโน่ยิ้มกว้างด้วยความคิดถึง อยากจะพุ่งเข้าสวมกอดเสียเดี๋ยวนั้น หากไม่ติดว่าต้องสำรวมกิริยา อามันโด้ยกยิ้มตอบให้ภรรยาเช่นกัน ก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนตัวลงจากรถ
"เดินทางมาไกลเหนื่อยไหมครับที่รัก?"
"ไม่เลย คิดถึงเธอกับลูกมากว่า" มือหนาที่คุ้นเคยลูบแก้มใสด้วยความคิดถึง อลาโน่เอียงใบหน้ารับความอบอุ่นจากมือของสามีตอบเช่นกัน
"งั้นเราเข้าบ้าน-"
"คุณชายคะ" จู่ ๆ เสียงเล็กแหลมก็เอ่ยดังจากด้านในของรถม้า ขัดบทสนทนาของทั้งคู่
"เอ่อ สักครู่นะ" ร่างสูงชักมือกลับ ก่อนจะไปรอประคองหญิงสาว
ปรากฏร่างผอมเพรียวเ้าของเรือนผมสีทอง ใบหน้าสละสลวยเรียวเล็ก ริมฝีปากหยักสีแดงกุหลาบ ดวงตาเฉี่ยวคม แม้จะทำสีหน้าดูเหมือนไม่พอใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมายิ้มกว้างให้อามันโด้
"ถึงเสียทีนะคะ" พรึ่บ! นิ้วเรียวคลี่สะบัดพัดเผยลวดลายสวยงามที่ถูกวาดอยู่บนผืนกระดาษนั้น หากแต่มองรายละเอียดไม่ชัดเสียเท่าไหร่ เพราะตัวเ้าของสะบัดมันเสียแรงราวกับกำลังรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ
"ท่านหญิงผู้นี้คือ?" อลาโน่ถามด้วยความสงสัย
"เอ่อ เธอคือ มิสเรเชล ฮาร์ทลีย์ บุตรสาวคนสุดท้องของดยุกฮาร์ทลีย์"
"..."
"เป็แขกคนสำคัญของฉัน"
"เข้าใจแล้วครับ" อลาโน่ยิ้มรับ แขกคนสำคัญของอามันโด้ ก็เท่ากับแขกของอลาโน่ด้วยเช่นกัน
"ยินดีที่ได้รู้จักครับมิสเรเชล กระผม-"
"คุณชายคะ อากาศตรงนี้ร้อนเหลือเกิน" ตัดบทอย่างไร้มารยาท พร้อมหันไปเกาะแขนร่างสูงอย่างสนิทสนม
"งั้นเข้าไปคุยข้างในบ้านกันเถิด" อามันโด้ว่าพลางยกมือขึ้นลูบแขนอลาโน่เป็การปลอบใจ ก่อนจะเดินนำเข้าไปโดยมีหญิงสาวที่ควงแขนไม่ยอมปล่อย
แขกคนสำคัญขนาดไหนกัน? ถึงได้ถึงเนื้อถึงตัวกันขนาดนี้ อีกทั้งไม่เข้าใจว่าเขานั้นทำสิ่งใดผิดไป เธอจึงดูไม่ค่อยชอบเขาั้แ่แรกเห็น หรือเพราะอากาศร้อนอย่างที่ว่าจึงทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจ
"ช่วยเตรียมน้ำชาไปให้ที่ห้องรับแขกด้วยนะ" อลาโน่หันไปสั่งสาวใช้ข้างกาย ก่อนจะเดินตามทั้งคู่ไป
...
ห้องรับแขก หญิงสาวยังคงนั่งสนทนากับอามันโด้ในระยะใกล้ชิด ส่งรอยยิ้มหวานหว่านเสน่ห์เสียจนคิดว่าเป็คู่รัก
"น้ำชาครับ" อลาโน่ตั้งใจพูดแทรกท่ามกลางบทสนทนาของทั้งสอง จนตาคมกรอกขึ้นบนอย่างหน่ายๆ
"ขอบใจนะ นั่งก่อนสิ ฉันมีเื่จะคุยด้วย"
"เื่สำคัญมากไหมครับ?" ไม่ได้จะประชดแต่อย่างใด
"ทำไมหรือเธอมีเื่ที่สำคัญกว่า?" อามันโด้เอ่ย
"ครับ พอดีถึงเวลาเข้านอนของลูกแล้วครับ และเธอติดมือผมมาก ใครกล่อมก็ไม่ยอมเลย..."
"..."
"หากใช้เวลาในการคุยนานเกินไป เกรงว่าจะร้องไห้โยเยจนป่วยเอาได้ครับ" ว่าพลางระบายยิ้มยามนึกถึงเ้าตัวเล็ก ทำเอาอามันโด้ถึงกับสะอึกเพราะหลงลืมสิ่งสำคัญไปเสียสนิท
"ต้องขออภัยด้วยมิสเรเชล แต่ผมต้องขอตัวสักครู่ ระหว่างนี้ผมจะให้คนไปเตรียมห้องพักไว้ให้ เชิญตามสบาย" อามันโด้ไม่พูดเปล่ารีบแกะมือหญิงสาวออก ก่อนผุดลุกขึ้นไปหาอลาโน่ทันที
"แต่ อ๊ะ-" แม้เรเชลจะพยายามรั้งเอาไว้ก็ไม่ทันเสียแล้ว
"..." อลาโน่ส่งยิ้มให้แขกอย่างอ่อนน้อม และเดินนำสามีออกไปโดยไม่พูดอะไร
ต่างจากแขกของบ้านที่มีสีหน้าบูดบึ้งทันที มือเรียวของหญิงสาวขยำกระโปรงสีทองของเธออย่างเจ็บใจ
...
ห้องเด็กทางปีกขวา
"อุแว้...อุแว้..." เสียงร้องงอแงของทารกดังลั่นมาแต่ไกล ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่ง่วงนอน และความรู้สึกไม่ปลอดภัย เพราะไร้วี่แววการมีอยู่ของผู้ให้กำเนิด
"คนสวยอย่างอแงเลยนะ เดี๋ยวอลันก็มาแล้ว" เป็เด็กชายผิวสีที่พยายามพูดบอกคุณหนูคนเล็กของบ้าน แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล
"ปลอบอย่างไรให้ร้องไห้หนักกว่าเดิม" คำพูดจิกกัดเอ่ยขึ้นอีกครั้งจากพี่ชายที่ไม่ขยับทำอะไร
"ก็ดีกว่าพี่ชายที่เอาแต่ทำหน้าบึ้งแล้วกัน" แกสตอนสวนกลับเพื่อนรัก สีหน้าเป็กังวลขนาดนั้นยังจะมีอารมณ์มาว่าคนอื่นอีก
"ชิ!" ลูเซียสไม่อยากเถียงต่อ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ทำอะไร เขาพยายามใช้ฟีโรโมนกับน้องแล้ว แต่ดันไม่ได้ผลเหมือนกับอลัน
"มาแล้วครับคนดี" อลาโน่รีบเดินเข้ามาหาก่อนจะรับลูกน้อยขึ้นแนบอก
"คุณพ่อ! สวัสดีครับ" ลูเซียสเอ่ยทักบิดาทันที
"สวัสดีลูเซียส วันนี้ไม่มีเรียนหรือ?" ประโยคแรกหลังไม่ได้เจอลูกชายมาหลายเดือน
"ไม่มีครับ"
"อืม"
"สวัสดีครับคุณลุง ยินดีต้อนรับกลับครับ" ตามด้วยเสียงเจื้อยแจ้วจากหนุ่มน้อยเบต้า
"สวัสดีแกสตอน ว่าแต่เธอมาทำอะไรที่นี่?" ในเมื่อวันนี้ไม่มีเรียน
"มาหาน้องคนสวยครับ"
"น้องคนสวย?" น้ำเสียงปนสงสัย
"ครับ ก็น้องยังไม่มีชื่อนี่ครับ อลันบอกว่าคุณลุงจะกลับมาพร้อมชื่อของน้อง"
"..."
"ว่าแต่ น้องคนสวยชื่อว่าอะไรหรือครับ?" แกสตอนถามด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว จนลูเซียสอยากจะเอาขนมยัดปากเพื่อนเสียเดี๋ยวนั้น
"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ให้เรียกแบบนั้น!" ลูเซียสกระซิบลอดไรฟันบ่นเพื่อน ส่วนแกสตอนก็ยังโต้เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ด้วยโทนเสียงที่เบาลง เพราะรู้ว่าน้องกำลังจะหลับเมื่ออยู่ในอ้อมอกของอลาโน่
"..." อามันโด้ได้แต่เหลือบมองภรรยาที่กำลังอุ้มลูกน้อยแนบอก ร่างบางส่ายตัวเล็กน้อยให้เหมือนกำลังเคลื่อนไหว พลางส่งเสียงฮัมเพลงเบา ๆ กล่อมลูกน้อยให้จมสู่ความฝันอันแสนหวาน
แสงสว่างที่ส่องผ่านหน้าต่างโอบล้อมสองพ่อลูกตรงหน้า ราวกับทั้งคู่กำลังอยู่ในโลกส่วนตัว รอยยิ้มแห่งความสุขและแสนบริสุทธิ์ของอลาโน่ ทำเอาร่างสูงรู้สึกลำบากใจไม่ใช่น้อยกับเื่ที่เขาก่อ และคิดได้ว่ามันต้องมีสักวิธีที่ทำให้อลาโน่รับรู้โดยเ็ปน้อยที่สุด
"เจเนวีฟ..." เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหูภรรยา จนอีกคนต้องเงยหน้าขึ้นมอง
"..."
"ชื่อลูกของเราไง เจเนวีฟ เวลบริท" พูดพร้อมก้มลงจูบกระหม่อมของลูกสาวคนเล็กเบา ๆ
"เป็ชื่อที่ไพเราะมากเลยครับ ขอบคุณนะครับ" อลาโน่ยิ้มอย่างมีความสุข และรับจูบจากสามีด้วยอีกคน ความเ็ปและความยากลำบากที่ผ่านมาพลันมลายหายไปเพราะการกลับมาของสามี และไม่อยากให้เราต้องห่างกันอีกแล้ว
...
ตกเย็นมื้ออาหารสุดพิเศษถูกเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะเพื่อเป็การเลี้ยงฉลองการกลับมาของท่านดยุก โดยมีอามันโด้นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ทางซ้ายมือคืออลาโน่ และทางขวามือคือลูเซียส ส่วนคุณหนูคนเล็กนั้นมีแม่นมส่วนตัวคอยดูแลอยู่ที่ห้องพัก
บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจากเื่เล่าของอามันโด้ ที่ได้พบเจอประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นระหว่างรออาหารที่ทยอยมาเสิร์ฟ
"อาหารครบแล้วค่ะคุณชาย" หัวหน้าแม่บ้านแจ้งแก่อลาโน่
"งั้นเรามา-"
"ขออภัยที่ช้าค่ะทุกท่าน" แล้วเสียงเล็กแหลมก็ดังขัดวงสนทนาอีกครั้ง เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวตัวบางและผ้าแพรคลุมไหล่ ราวกับพร้อมที่จะเข้านอน มัดรวบผมสีทองนั้นเผยให้เห็นต้นคอขาวที่ไร้สิ่งป้องกัน ก่อนเดินมาหยุดระหว่างอามันโด้และลูเซียส ใบหน้าสวยหันไปหาหนุ่มน้อยก่อนจะพูดว่า
"คุณชายคะ พอดีดิฉันมีเื่ต้องสนทนากับท่านดยุก ในระหว่างมื้ออาหารน่ะค่ะ" ยกยิ้มทั้งที่ดวงตาไม่ได้ยิ้มไปด้วย
พอได้อยู่ใกล้ขนาดนี้ถึงได้กลิ่นโอเมก้าที่น่าเวียนหัวของเธอจนลูเซียสต้องขมวดคิ้ว และเพิ่งได้รู้ว่าโอเมก้าแต่ละคนนั้นมีกลิ่นเฉพาะที่ต่างกันไป แต่กับอลันเขากลับไม่รู้สึกเวียนหัวเลยแม้แต่น้อย
"เื่สำคัญมากไหมครับ?" คำพูดคุ้นหูเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจากลูกชาย
"ลูเซียส ลูกอยากไปนั่งข้างอลันไหม?" ผู้เป็พ่อถามขึ้น เมื่อเห็นถึงความสนิทสนมของลูกชายกับภรรยา
"ครับคุณพ่อ" ไม่ปฏิเสธพร้อมลุกไปนั่งข้างอลาโน่ทันที
"งั้นเรามาเริ่มทานอาหารกันเถอะ" เมื่อทุกอย่างลงตัว ทุกคนก็เริ่มกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าของตัวเอง ในระหว่างนั้นอามันโด้ก็พยักหน้าให้สาวใช้เป็สัญญาณ ก่อนที่ตะกร้าหวายใบใหญ่จะถูกยกออกมาวางบนโต๊ะ
"นี่เป็ผลไม้จากทางใต้ เขาว่ากันว่ามีรสเปรี้ยวและหวานน่าลิ้มลอง" พูดจบผลไม้สีทรงกลมสีแดงลูกหนึ่งถูกยื่นให้อลาโน่
"หน้าตาคล้ายกับแอปเปิลเลยครับ" มองอย่างสนใจ ก่อนจะแบ่งให้ลูเซียสดูด้วย
"มันเรียกว่าลูกพลัมน่ะ ตอนที่ยังอ่อนจะมีสีแดงสดสวยมีรสเปรี้ยว แต่หากรอจนแก่จะเปลี่ยนสีแดงคล้ำและมีรสหวานมากเลยล่ะ" อดยิ้มกับความตื่นเต้นของภรรยาไม่ได้ ทั้งยังดูสนิทสนมกับลูกชายมากขึ้นด้วย
ช่างเป็ภาพครอบครัวสุขสันต์...จนน่าอาเจียน!
"อึก อ้วก แหวะ แค่กๆ" แต่แล้วทุกสายตาก็ต้องหันกลับมาสนใจหญิงสาวอีกครั้ง กับอาการพะอืดพะอมของเธอที่ไม่ได้ดูเหมือนแกล้งทำ
"เป็อะไรไปเรเชล?" สรรพนามเปลี่ยนไปอย่างลืมตัว อามันโด้ปรี่เข้าไปดูอาการทันทีพร้อมลูบหลังให้
"ดิฉันรู้สึก อึก อึก!" เรเชลทำท่าจะอาเจียนอีกรอบ
"เอายาหอมกับพัดมา และตามหมอด้วยนะ" ด้วยความเป็ห่วงอลาโน่จึงรีบบอกสาวใช้ให้เตรียมของปฐมพยาบาล
"หมอไม่ต้อง!" อามันโด้ตะคอกเสียงดังอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"แต่เธอดูเหมือนจะอาการหนักนะครับ"
"นำยาแก้อาเจียนกับผ้าชุบน้ำแล้วตามฉันไปที่ห้องพัก" หันไปสั่งสาวใช้ ก่อนจะอุ้มหญิงสาวขึ้นในท่าเ้าสาว
"ให้ผม-"
"เธอทานอาหารกับลูเซียสต่อเถอะ เดี๋ยวฉันดูแลมิสเรเชลเอง" ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอลาโน่
หัวใจดวงน้อยวูบไหวแปลก ๆ จนมือบางต้องยกขึ้นลูบปลอบที่อกด้านซ้าย
"ไม่มีอะไรหรอก เธอแค่ป่วย..." บอกกับตัวเองไว้เช่นนั้น
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น อลาโน่ก็ถูกสั่งไม่ให้เข้าไปยุ่งวุ่นวาย ด้วยเหตุผลที่ว่ามิสเรเชลไม่สบายหนัก และเธอไม่อยากให้ใครเห็นเธอในสภาพน่าอาย มีเพียงอามันโด้ที่เธอไว้ใจให้ดูแลคนเดียวเท่านั้น
ทำให้ั้แ่ที่สามีกลับบ้านมา อลาโน่ก็ยังไม่เคยได้ร่วมห้องนอนกับสามีเลยสักคืน เพราะเขาต้องดูแลมิสเรเชลตลอดไม่ห่าง ส่วนตอนกลางวันก็ต้องออกไปราชการ หรือไม่ก็ทำตัวยุ่งจนไม่มีโอกาสได้เข้าไปพูดคุย
แม้แต่เวลาอาหารเย็นอามันโด้ก็ยังต้องให้คนยกขึ้นไปทานกับเธอที่ห้อง เหลือเพียงอลาโน่และลูเซียสที่โต๊ะอาหารอย่างเช่นวันที่ผ่านมา
นานวันเข้าคำถามก็เกิดขึ้นในใจอยู่บ่อยครั้ง ราวกับกำลังถูกหลบหน้าจากผู้เป็สามี และการกระทำลับ ๆ ล่อๆ ที่ไม่อาจคิดดีไปได้
วันนี้อลาโน่จึงตั้งใจว่าจะเข้าไปถามไถ่กับทั้งคู่ให้รู้เื่ ขาเรียวก้าวเดินไปยังห้องพักแขกที่ปีกขวาด้วยใจที่แน่วแน่ ต่อให้คนข้างกายห้ามก็ไม่ยอมฟังอีกแล้ว
เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงประตู แต่กลับได้เจอบุคคลที่ตั้งใจมาหาอยู่พอดี ร่างสูงของสามีค่อย ๆ ประคองหญิงสาวในชุดกระโปรงสีฟ้า สวมทับด้วยโค้ตสตรีสีน้ำเงินขลิบทอง สวมถุงมือ และถือหมวกปีกกว้างใบใหญ่ คล้ายกำลังเตรียมตัวจะออกไปข้างนอก
"มีอะไรหรือ?" อามันโด้เอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
"จะไปไหนกันหรือครับ?"
"ฉันจะพามิสเรเชลไปหาหมอในเมือง ไว้เรามาคุยธุระกันทีหลังนะ" ร่างสูงไม่เปิดโอกาสให้อลาโน่ได้ถามต่อ ขณะที่กำลังประคองหญิงสาวเพื่อเดินหลีกไปอีกทาง แต่กลับถูกอลาโน่ขวางเอาไว้
"สองสัปดาห์มาแล้ว อาการไม่ดีขึ้นเลยหรือครับ? มิสเรเชล" ยอมลืมเื่ที่จะคุยไปก่อน แล้วหันมาสนใจคนที่บอกว่าป่วยแทน สีหน้าเรียบนิ่งของอลาโน่จดจ้องพฤติกรรมของหญิงสาวไม่วางตา
"คุณชาย สุขภาพของดิฉันไม่ค่อยแข็งแรงมาั้แ่เด็กแล้ว โดนลมนิดหน่อยก็พลอยทำให้ป่วยเอาได้"
"..."
"คราวนี้คงเพราะเดินทางมาไกล จึงได้ล้มหมอนนอนเสื่ออย่างที่คุณชายเห็น" พลางทำสีหน้าเศร้า
"..."
"หากไม่ได้ท่านดุยกมาช่วยดูแล ต้องแย่แน่ ๆ เลยค่ะ" เธอมีอากัปกิริยาที่อ่อนลงต่างจากวันแรกมากนัก ด้วยเพราะอาการป่วยอย่างนั้นหรือ?
"..."
"ดังนั้นฉันถึงได้ต้องพามิสเรเชลไปหาหมอ หากอาการทรุดลงกว่าเดิม คงได้มีปัญหากับดยุกฮาร์ทลีย์เป็แน่!" เสริมด้วยอามันโด้อีกคน ทั้งที่ไม่จำเป็จะต้องกล่าวอ้างท่านดยุกเลยด้วยซ้ำ
"แต่ทำไมถึงต้องลำบากเดินทางกันล่ะครับ เรียกหมอมาที่บ้านน่าจะดีกว่า"
"เธอไม่เชื่อใจฉันเลยหรืออย่างไร!?" มือหนาลูบแก้มใสข้างหนึ่งอย่างเช่นทุกครั้ง และจ้องั์ตา,นัยนาของภรรยาอย่างไม่หลบหลีก
"..."
"เรามีลูกที่น่ารักด้วยกันแล้วนะอลัน เจเนวีฟ้าแม่ที่โตพอจะมีเหตุผลในทุกเื่นะ"
"ผมแค่..." อลาโน่มีท่าทีอ่อนลงทุกครั้งที่ถูกัั และถูกั์ตา,นัยนาสีน้ำตาลเข้มของสามีจ้องลึกเข้ามา ราวกับว่าถูกสะกดให้เชื่อฟังจนลืมเลือนความตั้งใจ
"ดูแลลูกให้ดี แล้วฉันจะรีบกลับ" พูดพร้อมกับจะโน้มตัวจุมพิตที่หน้ามน
"อึก อ้วก แค่กๆ คุณชาย ดิฉันรู้สึกเวียนหัวเหลือเกิน อึก " เรเชลทำท่าจะอาเจียนและดึงรั้งแขนอามันโด้ให้ออกห่าง
"ฉันต้องไปแล้ว" อามันโด้อุ้มหญิงสาวขึ้นต่อหน้าอลาโน่อีกครั้ง แล้วรีบก้าวยาว ๆ ออกไป ทิ้งให้อลาโน่ยืนเคว้งมองดูสามีไปกับผู้หญิงอื่นและทิ้งตนไว้ให้ดูแลบ้านดูแลลูก
ครั้งนี้อลาโน่จะยอมเชื่อที่สามีพูด คงเป็เพราะมีความสัมพันธ์อันดีกับดยุกฮาร์ทลีย์ ถึงได้ยอมปล่อยลูกสาวคนเล็กของตระกูลอีกทั้งยังเป็โอเมก้า ให้เดินทางจากบ้านมาแสนไกลกับผู้ชายที่เป็อัลฟ่าและมีครอบครัวแล้วแบบนี้
ความสัมพันธ์คงจะเหนียวแน่นไม่ใช่น้อย...
แต่ไม่ลึกซึ้งหรอก...ใช่หรือไม่?
1
