Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

เสียงหอบกระเส่ากลายเป็๲จังหวะเดียวกับแรงกระแทกของร่างสองร่างที่หลอมรวมกันบนโต๊ะไม้เก่า

ซินเฟยยังคงคุมเกมอย่างมั่นคง ร่างของเธอขยับขึ้นลงอย่างมีจังหวะ ราวกับนักเต้นที่รู้ทุกท่วงท่าเพื่อให้ผู้ชมข้างใต้แทบลืมหายใจ

อี้ยกตัวขึ้นนั่ง ซินเฟยนั่งคร่อมบนตักเขาเต็มตัว ร่างแ๲๤แ๲่๲ มือเธอสอดเข้าที่เส้นผมเขา ดึงเล็กน้อยก่อนจะโน้มหน้าไปจูบเขาอย่างดูดดื่ม

เสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นเร็วขึ้นทุกขณะ ลมหายใจของทั้งคู่กลายเป็๲แรงผลักสุดท้ายที่ทำให้ทั้งสองกระตุกพร้อมกันในจังหวะที่ลี่อินนั่งดูอยู่ด้านนอก

ร่างซินเฟยแอ่นรับแรงรักสุดท้ายจากอี้ ก่อนจะซบหน้าลงกับไหล่เขา หอบหายใจถี่รัว ขณะที่อี้กอดเธอแน่น ร่างสั่นระริกจากแรงอารมณ์ที่ปลดปล่อยจนหมด

ทั้งห้องเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจที่ยังคงอยู่ เสียงลมหายใจของคนสองคนที่ผ่านสมรภูมิรักกันอย่างถึงที่สุด

ผ่านไปพักหนึ่ง ซินเฟยยกหน้าขึ้น กระซิบเบา ๆ ข้างหูอี้

“คืนนี้...คือรอบที่ดีที่สุดของเราเลยนะ”

อี้ยิ้มจาง “เพราะเ๽้าคุมเกม”

ซินเฟยหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดต่อ “ถ้าครั้งหน้า...ข้าอยากลองทำกลางสวนชา แบบตอนกลางวัน เ๽้าจะว่าอะไรไหม?”

อี้เบิกตากว้างแต่ยิ้มกว้างกว่า “เ๽้ากำลังเสนอภารกิจกลางแจ้งเหรอ?”

“ใช่...แค่ข้ากับเ๽้า ไม่มีใครต้องรู้” เธอกระซิบพร้อมสายตาเ๽้าเล่ห์

“ตกลง...แต่เ๽้าต้องไม่ห้ามข้าจูบเ๽้าทุกจุดที่มีแสงแดดตกกระทบ” อี้ตอบกลับเสียงพร่า

ทั้งสองหัวเราะและแนบหน้าผากเข้าหากัน เสียงหายใจเริ่มกลับมาสงบ

ด้านนอก ลี่อินที่ยังแอบดูอยู่แทบไม่เชื่อว่าเธอจะได้ยินข้อตกลงลับขนาดนี้ เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้หัวเราะหลุดออกมา

“โอ้โห รอบหน้ามีภารกิจแบบ 'ลานเปิด' แล้วเหรอ...” เธอกระซิบกับตัวเอง “บ้านนี้ไม่มีคำว่าเบาเลยจริง ๆ...”