จิตสังหารในดวงตาของอาทเพิ่มขึ้นถึงขีดสุดในขณะที่เขาหมุนตัวอย่างร็วดเร็วและเตะซอมบี้ตัวนั้นกระเด็นออกไป
เนื่องจากเกิดเหตุการซอมบี้ เพื่อต่อกรกับหายนะที่กำลังเกิด ยีนของมนุษย์จึงพัฒนาขึ้นเพื่อสามารถเอาตัวรอดจากสถานะการต่างๆได้ เช่น ร่างกายแข็งขึ้น ััดีขึ้น มีพลังพิเศษ แต่ใช้ว่ามนุษย์ทุกคนจะพัฒนาตัวเองได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย
“ไม่เป็อะไรนะ”อาทหน้าตาเคร่งเครียดขึ้น
“ไม่เป็อะไรค่ะ”มิ้นมีสีหน้าที่หวาดกลัว
“ต้องรีบหนีพวกมันได้ยินเสียงพวกเราแล้ว”อาทเริ่มพูด
“ส่วนแกถ้าอยากมีชีวิตรอดควรทิ้งกระเป๋าใบใหญ่ที่หลังของแกแล้ววิ่งสะ”
“ไม่ต้องห่วง”ดัชจ้องไปยังอาท อย่างน้อยเขาก็แนะนำน่าไม่จำเป็ต้องไปโกรธ
ซอมบี้สามตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนกระทั้งห่างออกไปไม่ไกลมีกลิ่นเหม็นเน่าลอยออกจากตัวพวกมัน ในปากมีเศษเนืุ้์อยู่
“มันมาแล้ว”เค กำค้อนปอนในมือแน่นพร้อมที่จะสู้ซอมบี้สองตัววิ่งมาทางเข้าพร้อมกัน
“นี้คงเป็ชะตาของพวกเราสินะ”เค วิ่งเข้าไปปะทะซอมบี้ทั้งสอง
“ปึกก!”เสียงค้อนกระทบกับหัวซ้อมบี้ เือุ่นๆและของเหลวจากสมองไหลๆออกมา เกิดกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมา
“ฟัฟ”เค ทุบหัวซอมบี้ตัวที่สองหัวกะโหลกยุบทันที
ส่วนอีกตัวพุ่งไปหาหยิงหยิง
ในตอนที่ซอมบี้พุ่งเขาไปหาหยิงหยิงในระยะไม่ถึง3ฟุต เธอก็ยื่นเท้าขวาขึ้น เตะไปที่ซอมบี้ตัวนั้นจนล้มลงจากนั้นเค วิ่งเข้ามาพร้อมกับทุบค้อนปอนไปยังหัวของซอมบี้อย่างดุดัน
น้ำหนองในหัวของสมองของซอมบี้กระจายไปทั่วพื้นในทันที
ั้แ่ต้นจนจบดัชยังยืนงงอยู่“โอ๊วเย็สส”ดัชอุทานออกมาเบา เบา
“ไปรีบไปจากที่นี้ ไปที่รถตามฉันมา”อาทะโทันที
“อืมได้”หยิงหยิงตอบรับ
“โอ๊วเย๊สส”ดัชตอบรับ
หลังจากนั้นก็วิ่งตามอาทไป เขามุ่งหน้าไปทางรถเก๋งคันหนึ่งและแล้วก็ถึงรถอย่างปลอดภัย อนิจารถนั้งได้5คนพอดี แต่ไม่เป็ไร
“มานั้งตักผมก็ได้นะ”เคกล่าว
“โอ๊ว..ติดเหลืองง แต่ไม่เวลาแล้ว ”ดัชเลือกขึ้นไปเบียดกับสาวๆฝาแฝด โยนกระเป๋าไปยังกระโปรงท้ายรถทันที
“ฮิฮิสาวๆจ๋า”ดัชยิ้มน้ำลายหก
“แล้วตักเค้าล๊ะ ต๊ะเอ๊ง”เค มองไปยังดัชทำหน้าแบบสาวน้อยแบ๊ว แบ๊ว >~<
“ตักไม่มี มีแต่ตีนเอาป๊ะล๊าา”ดัชพูดขึ้น
ตูบ! มีอะไรกระแทกกับกระจกหลังรถ มิ้นหันไปและเห็นหน้าที่กำลังแนบกับกระจก ในขณะที่มือของมันพยายามข่วนกระจกและกระโปรงหลัง ครึ่งหน้าของมัน ปากและฟันของมันเต็มไปด้วยเศษเนื้อ ทำให้มิ้นใมากเพราะใบหน้านั้นคือเพื่อนในห้องของมิ้นในชั้นเรียนมัธยมปลาย มันทำให้เธอหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง จากเพื่อนกลายมาเป็ศพกินคน
อาทนั้นเร่งเครื่องออกไปทันที ทำให้ร่างของซอมบี้ตัวนั้นหล่นจากหลังรถ ถนนเต็มไปด้วยผู้คนที่รอดชีวิตส่งเสียงกรีดร้อง ผู้คนวิ่งหนีเอาตัวรอด และซอมบี้วิ่งไล่ล่าคนพวกนั้น
ทันใดนั้นก็มีคนวิ่งเข้ามาหารถและะโ “ช่วยด้ว..”ก่อนที่เขาพูดจบประโยค เขาก็ถูกจับโดยซอมบี้ โดนกัดไปที่ปาก ปากฉีกเืสดๆทะลักออกมาเขาพยายามดิ้นสุดความสามารถ และแล้วคนคนนั้นก็กลายเป็ซอมบี้ ลุกขึ้นมา แล้วก็พุ่งไปยังรถเก๋งแต่ในทันใดอาทเยียบคันเร่งทำให้ซอมบี้ไม่สามารถตามความเร็วของรถทัน
ดัชก็เปิดกระจกรถและะโ“ฮี่ฮี่ พวกสาวน้อยที่วิ่งตามผมทั้งหลายพวกเธอไม่มีวันได้ลิ้มลองหนอนหน่อยของบิดาผู้นี้หลอก”
“นี้นายทำบ้าอะไรกัน”มาย ถลึงตาใส่อย่าโกรธเคือง ไอ้บ้านี้ทำอะไรไม่รู้เวลาเลย
“นี้จะไปที่ไหนเหรอ”หยิงหยิงเอ๋ยถาม
“ไปให้ไกลจากที่บ้าๆนี่ไง” อาทตอบ
อ้ะผมต้องไปอีกจังหวัดนิ หื้มบอกให้ไปด้วยกันดีหรือเปล่านะเป็กลุ่มคนที่พึ่งพาได้ด้วย
“จุดหมายผมจะไปภาคเหนือนะ สนใจไปด้วยกันไหมครับ?” ฮิฮิ ดัชลองชักชวน
“ขอโทษทีนะฉันว่าฉันจะไปดูครอบครัวของฉันที่ทางใต้นะ”หยิงหยิงกล่าว
“แล้วคนอื่นว่าไง”หยิงหยิงถาม
“ผมจะไปกับเธอทุกที่”อาทตอบ(เสี่ยวแดก)
“ครอบครัวพวกหนูก็อยู่ทางใต้นะ”มิ้นตอบ
“เค นายว่าไง”มายถาม
“ตามที่พวกเธอว่าเลยแล้วกัน”
“หื้ม งั้นช่วยรบกวนจอดได้ไหมครับ พอดีผมจะไปทางเหนือ”หวังว่าขับรถรอบนี้ตูจะไม่ไปขับชนกำแพงอีกนะ
“เอ๋ คิดดีแล้วงั้นเหรอ ที่คุณจะไปคนเดียว”มิ้นถามเพื่อความแน่ใจ
“ครับ”
“งั้นระวังตัวด้วย ละอย่าไปเป็อาหารซอมบี้ด้วยละ”อาทพูดเตือน “เอี๊ยดด” จอดรถ
“บ๊าย”มิ้น
“โชคดีน๊า”หยิงหยิง
“บาย”มาย
“ไว้เจอกัน”เค
“อย่าไปเป็อาหารสะก่อนละ”อาท
“นั้นปากเรอะ?!”
และแล้วรถก็ค่อยๆไปไกลจากสายตา
“ได้เวลาเดินทาง แล้ว”แล้วตูจะไปยังไงแล้วเอาตูมาปล่อยไว้ตรงไหนเนี้ยย ToT ไอพวกใจร้าย
“ติ๊ง...ค้นพบกระแสพลังงาน”
“โอ้หายไปพักหนึ่งเลยนะเอาละได้เวลาเดินทางของจริงแล้ว”
“เอ๊ะเหมือนจะลืมอะไรไป”เขานั้นทำสีหน้าครุ่นคิด ? เอาอะไรไปไว้ท้ายรถหรือเปล่านะ
“แล้วกระเป๋าใบใหญ่ตูละ ว๊ากกกกลับมาก่อนนนน”
………………………………………………………