องค์หญิงชาวนาตัวน้อยผู้เป็นที่รัก 【จบ】

        ค่ำคืนผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ไม่ทันไรแสงอรุณของวันใหม่ก็ทอแสงขึ้นมา

        ฤดูนี้อากาศกำลังสบายไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไป เมื่อผลักประตูออกไปรับไออุ่นละมุนของแสงตะวันยามเช้าก็รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งกายและใจ

        หลังอาหารเช้าอันซิ่วเอ๋อร์ก็เดินเคียงข้างจางเจิ้นอันกลับไปยังบ้านพ่อแม่ของนางด้วยใจที่เบิกบานระหว่างทางเมื่อพบเจอชาวบ้าน นางก็ทักทายอย่างเป็นมิตรแม้แต่จางเจิ้นอันก็มีคนทักทายด้วยบ้างเป็นบางครั้งเห็นได้ชัดว่าเพราะอันซิ่วเอ๋อร์นั่นเองที่ทำให้ชาวบ้านเริ่มคุ้นเคยกับจางเจิ้นอันมากขึ้นทีละน้อย

        เมื่อเห็นตะกร้าในมือเขาชาวบ้านบางคนก็รู้สึกว่าเขาไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เคยคิดอย่างน้อยช่วงนี้ก็ไม่มีใครได้ยินข่าวว่าเขาทำร้ายภรรยาเลย ตรงกันข้ามกลับเห็นเขาไปช่วยงานที่บ้านพ่อตาอยู่บ่อยๆ คราวก่อนที่ไปช่วยบ้านสกุลอันดำนาทุกคนก็เห็นกับตา แถมยังไปช่วยผ่าฟืนให้อยู่เป็นครั้งคราวทำให้พวกที่เคยรอสมน้ำหน้าบ้านสกุลอันค่อยๆ เงียบปากไป

        ที่แท้ชายหนุ่มตาบอดท่าทางดุดันคนนี้ก็รู้จักดูแลเอาใจใส่คนอื่นเหมือนกันแม้จะอายุมากกว่าไปบ้าง แต่ก็แข็งแรงทำงานเก่ง ทั้งยังใส่ใจภรรยานอกจากฐานะทางบ้านจะค่อนข้างลำบากแล้ว ผู้ชายแบบนี้ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

        ดังนั้น ช่วงหลังมานี้ท่าทีของชาวบ้านที่มีต่อจางเจิ้นอันจึงค่อยๆ เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแม้จะยังมีบางคนที่คอยพูดถึงเรื่องไม่ดีของเขาอยู่แต่คนส่วนใหญ่ก็รู้สึกว่าถึงแม้เขาจะไม่ค่อยพูดจา แต่ก็ไม่ได้คบหาด้วยยาก

        ครั้งก่อนหลานชายของเฒ่าหลี่ในหมู่บ้านป่วยหนัก หมอประจำหมู่บ้านรักษาไม่ได้ก็มาขอให้จางเจิ้นอันช่วยพายเรือพาไปหาหมอในเมือง เขาก็ไปส่งให้โดยไม่คิดเงินเลยถึงแม้ป้าจอมจุ้นในหมู่บ้านจะคอยพูดอยู่เสมอว่าสองสามีภรรยาคู่นี้ไม่ใช่คนดีแถมยังขี้เหนียว แต่ใครๆ ก็รู้ว่าป้าคนนี้เป็นพวกปากพล่อยอีกหลายคนก็รู้ว่าอันซิ่วเอ๋อร์เคยมีเรื่องขุ่นข้องหมองใจกับป้าเรื่องค่าโดยสารเรือมาก่อนจึงไม่ค่อยมีใครเก็บคำพูดของนางมาใส่ใจนัก

        อันที่จริงเมื่อก่อนจางเจิ้นอันไม่เคยใส่ใจคำนินทาของชาวบ้านเลยเขาเลือกที่จะทำเป็นไม่ได้ยิน หรือถ้าได้ยินก็แค่หัวเราะกลบเกลื่อนไป

        แต่ตอนนี้เมื่อได้ยินหญิงชราคนหนึ่งที่เดินผ่านมาเอ่ยชมว่าเขาเป็นคนหนุ่มที่ดีเขากลับรู้สึกหน้าแดงขึ้นมาเสียอย่างนั้น สุดท้ายเขากับอันซิ่วเอ๋อร์ยังช่วยกันพยุงหญิงชราคนนั้นกลับไปส่งถึงบ้านด้วยความมีน้ำใจ

        กว่าสองสามีภรรยาจะมาถึงบ้านสกุลอันก็เสียเวลาไปบ้างตะวันขึ้นสูงแล้ว ประตูบ้านเปิดแง้มอยู่ อันซิ่วเอ๋อร์จึงเดินเข้าไปโดยไม่ต้องเคาะทันทีที่ก้าวเข้าลานบ้าน ก็เห็นฝูงไก่ของที่บ้านกำลังเดินเล่นอย่างสบายอารมณ์แต่กลับไม่เห็นใครอยู่เลย

        "ท่านแม่..." นางเอ่ยเรียกลากเสียงยาว แต่ไร้เสียงตอบรับ

        "พี่สะใภ้รอง..." นางเดินเข้าไปในโถงกลางบ้าน เรียกอีกครั้งรู้สึกว่าวันนี้บรรยากาศในบ้านดูแปลกๆ ประตูไม่ได้ปิด แต่กลับไม่มีใครอยู่

        "ท่านนั่งรอตรงนี้ก่อนนะเจ้าคะข้าจะลองไปดูข้างหลัง" อันซิ่วเอ๋อร์บอกให้จางเจิ้นอันวางของลงแล้วรินน้ำให้เขาดื่มอย่างคล่องแคล่วก่อนจะเดินไปยังลานหลังบ้านเพื่อดูว่าท่านแม่และพี่สะใภ้ไปไหนกัน

        ปกติแล้วอย่างน้อยต้องมีท่านแม่หรือพี่สะใภ้รองอยู่บ้านคนหนึ่ง แต่วันนี้กลับไม่มีใครเลยลานบ้านก็ไม่ได้กว้างใหญ่อะไรนัก นางลองส่งเสียงเรียกดูอีกหลายครั้งจากด้านหลังแต่ก็ยังเงียบ คาดว่าคงออกไปข้างนอกกันหมด

        "สงสัยวันนี้พวกเรามาไม่ถูกจังหวะท่านพ่อท่านแม่ไม่อยู่บ้าน"

        อันซิ่วเอ๋อร์หาจนทั่วแล้วจึงเดินกลับมานั่งลงข้างโต๊ะ "เรารออยู่นี่สักพักแล้วกันบางทีพวกท่านอาจจะกลับมาเร็วๆ นี้ ท่านแม่คงไม่ได้ไปไหนไกลเจ้าค่ะ"

        "อืม" จางเจิ้นอันพยักหน้ารับสองสามีภรรยานั่งรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่เห็นเหลียงซื่อกลับมาอันซิ่วเอ๋อร์จึงลุกขึ้นช่วยทำงานบ้านเงียบๆ

        ดูเหมือนวันนี้เหลียงซื่อจะรีบร้อนออกไปลานบ้านยังไม่ได้กวาด อันซิ่วเอ๋อร์จึงจัดการกวาดลานจนสะอาดแล้วไล่ฝูงไก่ที่วิ่งเล่นเพ่นพ่านให้เข้าเล้าไป ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้คงคุ้ยเขี่ยจนลานเละเทะแน่

        ส่วนจางเจิ้นอันก็ช่วยเก็บกองฟืนที่กระจัดกระจายอยู่หลังบ้านให้เป็นระเบียบพอเห็นว่าตุ่มน้ำว่างเปล่า ก็หยิบไม้คานหาบน้ำมาเติมจนเต็ม

        สองสามีภรรยาช่วยกันทำงานบ้านไปเรื่อยๆเวลาผ่านไปพอสมควร แต่ก็ยังไม่เห็นเหลียงซื่อกลับมา จึงตัดสินใจไม่รอแล้วอย่างไรเสียบ้านทั้งสองหลังก็อยู่ไม่ไกลกันนัก ไว้ค่อยมาใหม่คราวหน้าก็ได้

        หลังจากแง้มประตูทิ้งไว้สองสามีภรรยาก็เตรียมตัวกลับบ้าน แต่ยังไม่ทันจะก้าวเท้าออกไปก็เห็นเหลียงซื่อกำลังเดินจูงอันหรงเหอกลับมาพอดี

        "ท่านแม่!" อันซิ่วเอ๋อร์หยุดเดินแล้วโบกมือทักทาย

        เสียงใสดุจระฆังแก้วของบุตรสาวทำให้เหลียงซื่อเหมือนเพิ่งได้สตินางเงยหน้าขึ้นเห็นบุตรสาวและบุตรเขยยืนอยู่หน้าบ้านก็พยายามเก็บซ่อนความกังวลใจเอาไว้ วิ่งเข้ามาหาทั้งสองคน ฝืนยิ้มพลางกล่าวว่า"ซิ่วเอ๋อร์ ลูกเขย พวกเจ้ามากันแล้วรึ"

        "เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ ท่านแม่?"อันซิ่วเอ๋อร์ไม่ใช่คนช่างสังเกตน้อยพอเห็นสีหน้าท่าทางของเหลียงซื่อก็รู้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ปกติยิ่งเห็นอันหรงเหอที่เดินตามหลังมา จึงเอ่ยถาม "หรงเหอวันนี้ทำไมเจ้าไม่ได้ไปสำนักศึกษาเล่า?"

        "ท่านอาจารย์ไม่ให้ข้าไปเรียนแล้วขอรับ"อันหรงเหอก้มหน้าตอบ เสียงสั่นเครือด้วยความน้อยใจ

        "นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมถึงไม่ให้เจ้าเรียนหนังสือแล้วเล่า?" อันซิ่วเอ๋อร์ขมวดคิ้วถามทันที

        "เฮ้อ... เรื่องมันยาวน่ะ"เหลียงซื่อถอนหายใจอย่างหนักอก บอกกับอันซิ่วเอ๋อร์ว่า"นานๆ พวกเจ้าจะมาที อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลยเข้าไปนั่งพักในบ้านกันก่อนเถอะ" ว่าแล้วก็พาทั้งสองคนเข้าบ้านไป

        เห็นได้ชัดว่าวันนี้เหลียงซื่อใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนไม่ทันสังเกตว่าลานบ้านถูกกวาดจนสะอาดแล้ว แต่พอเข้ามาในห้องโถงเห็นข้าวของที่อันซิ่วเอ๋อร์วางไว้บนโต๊ะ จึงเพิ่งนึกขึ้นได้"นี่พวกเจ้าเพิ่งมาถึงกันหรือ?"

        "ใช่เจ้าค่ะเห็นท่านพ่อท่านแม่ไม่อยู่ พวกเรากำลังจะกลับพอดี" อันซิ่วเอ๋อร์ตอบ

        เหลียงซื่อถอนหายใจอีกเฮือก เล่าว่า"เมื่อครู่หลินจื่อ เพื่อนสนิทของหรงเหอวิ่งหน้าตาตื่นมาบอกว่าท่านอาจารย์กู้จะไล่หรงเหอออกจากสำนักศึกษา แม่ได้ยินก็รีบไปที่นั่นทันที"

        "มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เจ้าคะ?"พอได้ยินเช่นนั้น คิ้วเรียวสวยของอันซิ่วเอ๋อร์ก็ขมวดเข้าหากันทันทีน้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

        "กู้หลินหลางนั่นเป็นแค่อาจารย์สอนหนังสือสำนักศึกษานี่ก็ไม่ใช่ของเขา เขามีสิทธิ์อะไรมาไล่หรงเหอของเราออก?"

        "เขาบอกว่าหรงเหอไม่เคารพครูบาอาจารย์จิตใจคดโกง ประพฤติตัวไม่เหมาะสม ไร้คุณธรรม... สารพัดจะว่านั่นแหละแม่ก็จำไม่ค่อยได้ เขาบอกว่าศิษย์แบบนี้เขาสอนไม่ได้ ต้องไล่ออกจากสำนักศึกษา!"

        เหลียงซื่อเล่าไปน้ำตาก็เริ่มคลอ"เรื่องนี้แม่ยังไม่ได้บอกพ่อเจ้าถ้าพวกเขารู้เข้าจะทำยังไงกัน!"

        "ท่านแม่ ใจเย็นๆ ก่อนนะเจ้าคะต้องมีทางแก้ไขแน่" อันซิ่วเอ๋อร์ยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุฟังแล้วก็ยังพูดอะไรไม่ออก ได้แต่หันไปถามอันหรงเหอ

        "หรงเหอเล่าให้อาฟังทีว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไง?"

        "ท่านอา..." อันหรงเหอยังเด็กนัก อายุแค่แปดขวบ พอได้ยินอาสาวถามเช่นนั้นน้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลพรากออกมา สะอื้นไห้พลางพูดว่า "ข้าไม่ได้ทำกระไรขอรับไม่เกี่ยวกับข้า เป็นท่านอาจารย์ที่ใส่ร้ายข้า"

        "ค่อยๆ พูด ไม่ต้องรีบอามั่นใจว่าเจ้าไม่ได้ทำ" อันซิ่วเอ๋อร์ฟังแล้วก็ยังงงๆได้แต่ปลอบหลานชาย น้ำเสียงอ่อนโยนของนางช่วยให้อันหรงเหอสงบลงได้มาก อารมณ์ค่อยๆคงที่ขึ้น แล้วเขาก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด

        "เมื่อหลายวันก่อนท่านอาจารย์บอกว่าข้าเรียนดี จะช่วยสอนให้เป็นพิเศษ ถ้าข้าทำคะแนนได้ดีเขาจะช่วยเสนอชื่อให้ข้าเข้าสอบเป็นถงเซิงปีหน้าด้วยต่อมาท่านอาจารย์ก็ดีกับข้ามากจริงๆ ตอนเย็นหลังเลิกเรียนยังให้ข้าไปเรียนเพิ่มเติมที่ห้องหนังสือของเขาอีก"

        อันหรงเหอแม้จะอายุเพียงแปดขวบแต่เพราะเป็นลูกชาวบ้านจึงรู้จักคิดอ่านเกินวัย อีกทั้งเรียนหนังสือมาหลายปีก็ตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะสอบเข้ารับราชการ สร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูลพอได้ยินว่าท่านอาจารย์จะช่วยเรื่องสอบถงเซิง ในใจก็ย่อมดีใจเป็นธรรมดาตอนนั้นเขายังคิดไปด้วยซ้ำว่าที่ท่านอาจารย์ดีกับเขาขนาดนี้เป็นเพราะท่านอาของเขาแท้ๆพอกลับไปเล่าให้ท่านปู่ท่านย่าฟัง พวกท่านกลับนิ่งเงียบไป

        ผู้ใหญ่ทั้งสองไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับกู้หลินหลางมากนักกลัวจะกระทบชื่อเสียงของบุตรสาวแต่ช่วงหลังที่เห็นกู้หลินหลางดีกับอันหรงเหอมากขนาดนี้ก็รู้สึกเหมือนติดหนี้บุญคุณเขาอยู่บ้างถ้าเป็นเรื่องอื่นที่กู้หลินหลางให้ของอันหรงเหอ พวกท่านคงปฏิเสธไปแล้ว แต่นี่เป็นเรื่องการสอนหนังสือซึ่งเกี่ยวกับอนาคตของหลาน พวกท่านจึงไม่อาจใจแข็งปฏิเสธได้

        สุดท้ายอันหรงเหอก็ไปเรียนเสริมกับกู้หลินหลางด้วยความดีใจ หลายวันต่อมากู้หลินหลางก็ตั้งใจสอนเป็นอย่างดี ใครจะคิดว่ามาวันนี้กู้หลินหลางกลับบอกว่าเขาทำพู่กันหูปี่ด้ามโปรดหายไป พู่กันด้ามนี้มีค่ามากทำจากขนหมาป่าชั้นดี ด้ามเป็นหยก กู้หลินหลางรักมากเป็นพิเศษจะใช้เฉพาะในห้องหนังสือของเขาเท่านั้น แต่จู่ๆ มันก็หายไป

        ที่พักของกู้หลินหลางอยู่ด้านหลังสำนักศึกษาเขาเกรงว่าจะเป็นศิษย์คนไหนหยิบไป จึงมาสอบถาม ศิษย์ทุกคนต่างปฏิเสธว่าไม่ได้เอาไปแล้วพากันมองมาที่อันหรงเหอ เพราะท้ายที่สุดแล้วคนที่เข้าออกห้องหนังสือของเขาได้ก็มีเพียงอันหรงเหอคนเดียว

        เมื่อเห็นสายตาเคลือบแคลงเหล่านั้นอันหรงเหอจึงอธิบายเสียงดัง "พวกเจ้ามองข้าทำไมข้าไม่ได้เอาไปนะ"

        พวกเด็กๆต่างไม่พอใจอยู่แล้วที่เห็นกู้หลินหลางเอาใจใส่เขาเป็นพิเศษคนหนึ่งพูดเสียงแหลมขึ้น พลางชี้หน้าว่า "ถ้าเจ้าไม่ได้เอาไปแล้วใครจะเอาไปได้ล่ะ? ถ้าบริสุทธิ์ใจจริงกล้าให้พวกเราค้นตัวหรือไม่?"

        "พวกท่านไม่เชื่อข้างั้นรึ? ข้าจะเอาของออกมาให้ดูเอง!"

        เด็กน้อยเมื่อถูกสงสัยก็ร้อนใจอยากพิสูจน์ความบริสุทธิ์ รีบเทของในโต๊ะเรียนออกมาใครจะรู้ว่าพอหยิบหนังสือเล่มแรกออกมาเท่านั้นพู่กันหูปี่ด้ามนั้นก็ร่วงหล่นลงมาจากในหนังสือ กระแทกพื้นจนหักเป็นสองท่อน

        กู้หลินหลางมองอันหรงเหอด้วยแววตาผิดหวังอย่างยิ่งกล่าวว่า"หรงเหอ ปกติข้าเอ็นดูเจ้าถึงเพียงนี้เจ้ากลับทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ได้อย่างไร?"