บทที่2
(พี่ว๊าก)
(พี่สิงห์)
“เห้ยไอ้คริส มึงใจเย็นๆ”เสียงของนักศึกษาคนนึงวิ่งเข้ามาประคองร่างของไอ้เด็กตรงหน้าที่ทรุดลงไป
“น้องเป็ไรเปล่า”ผมได้สติจึงเข้าไปประคองร่างน้องคนนั้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะเขย่าเรียกสติ
“พี่อย่าเขย่าเดี๋ยวเพื่อนผมชัก” รุ่นน้องคนนั้นผลักผมออกห่างจากตัวเพื่อนของมันก่อนจะหันไปหาอะไรบางอย่างในกระเป๋า
“พี่จับปากมันให้หน่อย”ผมจับปากเด็กนั่นให้อยู่นิ่งๆ ก่อนที่รุ่นน้องนั่นจะกรอกยาใส่ปาก
“พาน้องไปห้องพยาบาลก่อนเถอะ”เฮดฝ่ายพยาบาลวิ่งเข้ามาหาผม ผมจึงช้อนร่างเล็กเพื่อพาไปที่ห้องพยาบาลทันที
“ไอ้สิงห์กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้คุยกับน้องดีๆ” เสียงของไอ้เดย์ เพื่อนในกลุ่มเอ่ยว่า
“ก็กูถนัดแบบนี้”ผมว่าพลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างไม่ได้สนใจ
ผมชื่อสิงโตแต่เพื่อนชอบเรียกสิงห์ ผมเป็เฮดว๊ากปีสาม ผมเป็ผู้ชายที่อารมณ์ร้อน ชอบมีเื่บ่อยๆ ฟันผู้หญิงไม่เลือกซึ่งผมก็ไม่เข้าใจพี่ๆเขาเหมือนกันว่าทำไมเลือกคนที่ไม่ได้เื่แบบผมมาเป็เฮดว๊าก แต่ก็นะผมก็ทำได้แค่รับตกลงอย่างเลือกอะไรไม่ได้..
“มึงอย่ามาอ้างกูเห็นมึงว๊ากน้องเป็ลมไปหลายคนแล้ว ยิ่งไอ้น้องนี่ยิ่งหนักเลย”เพื่อนผมยังคงเอ่ยร่ายยาวไม่หยุด ถ้าสละตำแหน่งได้ ผมอยากจะสละให้มันมาทำแทนเหลือเกิน..
ในใจจริงก็ไม่ได้อยากจะว๊ากน้องมันจนเป็ลมเป็แร้งหรอกแค่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่าทำไมน้องมันไม่ไปประชุมกับคนอื่นๆครั่นจะถามดีๆก็ไม่ทัน องค์ว๊ากมันดันลงเสียก่อน
“มึงจะบ่นทำเหี้ยไรเนี่ย”ผมเอ่ยพลางทำหน้าหงุดหงิด ก่อนจะดับบุหรี่และเดินมาหยุดที่เตียงของไอ้เด็กที่ผมว๊ากจนเป็ลมไป
“เพื่อนมึงเป็อะไร”ผมเอ่ยถามเพื่อนของเด็กที่เป็ลมที่นั่งอยู่ข้างๆเตียง
“มันเป็หลายโรคน่ะพี่เด่นๆก็โรคหอบ” เอ่ยพลางก้มหน้า
“ว่าแต่มึงชื่อไรกูจะได้เรียกถูก” ผมเอ่ยพลางยื่นหมากฝรั่งให้มันอันนึง
“ผมชื่อเก้าส่วนเพื่อนผมมันชื่อคริส”
“เออกูชื่อสิงห์ เป็พี่ว๊ากปีสาม”
“ครับพี่สิงห์”
ผมกับไอ้เก้านั่งรอเด็กที่ชื่อคริสฟื้น ในขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆอธิการบดีหรือเ้าของมหาลัยก็เดินเข้ามา
“อ้าวลุงวิชัยสวัสดีครับ” ไอ้เก้าเอ่ยพลางยกมือไหว้ ซึ่งผมก็ไหว้เช่นกัน ไม่อยากเป็เด็กเสียมารยาท
“อืมแล้วนี่ตาคริสเป็อย่างไรบ้าง” ลุงวิชัยเอ่ยถาม
“ก็เดี๋ยวคงฟื้นแหละครับ”
“ลุงฝากด้วยนะส่วนเราสิงห์ใช่ไหม ตามลุงมาที่ห้องหน่อย” เอ่ยจบก็เดินนำออกไป
ซึ่งผมก็ทำได้เพียงเดินตามไปอย่างงงๆ เห้อ!ชีวิตช่างรันทด มีแต่คนบังคับ
858
