แผนที่ของเขตปลอดภัยนั้นกว้างใหญ่มาก กว้างจนแม้แต่อาจารย์ภูมิศาสตร์ของโรงเรียนจวีอันก็ไม่มีแผนที่ฉบับละเอียด
แน่นอนว่าฉินซือหยางไม่รู้ว่าทางออกของเขตปลอดภัยแต่ละแห่งอยู่ที่ไหน
เขาเพียงแค่รู้ตำแหน่งโดยประมาณของทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 114514 เพราะมันอยู่ใกล้เขาเท่านั้น
ในบรรดาทางออกเขตปลอดภัยที่มีมากกว่าแสนแห่ง เขารู้จักเพียงแห่งเดียวนี้เท่านั้น
ในฐานะคนธรรมดา หากไม่ได้ตั้งใจที่จะไต่เต้าไปเป็ผู้มีพลังลำดับ แล้วใครจะสนใจตำแหน่งของทางออกเขตปลอดภัยกัน?
การไม่รู้ตำแหน่งของทางออกเขตปลอดภัยไม่ใช่ปัญหาที่ยากจะแก้ไข เขาจำได้ว่าที่ป้ายรถประจำทางใกล้กับถนนสายหลักมีแผนที่เส้นทางอยู่ ซึ่งในแผนที่นั้นอาจจะมีตำแหน่งของทางออกเขตปลอดภัยอยู่ด้วย
่วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉินซือหยางมักจะใช้เวลาอยู่แต่ในบ้านเพื่อลดการใช้พลังงานและกินอาหารให้น้อยลง แต่สุดสัปดาห์นี้จะแตกต่างออกไป
ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
ในใจมีเพียงความเชื่อเดียว
คือต้องแข็งแกร่งขึ้น!
เมื่อแข็งแกร่งขึ้นแล้ว เขาก็จะสามารถออกจากสถานที่ที่น่ากลัวแห่งนี้ได้!
ฉินซือหยางสะพายกระเป๋าเป้ที่มีอาหารอยู่เต็มใบ แล้วเดินไปสิบกว่านาทีก็ถึงป้ายรถประจำทาง
นี่เป็ครั้งแรกที่เขามาที่ป้ายรถประจำทาง เพราะคนที่ไม่มีแม้แต่ข้าวกินอย่างเขาไม่มีทางนั่งรถประจำทางได้หรอก
ในโลกของฉินซือหยาง โลกของคนจนต้องเดินด้วยเท้า ส่วนโลกของคนรวยต้องเดินทางด้วยรถประจำทาง
ส่วนเื่การขับรถยนต์ส่วนตัวนั้น น้ำมันเป็ทรัพยากรที่หายากยิ่งกว่าไฟฟ้ามาก ในพื้นที่ชายขอบของเขตปลอดภัยจึงไม่มีคนระดับนั้นอยู่เลย
เขาหยุดดูแผนที่เส้นทางที่ป้ายรถประจำทางเป็เวลานาน
และพบว่าชื่อของป้ายรถประจำทางหลายแห่งตามเส้นทางก็คือชื่อของทางออกเขตปลอดภัย
เส้นทางรถประจำทางสายเดียวในพื้นที่ชายขอบเขตปลอดภัยนี้จะผ่านทางออกเขตปลอดภัยหลายแห่ง และแต่ละหมายเลขก็น้อยกว่า 114514 ทั้งสิ้น
ส่วนเื่ที่ว่าจะไปทางออกเขตปลอดภัยไหนดีนั้น ฉินซือหยางก็ยังตัดสินใจไม่ได้
ลองเดินดูก่อนแล้วกัน
ในชาตินี้เขาไม่เคยนั่งรถประจำทางมาก่อนจึงไม่รู้ว่าระยะทางระหว่างป้ายรถประจำทางหนึ่งถึงอีกป้ายหนึ่งไกลแค่ไหน
“เฮ้อ! ถ้าเด็กกำพร้าขึ้นรถประจำทางได้ฟรีก็คงดี”
ฉินซือหยางมองดูค่าโดยสารห้าเหรียญทองแดง แล้วส่ายหน้าด้วยความสิ้นหวัง เหรียญทองแดงสิบเหรียญสุดท้ายที่เขามีได้ใช้จ่ายไปกับค่าอินเทอร์เน็ตที่ร้านเมื่อวานนี้จนหมดแล้ว
“ห้าเหรียญทองแดงต่อเที่ยว ไปกลับก็สิบเหรียญทองแดง แบบนี้สู้ไปร้านอินเทอร์เน็ตเพื่อค้นหาข้อมูลยังจะดีกว่า”
ฉินซือหยางเบ้ปาก แล้วเริ่มเดินเพื่อวัดระยะทางระหว่างป้ายรถประจำทาง
เขาจำเป็ต้องรู้ระยะทางโดยประมาณระหว่างป้าย เพื่อประเมินว่าทางออกเขตปลอดภัยไหนที่เขาพอจะเดินไปถึงได้ด้วยตัวเอง
เขาเดินไปตามเส้นทางรถประจำทางเป็เวลาสี่สิบนาทีก็ถึงป้ายรถประจำทางถัดไป
“ป้ายรถประจำทางที่นี่ดูเหมือนจะอยู่ไกลกันมากเมื่อเทียบกับชาติก่อน”
เมื่อวานหลังจากกินซากเทพเ้าเข้าไป พละกำลังของเขาก็เพิ่มขึ้น ทำให้เดินได้เร็วกว่าคนทั่วไปมาก
และเมื่อไม่มีใครอยู่บนถนน เขาก็เร่งฝีเท้าไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง
แม้จะเป็แบบนั้น เขาก็ยังต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการเดินให้ถึงสามป้ายรถประจำทาง
เมื่อรู้ระยะทางระหว่างป้าย เขาก็พอจะรู้ขอบเขตการเดินทางของตัวเองแล้ว
“ป้ายที่เจ็ดชื่อทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 54320 ป้ายที่สิบเจ็ดชื่อทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 89757 และป้ายที่ยี่สิบชื่อทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 38324
ตอนนี้ดูเหมือนจะมีแค่สามป้ายนี้เท่านั้นที่ฉันมีโอกาสจะไปตามหาซากเทพเ้าได้”
“ทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 38324 ที่อยู่ไกลที่สุดก็ยังสามารถกลับบ้านได้ก่อนวันพรุ่งนี้ แต่ถ้าไกลกว่านี้คงจะกลับบ้านไม่ทันวันจันทร์และไม่สามารถไปโรงเรียนได้ตรงเวลา”
ในวันจันทร์ ฉินซือหยางจะต้องไปโรงเรียนแต่เช้า เพื่อรายงานตัวกับอาจารย์บรรณารักษ์ว่าเขายังคงตั้งใจที่จะทำงานพิเศษเพื่อหาค่าเล่าเรียน
ไม่อย่างนั้นตำแหน่งบรรณารักษ์ทำงานพิเศษของสัปดาห์หน้าก็จะถูกคนอื่นแย่งไป และเขาก็จะไม่มีเงินไปร้านอินเทอร์เน็ตอีกต่อไป
ฉินซือหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจที่จะเดินไปดูสถานการณ์ที่ทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 54320 ก่อน
ถึงจะใช้เวลาเดินทางหนึ่งชั่วโมงสี่สิบนาที แต่ฉินซือหยางไม่รู้สึกเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย เขายิ่งเดินก็ยิ่งมีความสุข
ความมั่งคั่งทางวัตถุกับความมั่งคั่งทางใจเป็คนละเื่กัน เพราะเมื่อคนเรามีความหวัง ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีกำลังใจเสมอ
แม้ว่าไฟถนนรอบข้างจะสลัวจนทำให้อากาศดูหม่นหมองก็ตาม
ตามเวลาแล้วตอนนี้ควรจะเป็กลางวัน แต่ดวงอาทิตย์ได้หายไปเมื่อสิบปีก่อน ทำให้ท้องฟ้าดูเหมือนเป็่กลางคืนตลอดไป
โครงสร้างพื้นฐานในพื้นที่ชายขอบของเขตปลอดภัยนั้นเรียบง่ายมาก บนถนนสายหลักที่เขาอยู่ มีเพียงไฟถนนสลัว ๆ ดวงหนึ่งทุก ๆ สองสามเมตร ซึ่งส่องสว่างได้เพียงระยะสองสามก้าวเท่านั้น
ส่วนในซอยข้าง ๆ นั้นมืดสนิท ต้องอาศัยการคลำทางไปเท่านั้น
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็สามารถมองเห็นดวงดาวที่ส่องแสงริบหรี่ได้จากกระจกนิรภัยของเขตปลอดภัย รวมถึงเงาของเทพเ้าที่ล่องลอยไปมาเป็ครั้งคราว
สายลมหนาวพัดผ่าน เสื้อคลุมบาง ๆ ของฉินซือหยางไม่สามารถให้ความอบอุ่นได้ ทำให้เขามีอาการขนลุกไปทั้งตัว
ฉินซือหยางยกคอเสื้อขึ้นปกปิดใบหน้าเพื่อไม่ให้ลมหนาวพัดมาโดนโดยตรง จากนั้นก็เร่งฝีเท้าเดินทางต่อไป
หลังจากเดินไปได้สักพัก เขาก็มาถึงทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 54320
หมายเลขของทางออกนี้มีค่าน้อยกว่า 114514 ถึงห้าหมื่นกว่า จึงเป็เื่ปกติที่จะมีผู้มีพลังลำดับมาล่าเทพเ้าที่นี่มากกว่า
ฉินซือหยางเพิ่งมาถึงก็รีบหาอาคารเก่า ๆ ที่อยู่สูงหน่อยเพื่อปีนขึ้นไปดูสถานการณ์ที่นี่
และเป็ไปตามคาด เขามองเห็นผู้มีพลังลำดับเกือบหนึ่งร้อยคนสวมชุดกันหนาวอยู่ ซึ่งมีจำนวนมากกว่าที่ทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 114514 มากนัก
ส่วนคนธรรมดาที่แต่งกายเหมือนเขา ก็รวมตัวกันอยู่รอบ ๆ ทางออกเขตปลอดภัยจนแน่นขนัด น่าจะมีเกือบหมื่นคนได้
เขามองไปที่ฝูงชนและผู้มีพลังลำดับที่กำลังพูดคุยกันอยู่ท่ามกลางฝูงชน และพบว่าไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเลย
จากนั้นฉินซือหยางก็เดินเตร็ดเตร่ยังไง้จุดหมายไปรอบ ๆ เพื่อตามหาถังขยะที่ใส่ซากเทพเ้า
ในที่สุด เขาก็เห็นถังขยะที่บรรจุซากเทพเ้าอยู่ห่างจากทางออกเขตปลอดภัยไปหนึ่ง่ตึก
และขนาดของถังขยะในทางออกนี้ก็ใหญ่กว่าของทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 114514 มากนัก
หากถังขยะที่ทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 114514 เป็เหมือนงานเลี้ยงอาหารค่ำสุดหรู ถังขยะที่ทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 54320 ก็เปรียบเสมือนงานเลี้ยงโต๊ะจีนชุดใหญ่!
ถังขยะเจ็ดถึงแปดใบเรียงกันเป็แถว แต่ละใบเต็มไปด้วยซากเทพเ้า!
ซากเทพเ้าที่มีรูปร่างหน้าตาแปลกประหลาดมากมาย ทำให้ฉินซือหยางรู้สึกอยากอาหารอย่างมาก
หากเขาสามารถกินซากเทพเ้าในถังขยะทั้งเจ็ดแปดใบนี้จนหมดได้ เขาจะไม่ก้าวหน้าไปไกลกว่านี้อีกเหรอ!
หัวใจของฉินซือหยางเต้นรัว ขณะที่เขาคิดว่าจะทำยังไงเพื่อกำจัดซากเทพเ้าที่นี่ให้เร็วที่สุด
แต่ทันใดนั้น เขาก็พบว่าข้างถังขยะมีพนักงานทำความสะอาดสองคนซึ่งมีคราบเืติดเต็มตัว
ฉินซือหยางตั้งใจว่าจะรออยู่ห่าง ๆ จนกว่าคนทำความสะอาดสองคนนั้นจะไปเสียก่อนแล้วค่อยเข้ามาใกล้
แต่เมื่อเขาปรากฏตัวในสายตาของคนทำความสะอาดทั้งสอง ทั้งคู่ก็เงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกัน
หลังจากสบตากันเพียงชั่วครู่ ทั้งสองก็ก้มหน้าก้มตาทำความสะอาดถังขยะต่อไป
แต่ฉินซือหยางกลับรู้สึกใจเต้นผิดจังหวะและเปลี่ยนแผน
เขาไม่ได้หยุดเดิน แต่เดินตรงเข้าไปใกล้ถังขยะและพนักงานทำความสะอาดทั้งสอง
ฉินซือหยางแสร้งทำเป็นักเรียนที่เดินผ่านไปมาและเดินผ่านหน้าคนทั้งสองไปอย่างเป็ธรรมชาติโดยไม่หันกลับไปมอง
คนทำความสะอาดทั้งสองคนมองฉินซือหยางและเห็นว่าเขาแต่งตัวเรียบง่ายและดูยังเด็ก จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
เมื่อเดินห่างออกมาจนพ้นจากถนนเส้นนั้นแล้ว ฉินซือหยางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“เกิดอะไรขึ้น?! ทำไมถึงมีคนมาเฝ้าถังขยะ?! แถมยังเป็พวกนอกเครื่องแบบด้วย!”
ตอนที่ฉินซือหยางสบตากับคนสองคนนั้น หัวใจของเขาเต้นรัว แม้จะทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ แต่สมองของเขากลับทำงานอย่างรวดเร็วและสังเกตอย่างละเอียด
เขารู้แล้วว่าคนสองคนนั้นไม่ใช่คนทำความสะอาดธรรมดาอย่างแน่นอน!
เพราะคราบสกปรกบนเสื้อผ้าของพวกเขานั้นดูจงใจเกินไป
ซากเทพเ้าในถังขยะหลุดออกมาจากร่างหลักมานานแล้ว เืส่วนใหญ่คงไหลออกไปหมดแล้วในระหว่างที่พวกมันถูกล่า
เมื่อวานคนทำความสะอาดที่เขาเห็นที่ทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 114514 มีเพียงคราบเืติดอยู่เล็กน้อยเท่านั้น
แม้ว่าจะมีซากเทพเ้าที่ทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 54320 มากมาย แต่คราบเืบนถังขยะก็ไม่ได้มากขนาดนั้น
แต่คนสองคนนั้นเนื้อตัวกลับเต็มไปด้วยคราบเืราวกับเพิ่งฆ่าคนมาหมาด ๆ
ไม่เหมือนคนทำความสะอาดเลยสักนิด!
ดูเหมือนว่าพวกเขาจะจงใจทำให้เสื้อผ้าเปื้อน!
มันดูเกินจริงเกินไป
นอกจากนี้ เมื่อฉินซือหยางปรากฏตัวขึ้นในระยะที่ห่างจากถังขยะมาก คนสองคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
นั่นแสดงว่าพวกเขาระมัดระวังตัวเป็อย่างมาก
คนทำความสะอาดแค่ทำงานของตัวเองก็พอแล้ว ทำไมต้องคอยระมัดระวังคนรอบข้างด้วย?!
แถมยังเป็ทั้งสองคนเลย!
“ดูเหมือนว่าเื่ที่ซากเทพเ้าในถังขยะหายไปเมื่อคืนนี้จะดึงดูดความสนใจของคนอื่นจริง ๆ!”
ความกังวลของเขาก่อนที่จะมาไม่ได้เป็เพียงแค่เื่ที่คิดไปเอง
แค่เพียงข้ามคืน เ้าหน้าที่ของรัฐบาลสหภาพก็เริ่มสืบสวนเื่นี้แล้ว
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าที่ทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 114514 ก็ต้องมีเ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบอีกมากมายกำลังรอเขาอยู่
ฉินซือหยางถอนหายใจ “ถ้าเมื่อวานฉันหยิบไปแค่ชิ้นเดียว เื่มันคงไม่ยุ่งยากแบบนี้ใช่ไหมนะ?”
แต่ถ้าจะเอาซากเทพเ้าแค่ชิ้นเดียวทุกวัน เขาจะต้องไปที่ถังขยะถึงสามสิบครั้งเพื่อที่จะได้พลังความแข็งแกร่งเท่ากับตอนนี้
การไปบ่อยครั้งขนาดนั้น มีโอกาสสูงที่จะถูกจับได้คาหนังคาเขา!
สู้เอาไปทีเดียวให้หมดจะดีกว่า
ด้วยเหตุผลนี้ เขาจึงตัดสินใจกวาดซากเทพเ้าในถังขยะให้หมดไปเมื่อวานนี้
ฉินซือหยางรู้ว่าแผนการของเขาที่จะหาซากเทพเ้าจากถังขยะอาจจะต้องล้มเหลว แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้
แม้เขาจะมีความรู้สึกที่ดีต่อรัฐบาลสหภาพ แต่เขาก็ยังคงกังขาในประสิทธิภาพการทำงานของเ้าหน้าที่ระดับล่าง
ไม่อย่างนั้น ทำไมโรงเรียนจวีอันถึงยังไม่มีหลักสูตรที่เกี่ยวข้องกับผู้มีพลังลำดับเสียที?
บางทีสถานการณ์อาจจะยังไม่เลวร้ายจนถึงขนาดที่ทำให้เขาหมดโอกาสโดยสิ้นเชิง
“เอาเถอะ ที่ถังขยะแห่งนี้ไม่มีโอกาสแล้ว ลองเดินไปข้างหน้าและเสี่ยงโชคดู! ถึงแม้จะไม่มีโอกาส แต่ฉันก็ได้ของรางวัลจากเมื่อวานมามากแล้ว ถือว่าไม่ขาดทุน!”
ฉินซือหยางออกจากทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 54320 และเดินต่อไปตามเส้นทางรถประจำทางมุ่งหน้าไปยังที่ที่ไกลออกไป
ทางออกเขตปลอดภัยแห่งต่อไปคือหมายเลข 89757 ซึ่งอยู่ห่างออกไปอีกสิบป้าย
“สิบป้าย...เฮ้อ ยังต้องเดินอีกสามชั่วโมงกว่า ไม่รู้ว่าวันนี้จะกลับบ้านได้หรือเปล่า บางทีอาจจะต้องนอนข้างนอก”
1K
