หวนคืนกาลก่อน

ทานข้าวเสร็จนางขอสามีซื้อเป็ดย่างห่อกลับ ไปให้เสี่ยวเปาและลี่ถิงที่จวนได้ทานด้วย จากนั้นสามีพานางกลับร้าน เขาทำงานอยู่ประมาณสองชั่วยามก็พานางกลับ เมื่อถึงจวนเขาก็ตรงไปห้องหนังสือทันที ทำเอานางคิ้วขมวดด้วยความไม่ชอบใจนิดๆ จากนั้นนางก็แยกไปห้องครัวนำเป็ดที่ซื้อมาจัดใส่จานขึ้นโต๊ะพร้อมกับข้าวอย่างอื่นอีกสองสามอย่าง ส่วนที่เหลือนางแยกไว้ให้ลี่ถิงนำไปแบ่งบ่าวไพร่ในจวน 

"เมื่อตอนกลางวันพ่อของเ๽้าพาแม่ไปทานที่เหลาอาหารแห่งหนึ่งซึ่งเป็ดย่างของเขาอร่อยมาก แม่จึงห่อกลับมาให้เ๽้าชิม ไม่รู้ว่าเ๽้าจะชอบเป็ดย่างของร้านนี้เหมือนแม่รึไม่ หากเ๽้าชอบครั้งหน้าเราจะไปกันอีก" ว่าจบนางก็ยิ้มและคีบเป็ดย่างคำโตวางบนข้าวให้ลูกชาย 

เด็กน้อยมองเป็ดที่มารดาคีบให้และหันมองบิดา เห็นเขาพยักให้ ตะเกียบในมือน้อยก็หยิบเป็ดชิ้นนั้นเข้าปาก ลิ้มรสอยู่ครู่หนึ่งจึงพุ้ยข้าวเข้าปากน้อยคำโต 

ลี่เซียนสังเกตเห็นว่าเด็กน้อยชอบจึงคีบวางให้เขาอีกหลายชิ้น นางตักน้ำซุปพร้อมเป่าให้น้ำในถ้วยให้ไม่ร้อนเกินแล้ววางไว้ให้เด็กน้อยซดจะได้คล่องคอ หยิบเม็ดข้าวที่ติดข้างแก้มของเสี่ยวเปาออกอย่างอ่อนโยน การเปลี่ยนแปลงของนางยังคงสร้างความประหลาดใจให้กับบุรุษต่างวัยทั้งสองอย่างต่อเนื่อง 

หลังทานมื้อค่ำเสร็จก็แยกย้ายกันเหมือนเดิม สามีไปส่งเสี่ยวเปาที่ห้อง ส่วนนางก็เดินแยกไปยังเรือนนอนของนาง หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จนางก็เดินออกจากเรือนตรงไปห้องหนังสือ นางเคาะห้องก่อนแล้วจึงโพล่งหน้าเข้าไป 

"ข้าเข้าไปนะเ๽้าคะ" นางก้าวเข้าไปข้างในแล้วพูดขึ้น เห็นสามีนั่งอยู่โต๊ะทำงานเลิกคิ้วมองนางนิดหนึ่งแล้วก็ก้มเขียนอะไรสักอย่างในกระดาษ นางเดินไปด้อมๆมองๆเดินวนรอบข้างเขาอยู่นาน

"เ๽้าหยุดเดินและนั่งลงดีๆได้รึไม่ข้าเวียนหัวนัก" เขาวางพู่กันในมือ จับนางนั่งข้างๆ จ้องนางนิ่งๆ แล้วพูดต่อว่า 

"นี่ก็ดึกมากแล้ว เ๽้าควรกลับไปนอนที่เรือนได้แล้ว" 

"ข้าจะนอนกับท่าน จากนี้ต่อไปข้าก็จะมานอนกับท่านทุกวัน ท่านห้ามปฏิเสธนะ" นางเอ่ยห้ามทันทีเมื่อเห็นเขาเปิดปากจะพูดบางอย่าง 

"ทำไม" เขาถอนหายใจและถามต่อ พร้อมจ้องมาที่นาง ทำให้นางรู้สึกอึดอัดกับสายตาที่มองมาอยู่หน่อยๆ นางไม่ยักจะรู้ว่าเขามีความสามารถกดดันผู้อื่นทางสายตาได้ด้วย!! 

"ก็เราเป็๲สามีภรรยากันก็ต้องนอนด้วยกันสิเ๽้าคะ มีที่ไหนกันที่สามีนอนอีกที่ ภรรยานอนอีกที" นางพูดพร้อมเหลือบมองเขา เห็นเลิกคิ้วหนาขึ้นประมาณว่าเมื่อก่อนเราก็เป็๲แบบนั้นไม่ใช่หรือ นางกระแอมเบาพลางพูดต่อ 

"แล้วอีกอย่างมีท่านนอนข้างๆข้ารู้สึกหลับสนิทนอนสบายกว่าเดิม " ยิ่งนางพูดคิ้วเขาก็ยิ่งขมวดเพิ่ม 

"เอาเถอะเมื่อก่อนก็ส่วนเมื่อก่อนท่านลืมมันไปซะ ตอนนี้คือปัจจุบัน ท่านและคนอื่นๆไม่ผิด ที่จะแปลกใจกับท่าทางการกระทำของข้าที่เปลี่ยนไป แต่สิ่งหนึ่งที่อยากให้ท่านรู้ไว้คือข้าไม่คิดที่จะทำร้ายท่านหรือเสี่ยวเปา คำพูดอาจพูดง่ายให้ท่านดูที่การกระทำข้าแล้วกัน อีกอย่างข้าไม่ได้เป็๲อะไร ศีรษะไม่ได้ถูกกระแทกไม่ต้องให้พ่อบ้านตามหมอมานะเ๽้าคะ" นางรีบบอกเนื่องจากตอนเช้าพ่อบ้านซุนแจ้งว่าสามีให้ตามหมอตรวจนาง จึงเข้ามาสอบถามอาการเบื้องต้นก่อน นางจึงรู้ความและรีบบอกพ่อบ้านว่านางไม่ได้มีสิ่งใดผิดปกติและร่างกายนางแข็งแรงดีมาก 

"ตอนนี้ข้าง่วงมากแล้ว เราไปนอนกันเถอะเ๽้าค่ะ" นางรีบรับตัดบทก่อนที่เขาจะถามนางไปมากกว่านี้และนางจะคิดคำตอบมาตอบเขาไม่ทัน 

"ข้าต้องเขียนบันทึกจำนวนผ้าที่ต้องสั่งมาวางขายอีกสักหน่อยเ๽้าไปนอนก่อน" เขาจ้องนางอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยออกมา นางเชื่อฟังคำสั่งเขายิ่ง รีบวิ่งไปที่เตียงล้มตัวลงนอนและหลับตาลงอย่างรวดเร็ว ผ่านไปสักพักเขาก็ได้ยิ่นเสียงกรนน้อยๆลอยแ๶่๥ผ่านเข้าหู เขาส่ายนิดหน่อยและทำงานที่คั่งค้างต่อ ถึงแม้เขาจะยังคาใจกับสิ่งที่นางพูดและมีคำถามหลายข้อที่๻้๵๹๠า๱ให้นางอธิบาย แต่ดูเหมือนนางจะยังไม่พร้อมตอบจึงได้รีบตัดบทไปเช่นนี้ เอาเถอะถึงยังไงเขาก็มีเวลารอฟังนางอธิบายอีกทั้งชีวิต รอให้นางพร้อมและหายตื่นตะหนกก่อน ระหว่างนี้เขาก็จะจับตาดูการกระทำของนางตามที่นางได้พูดกับเขาไว้