หลังจากปฐมพยาบาลเสร็จ เขานั่งจับมือเล็กๆ ที่มีผ้าพันแผลหนาแน่นมากกว่าเดิมแล้ว เขาก้มลงจูบบนมือเธออย่างทะนุถนอม
“ทุกคนไปพักเถอะ เดี๋ยวผมเฝ้านั้นเอง”
“น้องฉัน ฉันดูแลได้”
“ให้ผมทำเถอะผมอยากทำจริงๆ” เขาส่งสายตาขอร้อง
“ก็ได้ดูแลให้ดีนะ มีอะไรรีบโทรหาฉัน”
“มาลิณี” เขาคว้าข้อมือมาลิณีให้เดินตาม
“ไม่เอาฉันเดินกลับห้องของฉันเองได้คุณไม่ต้องมายุ่ง” มาลิณีสะบับมือออก
“มึงจะนอนคนเดียวให้ผีมาหักคอหรือไง ไปนอนด้วยกัน ฉันไม่น่ามืดเอาเธอหรอก” ว่าจบแล้วธีรวิชญ์ฉุดกระชากร่างเล็กออกไปจนได้เหลือแค่เพียงบิดามารดาของเวทิศ
“พ่อกับแม่กลับบ้านไปก่อนเลยนะครับ ที่นี่มันอันตราย”
“รู้ว่าอันตรายก็กลับบ้านเราสิลูก” มารดาเอ่ย
“ไม่ครับ”
“แม่ขอพูดตามตรงเลยนะ แม่ไม่อยากให้ลูกยุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีกต่อไปแล้ว วันนี้เจอขนาดนี้วันหน้าจะเจอขนาดไหน”
“แม่ครับผมไม่ช่วยเธอไม่ได้จริงๆ ผมเป็ห่วงเธอมาก และอีกอย่างนะครับแม่ผมว่าเื่นี้มันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับผมแน่ๆ ผู้หญิงคนนั้นมาหาผมเหมือนกันแถมมากก่อนที่ไอรักเจอซะอีก"
“แต่เขาก็ไม่ได้ทำร้ายลูกไม่ใช่หรอ”
“ผมไม่อยากอยู่กับผีไปตลอดชีวิตนะครับแม่”
“เห้อ ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจลูกเถอะแม่รู้จักพระอาจารย์อยู่ท่านหนึ่งท่านเป็พระสายปฏิบัติอาศัยอยู่ในวัดป่า เดี๋ยวแม่จะเขียนที่อยู่ให้ลูกก็แล้วกันเผื่อว่าท่านจะช่วยอะไรลูกได้บ้าง
“ครับ ตอนนี้แม่กลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อนนะไม่ต้องเป็ห่วงผม”
เวทิศให้บิดาและมารดากลับไปพักผ่อนที่บ้านด้วยเห็นว่าอยู่ที่นี่ก็มีแต่จะทำให้เขาเป็ห่วงเปล่าๆ พ่อแม่เขาอายุเยอะแล้วควรต้องพักผ่อนไม่ใช่มาเจอเื่อะไรแบบนี้ ก่อนไปมารดาของเขาได้เขียนที่อยู่พระเอาไว้ให้ ส่วนเขาคืนนี้นั่งเฝ้าศศิธรทั้งคืน
เช้าวันต่อมา
ศศิธรรู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมกับอาการเ็ปที่บริเวณนิ้วอย่างแสนสาหัสเนื่องจากเล็บที่ฉีกหลุดทั้งหมด เริ่มมีอาการระบม
“โอ๊ย~”
“ตื่นแล้วหรอคุณหิวน้ำไหม”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”
เวทิศประคองศศิธรให้กึ่งนั่งกึ่งนอนป้อนน้ำ ศศิธรดื่มน้ำจนเกือบหมดแก้วเนื่องจากขาดน้ำเป็เวลาหลายชั่วโมง ศศิธรปรายตามองนิ้วมือทั้งสิบที่มีผ้าพันแผลพันเอาไว้ผ้าพันแผลทั้งหมดมีรอยแดงๆ ของเืไหลซึมออกมาให้เห็นชัดเจน
“เป็แผลอีกแล้ว” เธอเหลือบไปมองมือของเวทิศที่เธอข่วนเป็แผลยาวหลายแผล “ฉันทำคุณเจ็บด้วย”
“แผลเล็กนิดเดียวเองคุณหนักกว่าผมตั้งเยอะ” เขาลูบหลังมือเล็กๆ เบาๆ ไม่ต้องห่วงเื่เล็บไม่สวยนะ ผมจัดการถอดเล็บคุณออกจนหมดเลยพอเล็บงอกหมายรับรองว่าสวยกว่าเดิมแน่”
“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า… ตอนนี้นิ้วมือฉันไม่มีเล็บเลยหรอ...ฮ่า...ฮ่า...ตลกจัง” ถึงปากจะหัวเราะแต่ดวงตาโตๆ นั้นมีมวลน้ำตาไหลทะลักออกมาไม่หยุด”
เวทิศรวบตัวหญิงสาวเข้ามากอดเขาใช้มือทั้งสองลูบหัวปลอบประโลมเธอเบาๆ
“ร้องออกมาไม่ต้องเก็บเอาไว้”
“ฮือ...ฮือ...ฮือ...เมื่อไหร่มันจะจบสักที….ฉันเริ่มไม่ไหวแล้วนะ….ฮือ….หรือต้องให้ฉันตายไปเลย….ไม่สิตายไปซะได้ยิ่งดีกว่าอยู่แบบนี้ฉันทรมานมากฉันเหนื่อยมาก ฉันไม่ไหวแล้ว….ฮืออออ”
“คุณต้องอยู่สิ คุณต้องสู้ คุณจะยอมแพ้ผีเวรตะไลนั่นหรอ คุณเป็คนนะ คุณเป็คนที่มีชีวิตคุณจะแพ้ผีอย่างนั้นหรอ คุณยังมีโอกาสมีลมหายใจ แล้วผีนั่นมีอะไร
“แต่ถึงอยากงั้นฉันก็ทำผิดต่อเธอ ฉันมันเลวฉันมันไม่ดี” ศศิธรเริ่มควบคุมสติตัวเองไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายทำร้ายตัวเองจนเืไหลทะลักมาตามาแต่างๆ ในร่างกายเธอ
“ไอรัก! ไอรัก!!” เวทิศพยายามเรียกสติเธอกลับมาอีกครั้งแต่ดูเหมือนเธอจะกลัวจนสติหลุดไปหมดแล้ว
เพียะ!!!
ฝ่ามือใหญ่ฟาดเข้าที่แก้มหญิงสาวอย่างแรงครั้งหนึ่ง จนบริเวณแก้มมีรอยโดนตบให้เห็นชัดๆ เขามองมือตัวเอง เขารู้สึกผิดนักที่ลงไม้ลงมือกับเธอ
“คุณฟังผมนะที่คุณเห็นเมื่อคืนมันใช่ของจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ ผีนั่นอาจจะสร้างภาพหลอนภาพลวงตาอะไรมาหลอกเราก็ได้แต่ถึงจะใช่นั่นมันก็เป็เื่ของชาติที่แล้ว ชาตินี้คุณคือไอรักคือคุณหมอศศิธรที่ใจดีและมีเมตตา อุตส่าห์หนีความสบายจากคฤหาสน์หลังสวย มาอยู่ที่แบบนี้เพื่อรักษาคนเจ็บคุณคิดว่าคุณเป็คนเลวหรอ คนเลวเขาทำกันแบบนี้หรอ อดีตคุณอาจจะกลับไปแก้ไขอะไรมันไม่ได้แต่คุณทำมันให้ถูกได้คุณเชื่อผมสิ”
“ฉันอยากจะชดใช้ให้เธอด้วยชี…”
“ด้วยการทำให้เธอไปผุดไปเกิดไม่ใช่ด้วยชีวิตไอรัก คุณเคยมองย้อนกลับมาข้างหลังบ้างไหม ถ้าคุณทำแบบนั้นพ่อแม่คุณปู่ย่าคุณตายายคุณไหนจะพี่ชายคุณเขาจะเสียใจแค่ไหนที่คุณทำแบบนั้น ถ้าคุณไม่นึกถึงตัวเองคุณก็นึกถึงคนข้างหลังบ้าง แล้วผมจะเสียใจมากแค่ไหนด้วย” ปลายเสียงเขาอ่อนลงดวงตาเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและรู้สึกผิด
“คุณเวทิศ….”
“คุณบอกว่าเื่ชาติที่แล้วคุณเป็คนผิด คุณต้องรับโทษ ที่จริงคนที่ผิดที่สุดน่าจะเป็ผมมากกว่า…”
“ฉันขอโทษ…ต่อไปฉันจะไม่พูดไม่คิดอะไรโง่ๆ แบบนั้นอีกแล้วคุณอย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นเลยนะ” ศศิธรบีบมือเวทิศส่งสายตาให้กำลังใจและความรู้สึกดีๆ โดยที่ไม่ปิดบังเหมือนเช่นที่ผ่านมา
“ผมรักคุณนะ”
“อืม ฉันรู้แล้วคุณบอกฉันตั้งหลายครั้ง”
“ผมอยากบอกซ้ำๆ จมมีคนมาเรียกเราว่าคุณปู่คุณย่าหรือไม่ก็คุณตาคุณยายเลย”
“อืม ฉันจะรอฟังนะ” ศศิธรยิ้มหวาน
รอยยิ้มหวานละมุนตรงหน้าเหมือนทำให้เวทิศต้องมนต์ใบหน้าเขาขยับเข้าหาศศิธรช้าๆ หญิงสาวก็ไม่ได้หลบหรือขยับหนีปล่อยให้เขาขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งริมฝีปากทั้งสองแตะกัน รสจูบละมุนค่อยๆ เปลี่ยนไป เมื่อฝ่ายคุมเกมเป็ผู้สอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากเก็บเกี่ยวความหอมหวานที่อยู่ข้างใน
ร่างของหญิงในชุดไทยกำลังกำหมัดแน่น เธออยากจะผลักทั้งสองให้ห่างกันและทำร้ายอีหญิงเลวให้มันตายคามือแต่ไม่ได้เพราะสร้อยพระที่มันใส่อยู่นั่นแหละ เมื่อเธอแตะตัวมันถึงได้ร้อนแบบนี้
“มึงต้องตายอย่างทรมาน”
เวทิศที่กำลังเพลิดเพลินกับริมฝีปากหอมหวานเนื้อตัวเริ่มร้อนรุ่มไปด้วยความ้า มือไม้เขาเริ่มไม่อยู่สุขลูบไล้ไปตามเนื้อตัวศศิธรจนมาหยุดที่เนินบัวคู่งาม แต่จับได้เพียงแป๊บเดียวเขาก็ต้องร่วงลงมานอนอยู่ที่พื้นห้อง
“นี่คุณ! กล้าดียังไงมาจับหน้าอกฉัน”
“ผลักก็ได้ไหมถีบเลยหรอ” เขาลูบท้องตรงบริเวณที่โดนฝ่าเท้าเล็กๆ ถีบลงมาจากเตียง
“ก็มือฉันเจ็บนี่” หญิงสาวตอบปากยื่น
“วันนี้ฝากไว้ก่อนเหอะถ้าถึงวันนั้นเมื่อไหร่รับรอง...ซี้ดดดดด” เขาขยับเข้ามาใกล้ใบหน้าศศิธร
“อะไร!! คิดอะไรลามกอยู่น่ะคุณ” ศศิธรกอดหน้าอกตัวเองแน่นอย่างหวงๆ
“ก็ได้กินนมสดจากเต้าไง”
“กรี๊ดดด”
ศศิธรกรี๊ดลั่นพร้อมกับจะหยิบหมอนขึ้นฟาดเขาแต่ว่าโชคดีที่เวทิศจับมือเล็กๆ เอาไว้ได้ซะก่อนไม่อย่างนั้นเขาคงต้องนั่งทำแผลให้เธอใหม่
“ผมชอบเวลาคุณเขินจัง มันน่ารักน่าฟัดแต่ผมอยากจะกดคุณลงตรงนี้เลย” ว่าจบแล้วเขาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่
“คุณนอนต่อเถอะพักผ่อนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ”
“ไม่...ฉันอยากหาหัวผู้หญิงคนนั้นให้เจอ….”
ตั้งใจว่าจะใส่เนื้อหาลงไปบ้างนะมีแบบฟินๆ นิสสสสส ทำไมออกมาเป็แบบนี้ ปกติเราจะแต่งแต่แบบพระเอกทําร้ายนางเอกร้องไห้ไม่ค่อยมีแบบน่ารักมุ้งมิ้งอย่างนี้เป็ยังไงคะชอบกันหรือเปล่า
398
