วาสนาที่ไร้ใจ
ตอนที่ 12
พระจันทร์กลมมนลอยงามเด่นบนท้องฟ้าสาดส่องแสงนวลลงมาบนแผ่นดินให้สว่างไสว ทั่วทิศหอมฟุ้งด้วยกลิ่นบุษบานานาพันธุ์ ค่ำคืนแห่งการเริ่มต้นชีวิตใหม่ประจำปีอบอวลไปด้วยความชื่นมื่น อากาศอุ่นๆ ฤดูหนาวสิ้นสุด ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน
เสียงเจื้อยแจ้วของผู้คนที่ออกมาอาบแสงจันทร์ในวันนี้แ่าฝาคั่ง ที่นั่งที่ร่างกายทุกส่วนสามารถััแสงมงคลนั้นช่างยากเย็น ทุกแห่งล้วนแต่ถูกจับจองกันไปเสียหมด
สตรีในชุดกระโปรงสีแดงชายแขนกว้างผู้หนึ่งกำลังมองซ้ายมองขวา สอดส่ายสายตามองหาสหายคนสนิท ซึ่งได้บอกกับนางว่านั่งรออยู่ใต้ต้นหลิวบริเวณทิศเหนือของสระวสันต์สิงขรเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“อิงเอ๋อร์ ข้ามาแล้ว” หยวนซูลี่เดินเข้าไปแตะไหล่เสวี่ยชิงอิงจากทางด้านหลัง จนนางสะดุ้งตัวใ แล้วทั้งคู่ก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน
เสียงหัวเราะสดใสของสตรีวัยสาวทำให้ผู้คนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ รู้สึกอยากจะหัวเราะตามไปด้วย รอยยิ้มของพวกนางสดใสเหมือนกับเช้าวันใหม่ที่อากาศอบอุ่น
“เสียงหัวเราะของพวกเ้าทำให้อากาศอุ่นขึ้นหลายเท่าเลย ข้ามีเหตุผลหรือไม่หยางหยาง” ไป๋เสี่ยวกังเอ่ยหยอกสตรีทั้งสองเล่นๆ แล้วหันมาถามสหายของเขาที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน
หยวนซูลี่หันไปมองทางต้นเสียงที่เอ่ยขึ้นมาหลังจากนางถอดรองเท้าเข้าไปนั่งลงข้างๆ เสวี่ยชิงอิง มือที่กำลังหยิบกล่องอาหารออกมาจากห่อผ้าถึงกับชะงักไป
เสื่อข้างๆ คุณหนูเสวี่ยกลายเป็เสื่อของเหล่าคุณชายไป๋ ซึ่งมีเว่ยตงหยางและพี่ชายของหยวนซูลี่นั่งรวมอยู่ด้วย
คุณหนูหยวนส่งยิ้มทักทายไป๋เสี่ยวกังซึ่งกำลังโบกมือทักทายนางอยู่เช่นกัน และไม่ลืมที่จะหันไปหาหยวนเฟยหลง ถังเฉิน และเนี่ยกวงเหยาที่โค้งหัวลงเล็กน้อยเพื่อทักทายนาง
แต่กับเว่ยตงหยาง หยวนซูลี่หันไปมองเขาเพียงปราดเดียวและไม่ได้ทักทายออกไปทั้งภาษากายและวาจา
ทำตัวราวกับไม่ใช่คู่หมั้น แต่เป็คนไม่รู้จักกันอีกต่อไป
“ไม่ ข้าหนาว” เสียงทุ้มตอบกลับสหายของเขาไปห้วนๆ และแสดงความคิดเห็นตรงกันข้ามกลับไปด้วย
เว่ยตงหยางมองเห็นหยวนซูลี่ั้แ่นางยืนคอยืดคอยาวมองหาสหายของนางแล้ว และเขายังเห็นอีกด้วยว่ามีบุรุษผู้หนึ่งเดินเข้ามาเจรจาอะไรบางอย่างแล้วนางก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อยล่อลวงบุรุษกลับไป
‘เหอะ หว่านเสน่ห์ได้ทุกที่’ เว่ยตงหยางคิดในใจ
“ช่างเป็บุรุษที่ไม่รู้จักถนอมน้ำใจเสียจริง” ไป๋เสี่ยวกังด่าสหายตนเอง “ลี่เอ๋อร์ห่อขนมมาด้วยหรือ” ประโยคหลัง ไป๋เสี่ยวกังหันมาถามไถ่กับคนมาใหม่
“เ้าค่ะ อิงเอ๋อร์เป็คนมาจองที่นั่ง ลี่เอ๋อร์เลยต้องรับหน้าที่ทำของคาวหวาน” นางเอ่ยตอบสหายของพี่ชายด้วยความสนิทสนมและอ่อนน้อม
ปากอวบอิ่มฉีกยิ้มกว้างให้ไป๋เสี่ยวกังที่คุยกับนางอย่างเป็มิตรเสมอ ไม่เหมือนสหายของเขาที่นั่งทำหน้าเบื่อโลกอยู่ข้างๆ
และเมื่อนึกถึงเหตุผลว่าเหตุใดสหายตัวดีถึงได้มานั่งอยู่ข้างๆ กลุ่มของเว่ยตงหยาง ความจำหนึ่งที่ว่าเสวี่ยชิงอิงแอบชอบถังเฉินก็แล่นเข้ามาในหัว ฉะนั้นแล้วในเมื่อถังเฉินมานั่งตรงนี้ สหายของเขาก็ต้องมาด้วย และเว่ยตงหยางก็เป็หนึ่งในนั้น ดังนั้นตอนนี้ที่นั่งของพวกนางก็จะมีหยวนซูลี่กับเสวี่ยชิงอิง และกลุ่มของไป๋เสี่ยวกัง หยวนเฟยหลง ถังเฉิน เนี่ยกวงเหยา และเว่ยตงหยาง
“ลี่เอ๋อร์เป็คนปรุงเองเลยหรือ” ไป๋เสี่ยวกังถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตกตะลึง เขาไม่คิดว่าหยวนซูลี่จะทำขนมออกมาหน้าตาสวยงามได้ขนาดนี้ และยิ่งได้เห็นการพยักหน้าน้อยๆ ตอบรับของหยวนซูลี่แล้ว ชายหนุ่มก็ยิ่งใไปใหญ่ เพราะเขาจำได้ว่าเมื่อไม่กี่เดือนที่แล้ว นางเคยทำขนมไปให้เว่ยตงหยางกิน แต่เว่ยตงหยางก็ไม่คิดจะแตะมัน เพราะหน้าตาของขนมนั้นไม่น่ารับประทานเอาเสียเลย
แต่ขนมในวันนี้ ช่างดูน่ากินไม่แพ้สำรับในงานเลี้ยงฉลองของพระราชวังที่นางกำนัลห้องเครื่องหลวงเป็คนปรุงแต่ง
“ไม่น่าเชื่อๆ”
“ลี่เอ๋อร์เป็คนทำขนมเองจริงๆ นะเ้าคะ”
“ข้าเพียงเอ่ยหยอกล้อก็เท่านั้น”
“ยามนี้ลี่เอ๋อร์หาใช่สตรีคนเดิมแล้วนะเ้าคะ ฝีมือก็พัฒนาขึ้นด้วย”
“เช่นนั้นข้าขอลิ้มชิมรสสักหน่อยได้หรือไม่” ไป๋เสี่ยวกังทำท่าเช็ดมือทำความสะอาดเตรียมพร้อมหยิบขนมในถาดขึ้นมาเคี้ยวกิน
รอคอยเพียงเ้าของผู้ห่อขนมนี้มา และสหายที่นางห่อมาฝากอนุญาตก็เท่านั้น
หยวนซูลี่ยิ่งยิ้มกว้างเข้าไปใหญ่เมื่อมีคนอยากจะลองชิมขนมของนาง จนทำให้คนคนหนึ่งที่นั่งทำหน้ามืดครึ้มอยู่ ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอขึ้นมา
“เ็ปท้องขึ้นมา ข้าไม่ช่วยเรียกหมอมาดูแลเป็แน่” เว่ยตงหยางพูดขึ้นมาลอยๆ ดักคอสหาย เมื่อเห็นท่าทางของไป๋เสี่ยวกังที่กระตือรือร้นอยากจะชิมขนมของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็คู่หมั้นของเขาขนาดนั้น
ชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคน แต่สตรีผู้นั้นกลับไม่คิดที่จะทักทายเขาเหมือนเมื่อก่อน และยังทำเป็ไม่เห็นว่าเขาก็อยู่ตรงนี้ด้วย
แล้วขนมนั่นอีก ทีเมื่อก่อนขยันทำมาให้เขาได้ชิมทุกวี่ทุกวัน แต่่นี้กลับไม่ทำมันมาเลย แล้วยังจะให้คนอื่นมาชิมขนมอีก
ใบหน้าของคนขี้โวยวายเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของเว่ยตงหยางร้องเตือนสหายของเขาออกมา แต่ก็ปรับสีหน้าให้เป็ปกติและยิ้มบอกกับไป๋เสี่ยวกังออกไปเสียงใส
“ชิมได้เลยเ้าค่ะท่านพี่ไป๋ ลี่เอ๋อร์รับรองว่าปลอดภัย เพราะเคยมีสหายคนหนึ่งของข้ากินจนหมดมาแล้ว เขาก็ไม่เห็นเป็อะไร แถมยังมาขอให้ทำให้กินอีกครั้งด้วยนะเ้าคะ”
“สหายที่ว่า บุรุษหรือสตรี” เนี่ยกวงเหยาที่นั่งเช็ดลูกธนูอยู่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยเลศนัย หางตาก็เหล่มองเว่ยตงหยางไปด้วย
“บุรุษเ้าค่ะ” หยวนซูลี่ตอบเนี่ยกวงเหยาออกไปทันควันโดยไม่ต้องคิดและไม่มีแววรู้สึกผิดใดๆ เพราะบุรุษผู้นั้นเป็สหายของนางจริงๆ
“หึหึ จะทำเช่นไรดีเล่าคราวนี้ ลี่เอ๋อร์ทำขนมให้บุรุษคนอื่นได้ชิมนอกจากคุณชายเว่ยเสียแล้ว” ไป๋เสี่ยวกังเอ่ยแซวเว่ยตงหยางออกมาด้วยท่าทางกระเซ้าเย้าแหย่
หยวนซูลี่หันไปมองทางคนที่ไป๋เสี่ยวกังพาดพิงถึง เขายังคงนั่งนิ่งไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาให้อ่านออกได้เลย
“เ้าไม่ต้องเอาข้าไปเกี่ยวพัน” เว่ยตงหยางหันไปติติงสหาย แล้วเอ่ยถ้อยคำพึมพำออกมาต่อ “อยากจะทำสิ่งใดให้ใครชิมก็ทำ ข้าหาได้สนใจไม่” ใบหน้าไร้ความรู้สึกเอ่ยออกมาเบาๆ
คำพูดของคู่หมั้นหนุ่มทำให้หยวนซูลี่รู้สึกจุกอย่างไรไม่อาจบรรยายถูก เหมือนกับเขาไม่แยแส แถมยังดีใจเสียด้วยซ้ำถ้านางจะทำขนมให้กับคนอื่น และไม่ไปยุ่งกับเขาอีก
‘ก็ได้ ในเมื่อซื่อจื่อ้าเช่นนี้ ข้าก็จะไม่ทำไปให้ท่านเอาไปโยนทิ้งอีกแล้ว’ สตรีคนงามคิดในใจ
“ท่านพี่ ถิงเอ๋อร์ขออภัยที่ให้คอยนานนะเ้าคะ” เสียงใสของผู้มาใหม่เอ่ยกับเว่ยตงหยาง
รอยยิ้มสดใสจอมปลอมจากริมฝีปากคนเสแสร้งอย่างหยวนถิงถิงถูกส่งออกมาทักทายคนรักของนางและสหายของเขา
หยวนซูลี่ได้แต่กลอกตามองบนให้กับคนที่มาทำให้บรรยากาศที่สดใสของนางเหี่ยวเฉาลง
“นี่เ้าคะ ขนมที่ถิงเอ๋อร์ทำมาให้ท่านพี่ด้วยมือของถิงเอ๋อร์เอง” หยวนถิงถิงยกชูห่อผ้าที่ข้างในมีขนมอยู่ให้คนรักดู จากนั้นก็วางลงบนตักของตนเองแล้วแกะห่อออก เผยให้เห็นของคาวหวานหน้าตาน่ากินอยู่ข้างใน
‘หึ ดูก็รู้ว่าเป็ฝีมือแม่ครัวใหญ่ของจวน ข้ากินของพวกนี้มาทั้งชีวิต มองดูเพียงปราดเดียวก็กระจ่างแจ้ง’ หยวนซูลี่พึมพำในใจ
“ถ้าเ้าลงมือเองจริงๆ เช่นนั้นลองบอกขั้นตอนการผสมแป้งขนมถั่วเขียวให้ข้าฟังได้หรือไม่ หยวนถิงถิง” หยวนซูลี่เหยียดยิ้มหลังเอ่ยถามน้องสาวออกไป ก็ไม่ได้อยากจะบุ่มบ่ามหักหน้านางแต่อย่างใด เพียงแต่ว่านางก็ไม่ใช่คนดีอะไร เมื่อโอกาสมันมาให้เอาคืน หยวนซูลี่ก็ขอคืนสักเล็กสักน้อย
“เอ่อ” น้ำเสียงอึกอักและใบหน้าเลิ่กลั่กของหยวนถิงถิง สายตาของนางก็มองซ้ายทีมองขวาที เฉไฉหลีกเลี่ยงการตอบคำถามของหยวนซูลี่
‘หึ ความสะใจขั้นสุดมันเป็เช่นนี้เองหรือ’
“หาต้องใส่ใจไม่ แค่ได้รู้ว่าของตรงหน้ามาจากถิงเอ๋อร์ พี่ก็กินได้หมดไม่ถามไถ่อันใดให้มากความ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแฝงด้วยความปกป้องหวงแหน
สายตาคมที่เต็มไปด้วยคำตำหนิส่งมาให้คู่หมั้นสาว หยวนซูลี่มองลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้มคู่นั้น และพยายามสะกดกั้นความขมขื่น น้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ในส่วนลึก
เขาปกป้องหยวนถิงถิงเสมอ แต่กับนางเขากลับไม่เคยคิดที่จะปกป้อง หรือแม้แต่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเลยสักครั้ง สิ่งที่นางได้รับจากคู่หมั้นหนุ่มมันก็มีแค่เพียงการผลักไสให้ไปไกลๆ จากเขาเท่านั้น
‘เว่ยตงหยาง ใจร้ายกับข้าเพียงผู้เดียว’
“หยวนซูลี่ หยวนซูลี่ หยวนซูลี่!” เสียงะโเรียกชื่อของคนเหม่อลอยดังมาจากข้างหู
หลานอี้ที่เพิ่งมาถึงเรียกชื่อของหยวนซูลี่ที่กำลังนั่งเหม่อ ตาของนางก็จ้องมองไปทางเว่ยตงหยางอย่างไม่ลดละ เขาเรียกนางตั้งหลายครั้ง แต่นางก็ยังไม่ได้ยิน จนเขาต้องะโนางถึงรู้สึกตัวขึ้นมา
เพราะหยวนซูลี่เอาแต่นั่งคิดมากอยู่คนเดียว เลยไม่ทันรู้สึกตัวว่าหลานอี้มาถึงแล้ว นางจึงละสายตาจากเว่ยตงหยางมามองที่หลานอี้แทน
“หลานอี้ มานานแล้วหรือ” หยวนซูลี่ถามออกไป
“ข้าเพิ่งมาถึง” หลานอี้ตอบ
บรรยากาศเปลี่ยนเป็มืดครึ้มอึมครึมทันที บ่าวรับใช้ของเว่ยตงหยางที่เฝ้าระวังความปลอดภัยให้เขาอยู่ไกลๆ ก็รีบวิ่งเข้ามาประจันหน้ากับบ่าวรับใช้ของหลานอี้ ส่วนเ้านายของพวกเขาทั้งสองคนก็จ้องหน้ากันไม่มีใครยอมใคร
หยวนซูลี่เป็คนเอ่ยชวนคุณชายหลานมาชมเทศกาลและนั่งอาบแสงจันทร์ร่วมกันกับนางและสหาย นั่นก็เพราะคุณหนูหยวนนั้นหลงลืมนึกไปว่าสหายใหม่จะต้องมาประจันหน้ากับเว่ยตงหยางซึ่งเป็คู่แค้น จนทั้งสองคนนั่งตีหน้าเข้มและมองกันอย่างเชือดเฉือนอยู่อย่างนี้ ผู้คนรอบข้างก็เริ่มวิตกกังวลขึ้นมา ด้วยกลัวว่าจะมีการทะเลาะวิวาทกันกลางสวนหลิว
“หลานอี้ ข้าอยากลอยโคมในน้ำ เราไปด้านนู้นกันดีหรือไม่” หยวนซูลี่เอ่ยชวนหลานอี้ออกไป
เนื่องด้วยว่านาง้าจะแยกพวกเขาออกจากกันเลยชวนหลานอี้ออกไปที่อื่นจะดีกว่า หยวนซูลี่หันไปมองหน้าและยิ้มอ่อนให้เสวี่ยชิงอิงเล็กน้อย แล้วจับจูงแขนเสื้อของคุณชายหลานออกไปลอยโคมอีกฝั่งของสระวสันต์สิงขร
โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามีดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้น เมื่อเห็นคู่หมั้นของตนจับจูงบุรุษอื่นเดินออกไปต่อหน้าต่อตา
กรอด~
เสียงกัดฟันข่มอารมณ์ของเว่ยตงหยางดังขึ้น สตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาจึงเอื้อมมือมาลูบแขนชายหนุ่มเบาๆ เป็การปลอบประโลมให้อารมณ์ของเขาเย็นลง เนื่องจากนางนึกว่าเขาโมโหที่เห็นหน้าของศัตรูในระยะประชิดเช่นนี้
ภายใต้ราตรีที่ดวงจันทร์สุกสกาว นางเกือบจะตกเป็ต้นเหตุที่ทำให้คนเป็ปรปักษ์กันมาอยู่ใกล้กันจนเกิดเหตุทะเลาะวิวาทขึ้นท่ามกลางเทศกาลมงคลเสียแล้ว แต่นับว่ายังดีที่หยวนซูลี่ไหวตัวทัน ลากหลานอี้ออกมาก่อน
“แล้วโคมเล่าอยู่ที่ใด อยากลอยโคมแต่ไม่มีโคมแล้วเ้าจะลอยสิ่งใด ตัวเ้าหรือ” หลานอี้หันมาถามสตรีข้างๆ ตนเอง
หากแต่ปากก็ยังค่อนแขวะอย่างที่มักทำอยู่เสมอ
“ลอยตัวเ้าไม่ดีกว่าหรือ” หยวนซูลี่ตอบคืนบ้าง
“อืม มีเหตุผลๆ ข้าอาจตัวเบากว่าเ้าก็เป็ได้ สตรีมีน้ำมีนวลเช่นเ้าเห็นจะลอยไม่ได้ อาจจมลงใต้สระเสียมากกว่า”
“เ้า!”
“หึหึ”
“ข้าไม่ได้อ้วนสักหน่อย ข้าน่ะ สตรีผู้งดงามที่สดในแคว้นฉินเลยนะ”
“จริงหรือ”
“ไม่เคยพูดปด”
“เหอะ ไม่อยากเถียงกับสตรีไม่ยอมรับความจริง ข้าไปหาโคมมาลอยดีกว่า”
“ไปเลย”
หยวนซูลี่ยืนหน้าบูดบึ้ง
คุณชายหลานส่ายหน้าให้กับสตรีเอาแต่ใจแล้วหันหลังกลับเดินออกไปยังลานด้านหน้าของสวนหลิว
“มาว่าข้าอ้วนได้อย่างไร เอวข้าออกจะคอดกิ่ว แขนก็เรียว ขาก็งดงามไร้ที่ติออกปานนั้น” ยืนบ่นอุบอิบคนเดียว
และกำลังจะนั่งคอยหลานอี้ที่โคนต้นไม้
ทว่า…
หมับ
“อ๊ะ” สตรีคนงามอุทานออกมาด้วยเพราะใที่อยู่ๆ ก็มีมือหนามาดึงร่างของนางขึ้น จากนั้นแรงอันมหาศาลก็ลากนางให้เดินตามเขาไปอย่างรวดเร็ว แม้ว่าจะยื้อแขนของตนเองไว้อย่างไร คนคนนั้นก็ไม่คิดจะปล่อย แต่กลับรีบสาวเท้าเดินให้เร็วขึ้นกว่าเดิมจนหยวนซูลี่ที่ขาสั้นกว่า เดินตามเขาอย่างเร็วจนแทบล้มหัวคะมำ
กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาลอยมาแตะจมูก ทำให้นางรู้ได้ในทันทีว่าคนที่กำลังสวมใส่อาภรณ์สีดำทั้งตัว หัวก็สวมหมวกและผ้าบดบังใบหน้าจนมิดนั้น …คือผู้ใด
3K
