ผมเก่งขึ้นได้เพราะภารกิจ

     พญาแรคคูนส่งเสียงคำรามดังสนั่นไปทั่วป่า เหล่าปีสาจแรคคูนตัวเล็กวิ่งมารวมตัวกันด้านหลังของมัน สีหน้าเคร่งเครียดของเหล่ากลุ่มนักเดินทางเผยให้เห็น เพียงแค่สู้กับมันตามลำพังก็ยากแล้วแต่นี่มันเรียกลูกน้องออกมาอีก 

     ตอนนั้นเองพญาแรคคูนเริ่มโจมตีก่อน มันรวมพลังเวทไว้ที่เท้าหน้าแล้วกระแทกลงพื้น เสียงดังปานดินถล่มพื้นแยกออกเป็นสายพุ่งเข้าหากลุ่มนักเดินทาง เสาหินแหลมพุ่งแทงปะทะกับโล่ด้านหน้าเสียงดังเกร้งๆ
     บางคนต้านแรงกระแทกไม่ไหวล้มถอยไปด้านหลัง ส่วนคนที่มีพลังระดับต่ำจึงใช้เวทมนต์ป้องกันได้น้อยถูกแทงทะลุจนตายคาที่ นี่เป็นการเปิดศึกที่ได้เปรียบมากนักของเหล่าปีศาจแรคคูน
     นักเดินทางระดับขั้นที่สามสายป้องกันพุ่งออกไปด้านหน้าปักโล่ลงกับพื้นแล้วร่ายคาถา
พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์!!
     โล่พลังเวทครอบคลุมทุกคนในกลุ่ม ม่านพลังสีฟ้าสดใสปกป้องทุกคนจากเสาหินแหลม นี่เป็นการป้องกันของสายป้องกัน มันแข็งแกร่งมากพอที่จะหยุดการโจมตีระดับผู้ฝึกเวทขั้นที่ 4 ได้ แต่มันก็แลกกับจำนวนพลังเวทที่เสียไปทำให้คงสภาพไว้ได้ไม่นาน 
     พญาปีศาจแรคคูนคำรามส่งเสียงให้เหล่าสมุนเริ่มการโจมตี เสียงร้องดังกว๊ากๆ ดังระงมพุ่งตรงไปยังเหล่ากลุ่มนักเดินทาง
     และเป็นช่วงเวลาเดียวกับม่านพลังหายไปนักเดินทางสายโล่คนนั้นรีบถอยเข้าไปในกลุ่มและพักฟื้นพลังเวท 
"ป้องกันเอาไว้ ฆ่าให้หมดทุกตัว!!" ระดับขั้นที่สามสายดาบตะโกน
     เสียงเฮดังลั่น นี่มันสงครามย่อยชัดๆ เอกที่แอบดูถึงกลับกลืนน้ำลายดังเอือก 
     เสียงปะทะกันระหว่างเขาและโล่ เสียงร้องของคนบาดเจ็บและเสียงร้องของปีศาจแรคคูน กลิ่นเลือดฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ถึงแม้จะสาหัสแต่กลุ่มนักเดินทางก็สามารถต้านทางเอาไว้ได้ พญาเห็นดังนั้นจึงเริ่มออกโรงอีกครั้ง
     มันรวบรวมพลังเวทคลื่นพลังแผ่กระจายออกไปเหล่าเศาหินเล็กใหญ่เริ่มลอยขึ้น กุ่มนักเดินทางเห็นก็สีหน้าแตกตื่น
"แย่ล่ะ มันกำลังรวมหินแล้วโจมตีเข้ามา!!"
     นักเดินทางขั้นสามสายโล่ที่กำลังพักเอ่ยขึ้น ตัวเขาเองเสียพลังเวทเยอะเกินไปทำให้ไม่สามารถใช้ท่าป้องกันขนาดใหญ่ได้อีก
"ข้าจัดการเอง!!"
     นักเดินทางขั้นสามสายดาบเอ่ยแล้วก้าวไปด้านหน้า พญาแรคคูนส่งเสียงกรีดร้องแล้วขว้างก้อนหินขนาดยักษ์ออกไป นักเดินทางสายดาบคนนั้นขมวดคิ้วรวมพลังเวทไว้ที่ดาบแล้วชักมันออกมาพร้อมกับร่ายคาถาเพลงดาบ
ผ่าพสุธาเจ็ดบรรจบ!!
     คมดาบทั้งเจ็ดพุ่งออกไปราวกับใบมีดเมื่อชายคนนั้นตวัดดาบ เสียงกรีดร้องตัดผ่านอากาศชวนแสบแก้วหู มันผ่าก่อนหินออกเป็นเจ็ดส่วนกระจายเป็นชิ้นๆ อย่างไรก็ตามชายคนดังกล่าวก็ตกเกิดอาการหวั่นเกรงเพราะก้อนหินเมื่อกี้เป็นเพียงตัวหลอก!!
     สิ่งที่ลอยทะลุผ่านเข้าตรงมายังเขาคือเสาหินปลายแหลมหลายท่อนและมันรวดเร็วมากจนไม่อาจหลบหลีก เขาพยายามตวัดดาบปัดป้องตนเองแต่ก็ไม่สามารถทนได้นานนักเมื่อหนึ่งในนั้นเสียงทะลุขาของเขาและตรึงร่างเอาไว้ทำให้เคลื่อนไว้ไม่ได้
"อั่ก!! แย่แล้ว!"
     สีหน้าซีดเผือกเมื่อเห็นพญาแรคคูนกำลังง้างเท้าหน้าของมันที่รวมไปด้วยพลังเวท หากโดนเข้าไปล่ะก็ได้แบนแน่ๆ
ตูม!!!
     โชคดีที่นักเดินทางสายโล่คนนั้นพุ่งออกมาป้องกันได้ทัน
ท่าป้องกัน กำแพงหิน!!
     แผ่นหินยักษ์พุ่งทะลุขึ้นมาจากดินและป้องกันเอาไว้ได้ โชคดีที่ท่านี้กินพลังเวทไม่มากเท่าไหร่ทำให้ยังสามารถยื้อชีวิตของทั้งสองเอาไว้
"ตอนนี้แหละสายธนูและสายเวทโจมตี!!" คนถือโล่ตะโกน
     หลังจากที่ถ่วงเวลาเอาไว้จนสายธนูและสายเวทสามารถรวมพลังเอาไว้ได้ระดับหนึ่ง มันรุนแรงพอที่จะล้มพญาแรคคูนได้แน่นอน ลำแสงมากมายพุ่งตรงดิ่งไปทางพญาแรคคูน มันถูกลูกธนูเวทมนต์ปักเต็มตัวและถูกทำร้ายสาหัสด้วยเวทมนต์โดยตรง
บรึ้มๆ ตู้ม!
     เสียงระเบิดดังกึกก้องปานฟ้าถล่ม พญาแรคคูนล้มหงายท้องดัง'ตึง' มันถูกกำจัดโดยเหล่ากลุ่มนักเดินทาง พวกเขาโห่ร้องยินดีที่สามารถเอาชนะมาได้ แต่ก็มีคนตายไม่น้อยเช่นเดียวกับคนที่บาดเจ็บ 
     เอกมองดูอยู่ไกลๆเมื่อเห็นว่าทุกอย่างจบลงแล้วก็หายเข้าไปในป่าเพราะอีกไม่นานกลุ่มนักเดินทางก็คงจะเดินทางกลับพร้อมกับหัวของพญาแรคคูน ถือว่าเรื่องที่เขาล้างบางพวกมันก็ได้หมดสิ้นไป
     ผ่านไปหนึ่งวันก่อนที่เวลาภารกิจจะหมดลง ในที่สุดชายหนุ่มก็สามารถล่าพวกมันจนครบหนึ่งหมื่นตัวและเก็บเขาครบสองหมื่นเขา เอกเดินไปที่ริมแม่น้ำชำระร่างกายล้างคราบเลือดของเหล่าปีศาจแรคคูนจากนั้นจึงเดินกลับเมือง