"คุณชายอย่างเ้าเข้าครัวทำอาหารเป็ด้วยหรือ" เธอเลิกคิ้วมองหน้าเฟิงเยว่ก่อนยิ้มออกมา รอยยิ้มที่แสนหวานนี้ทำเอาหัวใจหนุ่มที่ไม่เคยตกหลุมรักสตรีใดมาก่อนเต้นไม่เป็จังหวะเอาเสียเลย
"ก็ต้องทำเป็สิ ตอนข้าเข้าเรียนที่สำนักศึกษาเสี่ยวถิงไม่ได้ตามข้าไปด้วยข้าก็ต้องทำเองทั้งหมด" เฟิงเยว่เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มจากนั้นก็เดินตามซูเหวินเข้าครัววันนี้เขาอาสาเป็ลูกมือให้กับนาง เสร็จแล้วซูเหวินจึงได้ยกสำรับอาหารออกมาวางไว้บนโต๊ะก่อนจะเรียกให้เฟิงเยว่มานั่งแล้วลงมือกินอาหารพร้อมกัน ระหว่างที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ซูเหวินมองไปรอบๆ กระท่อมหลังนี้นางเห็นพื้นที่ว่างเปล่าอยู่หลายจุดหากมีดอกไม้ปลูกประดับไว้ก็คงดูสวยงามไม่น้อยประจวบเหมาะกับที่เธอเห็นมีแปลงดอกไม้เล็กๆ อยู่หน้าประตูรั้วด้านนอกพอดี
"หากข้าหาทางกลับบ้านไม่ได้จริงๆ เ้าอนุญาตให้ข้าอยู่ที่นี่ได้ใช่ไหม" เธอถามเพื่อความแน่ใจ
"ก็เ้าไม่มีที่ไปไม่ใช่หรือก็อยู่ที่นี่ไปก่อนค่อยคิดหาทางกลับบ้านอีกครั้ง" เฟิงเยว่ได้แต่แอบยิ้มอย่างดีใจ
"เช่นนั้นพื้นที่ว่างเปล่ารอบๆ บริเวณกระท่อมของเ้าข้าขอทำให้มันดูดีและสวยงามกว่านี้ได้ไหม"
"เ้าคิดจะทำอะไรอีกหรือ" เฟิงเยว่สงสัยในคำพูดของนาง
"ด้านหลังข้าคิดว่าจะปลูกผักส่วนด้านหน้าข้าจะปลูกดอกไม้ให้ทั่วเลยเ้าคิดเห็นอย่างไรบ้างหากเ้าไม่ชอบข้าก็จะไม่ทำ" เธอไม่ลืมที่จะถามความคิดเห็นจากเฟิงเยว่ด้วย
"อืม..ก็แล้วแต่เ้าเลยแล้วกัน หากขาดเหลืออะไรบอกข้าได้เลยนะ" เขาได้แต่พยักหน้ารับรู้
"อือ.." ซูเหวินยิ้มดีใจ เมื่อบทสนทนาจบลงทั้งสองจึงได้ลงมือกินข้าว เสร็จแล้วซูเหวินจึงได้แยกตัวออกไปดูดอกไม้ที่อยู่ด้านนอกประตูกระท่อมว่ามีดอกไม้ชนิดไหนที่พอจะแยกออกไปปลูกแปลงใหม่ได้บ้าง จากนั้นจึงได้กลับเข้ามาขุดแปลงดินตรงด้านหน้ากระท่อมนางขุดเป็แปลงขนาดเล็กแต่ยาวทั้งสองฝั่งของประตูสำหรับปลูกดอกคุณนายตื่นสายและดอกบานไม่รู้โรย เสร็จจากแปลงดอกไม้นางจึงหันไปขุดแปลงปลูกผักอยู่ด้านหลังของกระท่อมอีกสองสามแปลงเพียงเท่านี้ก็ทำให้นางเหงื่อท่วมตัวได้เช่นกัน
"นี่เ้าไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยบ้างเลยหรือข้าเห็นเ้าทำมาตั้งนานแล้วยังไม่ได้หยุดพักเลย" เฟิงเยว่นึกสงสัยที่เห็นนางทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหรือว่าเขาจะต้มยาผิดให้นางดื่ม
"ไม่เหนื่อยหรอกเพราะข้าไม่ได้รีบร้อนทำ" แต่ก็ทำให้นางหอบได้เหมือนกัน
"มีอันใดให้ข้าช่วยเ้าบ้างหรือไม่"
"ไม่มีแล้วข้าทำเสร็จพอดี แต่ข้าอยากได้ดอกไม้ชนิดอื่นมาปลูกเพิ่มอีกด้านหน้ากระท่อมของเ้าจะได้ดูสวยงามมากกว่านี้อย่างไรเล่า"
"เสร็จจากตรงนี้แล้วเ้าจะทำอันใดต่อหรือ"
"ข้าก็จะไปแยกเอาดอกไม้ที่อยู่ด้านหน้ากระท่อมมาลงแปลงปลูกที่ข้าได้ทำเอาไว้" ซูเหวินเดินออกมาด้านนอกรั้วหน้าของกระท่อมโดยมีเฟิงเยว่เดินตามมาติดๆ
"แล้วแปลงดินที่เ้าขุดเอาไว้ที่ด้านหลังกระท่อมเ้าจะปลูกอะไร"
"ด้านหลังข้าจะปลูกผัก เ้ามีเมล็ดผักหรือไม่" นางอธิบายเพิ่มเติมให้เฟิงเยว่หากแต่นางยังขาดเมล็ดผัก
"มีสิเดี๋ยวข้าจะให้เสี่ยวถิงไปซื้อมาให้เ้าแล้วกัน เ้าอยากได้อะไรบ้างบอกข้ามาได้เลย" ซูเหวินพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มเด็ดยอดดอกคุณนายตื่นสายแล้วนำไปเสียบลงแปลงดินที่ได้ขุดเอาไว้
"ให้ข้าช่วยเ้าดีไหมจะได้เสร็จไวๆ" เฟิงเยว่ที่เห็นนางทำได้อย่างคล่องแคล่วจึงคิดอยากลองทำดูบ้าง
"เ้าทำงานพวกนี้เป็ด้วยหรือ"
"เ้าก็สอนข้างปลูกสิคนเราเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ได้ไม่ใช่หรือ" ซูเหวินมองดูเรียวมือที่สะอาดสวยงามของเฟิงเยว่สลับกับใบหน้าของเขา บุรุษที่เกิดในตระกูลใหญ่เช่นเฟิงเยว่จะมาลงมือทำงานเช่นนี้ได้อย่างไรกัน
"ก็แล้วแต่เ้านะ หากเป็อะไรขึ้นมาข้าไม่มีปัญญารับผิดชอบชีวิตเ้าหรอกนะ" พูดจบซูเหวินก็ลงมือปลูกดอกไม้ให้เฟิงเยว่ได้ดูก่อนเขาจะทำตามที่นางสอนอย่างตั้งใจถึงแม้เขาจะไม่เคยทำอะไรอย่างนี้มาก่อนั้แ่จำความได้เขาก็มีเสี่ยวถิงคอยทำให้ทุกอย่าง
"คุณชายทำอะไรขอรับเดี๋ยวก็าเ็เอาได้หรอก นี่แม่นางซูเ้าให้คุณชายของข้าทำงานพวกนี้ได้อย่างไร" เสี่ยวถิงที่เพิ่งเดินเข้ามาเห็นก่อนจะเอ่ยตำหนินางออกไป
"คุณชายของเ้าอยากทำเองนะข้าเปล่าบังคับให้ทำสักหน่อย" ซูเหวินรีบปฏิเสธออกไป
"จริงหรือขอรับคุณชาย" ั้แ่อยู่ด้วยกันมาเขาไม่เคยเห็นคุณชายต้องทำตามสตรีนางใดเช่นนี้
"เ้าจะใทำไมกันใช่ว่าข้าไม่เคยทำสักหน่อย"
"ก็ข้าเป็ห่วงท่านนี่ขอรับคุณชายไม่เคยทำงานพวกนี้"
"พูดมาก เ้าไปเตรียมอาหารเย็นได้แล้วไป" เฟิงเยว่รีบเอ่ยปากไล่เสี่ยวถิง
"ขอรับคุณชาย" เมื่อเสียวเดินออกไปแล้ว ซูเหวินจึงใช้ถังไม้ตักน้ำมารดดอกไม้ที่เพิ่งปลูกลงแปลงดิน เฟิงเหว่ยจึงเลี่ยงไปนั่งดื่มน้ำชาที่ศาลาหน้ากระท่อมมองดูซูเหวินด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความชื่นชม ด้านชมภูนุชที่ได้เห็นสายตาของบุรุษที่มองนางก็เกิดความเขินอายด้วยไม่เคยมีสายตาจากบุรุษคนไหนมองนางเช่นนี้มาก่อน นางจึงรีบรดน้ำให้เสร็จแล้วจึงได้เข้าห้องไป
"แม่นางซู ได้เวลาอาหารเย็นแล้วขอรับ" เมื่อถึงเวลาอาหารเสี่ยวถิงเดินเข้ามาเรียกซูเหวินที่หน้าประตูในยามซวี (19.00น.-21.00น.)
"เดี๋ยวข้าตามออกไป"
"เ้าเป็อะไรไปหรือทำไมดูเหมือนเ้ามีเื่ให้ต้องกังวลใจ" เฟิงเยว่เอ่ยถามระหว่างกินข้าวเมื่อเห็นสีหน้าครุ่นคิดของนาง
"ไม่มีอันใด ข้าแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยก็เท่านั้นทำไมหรือใบหน้าของข้ามันบ่งบอกได้เช่นนั้นหรือ" นี่เขาเป็หมอดูหรืออย่างไรแค่มองหน้าถึงได้รู้ว่ามีเื่ต้องให้คิด
"ข้าเห็นสีหน้าเ้าไม่ค่อยดีหากเ้ามีเื่อันใดเป็กังวลใจเล่าให้ข้าฟังได้นะ" ซูเหวินพยักหน้าก่อนลงมือกินข้าวเสร็จแล้วนางจึงได้รีบกลับเข้าห้องตามเดิม
"วันนี้คุณชายจะไม่กลับเรือนหรือขอรับ" เสี่ยวถิงถามขึ้นเมื่อซูเหวินเข้าห้องไปแล้วพักหลังมานี้คุณชายของเขาเอาแต่อยู่ที่กระท่อมแห่งนี้และใส่ใจแม่นางซูผู้นี้เป็พิเศษ
"ข้ายังไม่อยากกลับ" สายตาของเฟิงเยว่ทอดมองไปยังเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย
"เมื่อเช้านี้นายท่านถามถึงคุณชายด้วยนะขอรับ"
"แล้วเ้าตอบพ่อข้าไปว่าอย่างไร" เสี่ยวถิงคงไม่ได้ตอบออกไปตามตรงหรอกนะ
"ก็ตามที่คุณชายเคยบอกเอาไว้อย่างไรขอรับ"
"ดีมากเดี๋ยวข้ามีรางวัลให้เ้า" เฟิงเยว่ยิ้มออกมาอย่างพอใจ บิดาของเขามักถามถึงเขาอยู่บ่อยครั้งที่เขากลับเข้าบ้านเป็เวลานานหลายวัน
716
![ภควานบันดาลรัก [ มี E-Book จัดโปร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1672664915_88999289.webp)
