ยา สิรินยา กาฬภพ เด็กสาวผู้มีพื้นเพจากหุบเขาอันห่างไกลในจังหวัดกาฬสินธุ์…
หมู่บ้านของเธอไม่ปรากฏบนแผนที่ ไม่มีป้ายบอก ไม่มีถนนลาดยาง มีเพียงเส้นทางคดเคี้ยวผ่านป่าแน่นทึบ ลึกเข้าไปจนเสียงจากโลกภายนอกถูกกลืนหายเหลือเพียงเสียงของธรรมชาติที่มืดทึบ กลิ่นดินโคลนหลังฝนตกชุ่มชื้นปกคลุมทั้งหุบเขา กลิ่นอับเย็นจากพื้นดินและกลิ่นเหม็นสาบของเืเต็มไปทั่วหมู่บ้าน สิ่งเหล่านี้คือกลิ่นประจำถิ่นที่ติดอยู่ในความทรงจำของเธอมาั้แ่ลืมตาดูโลก
เสียงกรีดร้องที่ไม่ใช่เสียงของความสุข หากแต่เป็เสียงโหยหวนของผู้คนในหมู่บ้านที่เธอได้ยินครั้งแล้วครั้งเล่าั้แ่จำความได้ เสียงของความเ็ป เสียงของความกลัว เสียงของการถูกพรากมันมีอยู่ตลอด ทั้งในยามค่ำ...และยามกลางวัน
ยา คือเด็กที่ถูกเลือก
เธอเติบโตมาท่ามกลางความคาดหวังที่ไม่มีใครพูดออกเสียง ความเงียบที่กดทับอยู่บนหน้าอกของเธอทุกวันทุกคืน ไม่มีใครสอนเธอว่าต้องเป็อะไร แต่ทุกคนเฝ้ารอดูว่าเธอจะ ‘เป็เมื่อไหร่’ ไม่ใช่ความหวังในความสำเร็จ...แต่เป็ความหวังใน ‘การอยู่รอด’
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำว่า ‘ความสุขของวัยเด็ก’ คืออะไร ดวงตาที่นิ่งเย็นเกินวัย ยิ่งโตขึ้น...เงาของป่าหลังหมู่บ้านก็ยิ่งเรียกหาเธอ จากเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้ม แก้มแดงเรื่อดั่งผลมะเหมี่ยวในฤดูสุก ปากน้อย ๆ ที่เคยเอื้อนเอ่ยเสียงหัวเราะอย่างไร้เดียงสา วิ่งเล่นอยู่ในหมู่บ้านเงียบงันที่ซ่อนความผิดปกติไว้ใต้เปลือกของความเรียบง่าย...ไม่มีใครรู้ว่าเื้ัรอยยิ้มนั้นคือชะตากรรมอันเลวร้ายที่รอเธออยู่ เคราะห์กรรมที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ เพียงเพราะเธอคือเืเนื้อเชื้อไขสายตรง…ของผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต ลื่อคนสำคัญของตระกูล
ผู้ที่แบกรับ เชื้อสายแห่งปอบ
มันไม่ใช่คำสาปที่เลือกเกิด แต่เป็พันธะที่ถูกส่งต่อ…ด้วยเื เธอคือลูกหลานคนเดียวในสายตรงของตระกูลที่ครองอำนาจเร้นลับแห่งมนต์ดำมาแต่โบราณ หน้าที่ที่สืบต่อกันมาไม่ใช่เพียงการสืบเผ่าพันธุ์…แต่รวมถึงการ ดำรงอยู่ ด้วยการพรากชีวิตผู้อื่น เธอถูกปลูกฝังให้จดจำบทสวดมนต์ดำั้แ่ยังพูดไม่ชัด ถูกสอนให้สงบนิ่งแม้ขณะพรากิญญาของมนุษย์ เพื่อเป็พลังให้ตระกูลอยู่รอด เพื่อคงสายขุนไสยแห่งหมู่บ้านต้องห้ามนั้น
แม่ของเธอ ผู้แบกรับพันธะก่อนหน้า ส่งลูกสาวเข้ามาเรียนในตัวเมือง ด้วยหวังเพียงจะให้เธอมีความรู้พออ่านออกเขียนได้ เพื่อที่จะต่อยอดวิชาทางไสยเวทและสืบทอดสิ่งที่ไม่อาจบอกใครได้ออกไปนอกหุบเขาอาถรรพ์นั้น
แต่ถึงอยู่ในเมือง สิรินยาก็ยังคงอยู่ใต้พันธะ
เธอไม่เคยมีชีวิตแบบเด็กคนอื่น ไม่เคยมี่เวลาแห่งการเล่น ไม่รู้จักคำว่า ‘อิสระ’ นิสัยเงียบขรึม แววตาที่เ็าและนิ่งงัน ไม่ต้องใช้คำพูดใดเพื่อให้คนรอบข้างรับรู้ว่า...เธอไม่ใช่คนที่ควรเข้าใกล้
แต่ความเ็า…กลับกลายเป็เกราะกำบังที่เหมาะเจาะสำหรับภารกิจในเงามืด เมื่อถึงเวลาที่เธอต้องปลิดิญญาใครสักคน เธอจะได้ไม่รู้สึกผิด หรือแม้แต่ะเืใจ
เมื่อก้าวเข้าสู่วัยมหาวิทยาลัย ทุกสิ่งเปลี่ยนไป เธอได้ยินเสียงหัวเราะจากคนรอบข้าง เห็นกลุ่มวัยรุ่นแต่งกายตามใจ ได้รู้จักโลกของคนธรรมดาที่ไม่มีพันธะลึกลับตามหลอกหลอน
ผมสีส้มเพลิงที่เธอย้อมนั้น ขัดกับบุคลิกเงียบขรึมและนิ่งสงบอย่างสิ้นเชิง มันคือการแสดงออกเพียงอย่างเดียวว่า เธอเองก็เป็แค่วัยรุ่นคนหนึ่ง เธอไม่ได้้าให้ใครเข้าใจ ไม่ได้้าให้ใครเข้ามาใกล้ เธอเพียง้า ‘รู้สึกเป็มนุษย์’
สีส้มของผมเธอ คืออาทิตย์ยามเช้า คือแสงที่เธอไม่เคยมี คือรอยยิ้มที่ไม่เคยได้รับ คือเสียงหัวเราะที่ไม่เคยได้ปล่อยออกมาจากหัวใจ ทั้ง ๆ ที่...ในก้นบึ้งของหัวใจ เธอไม่อยากเป็ผู้วิชามืด ไม่อยากเป็ผู้พรากิญญา เธอแค่อยากเป็…วัยรุ่นธรรมดาคนหนึ่ง เท่านั้นเอง
ใคร ๆ ในรุ่นต่างก็รู้ดีว่า ยา จะโผล่มาเฉพาะตอนสอบใหญ่ หรือเมื่อถึงกำหนดส่งโปรเจกต์สำคัญเท่านั้น นอกนั้นไม่มีใครพบเห็นเธอ ไม่มีแม้แต่ชื่อเธอในรายชื่อเช็กชื่อประจำชั้น เพราะแม้จะอยู่ในเมืองใหญ่ แต่เธอก็เหมือนรัศมีอันตรายที่ไม่มีใครอยากเฉียดเข้าใกล้
ชีวิตของเธอมีเพียงภารกิจหนึ่งเดียวคือ การท่องมนต์ดำ เสริมแกร่งให้กับพลังอาถรรพ์ในสายเื
ยิ่งเธออยู่ใกล้ อร ลูกสาวหมอผีชื่อดังที่มีเสียงร่ำลือว่าอาคมแกร่งกล้าเหนือใคร เธอก็ยิ่งต้องแข็งแรงกว่าที่เคย
แม้อรจะไม่ได้เห็น...แต่อย่าลืมว่า ‘อาคม’ กับ ‘อาคม’ ย่อมัักันได้
เธอจึงใช้อาคมบังตาอรอย่างแเี เพื่อให้อรไม่สามารถััได้ว่า ตัวตนแท้จริงของเธอคือใครและดูเหมือนมันได้ผล เกือบสี่ปีที่เธอใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยกลางเมือง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ไม่มีใครอยากข้องเกี่ยว ฝึกฝนมนต์ดำ เรียนรู้วิชาต้องห้าม และ เติมพลังจากการคร่าิญญามนุษย์ ไม่มีใครล่วงรู้ความลับนี้ เว้นเสียแต่…ก้านพลู
เด็กหญิงตาทิพย์ผู้เป็เหมือนปลิงเกาะติดอรตลอดเวลา สายตาคู่นั้น มองทะลุทุกอย่าง ก้านพลูเห็น…ไม่ใช่แค่ตัวตนของเธอ แต่เห็นเหล่าสัมภเวสีที่เกาะติดเธอราวกับฝูงสัตว์สาปแช่ง มือที่เน่าเปื่อยเกาะรั้งข้อเท้าเธอไว้ทุกย่างก้าว ได้ยินเสียงโหยหวนที่สะท้อนอยู่ในหูทุกค่ำคืน ได้กลิ่นสาปเน่า พวกมัน...คือเหยื่อที่เธอพรากิญญา คือคนที่เธอเคยฆ่า คือเชื้อไฟของมนต์ดำที่เธอฝึกฝน พวกมันยังรอวันชำระแค้น
กระทั่งเมื่อเวลาแห่งพันธะมาถึง เธอต้องกลับไปยังจุดต้นกำเนินของเธอ หุบเขากาฬภาพ ที่อยู่ใกล้กับหมู่บ้านคำหลวง เธอสะกดมนต์ใส่เพื่อนร่วมชั้น บิดเบือนความคิดของอาจารย์ บงการการเลือกโปรเจกต์จบ เพื่อให้หมู่บ้านคำหลวง กลายเป็จุดหมายของชั้นปีสุดท้าย
ไม่ใช่เพราะความคิดถึง ไม่ใช่เพราะความผูกพัน แต่เพราะ...ถึงเวลาแล้ว
ณ ดงผีป่ำ ผืนป่ารกร้าง สถานที่ซึ่งไม่ปรากฏอยู่บนแผนที่ของมนุษย์ แต่ปรากฏชัดในแผนที่ของิญญาเร่ร่อน พวกมัน เหล่าผีห่า ฝูงิญญาที่ถูกขับไล่จากทั้งสองภพ ไร้ทางไปเกิด ไร้แม้กระทั่งพื้นที่ในนรกภูมิ เหมือนฝุ่นผงต้องคำสาปที่ถูกกวาดมากองรวมกันไว้ในดงนี้ เมื่อััได้ถึงิญญามีชีวิตที่ผ่านเข้ามา พวกมันก็ค่อย ๆ ไถลเลื้อยจากใต้ดิน
คลานออกจากซากไม้ แทรกตัวออกจากซอกหินและผืนดินสีคล้ำ กรูกันออกมาอย่างหิวกระหาย พวกมันจะไม่หยุด
เว้นแต่จะได้ ‘ตัวตายตัวแทน’ เพียงแค่ใครสักคนบนรถคันนั้นลงมา หรือแค่คนใดคนหนึ่งพลาดท่าให้พวกมันเกาะิญญาไปได้
จำนวนของพวกมัน. มากเกินที่อาคมของอรจะรับมือได้ แม้นางจะเป็ลูกสาวหมอผีที่ขึ้นชื่อว่าเก่งกล้า แต่ต่อหน้าดงผีห่าผู้สิ้นศีลนี้ อาคมขาว อ่อนเกินไป แสงธรรม บางเบาเกินกว่าจะไล่เงามืด
แต่แล้ว…
เสียงหนึ่ง ดังก้องขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอันหนักอึ้ง
‘ไสหัวไป!’ ไม่ใช่เพียงเสียง แต่มันคือ ถ้อยบัญชาของไสยดำ
คำพูดธรรมดาที่เต็มไปด้วยพลังของอาคมดำโบราณ เสียงนั้นกระแทกลงกลางดงผีห่า ะเืลึกลงไปถึงรากิญญาของพวกมัน มันคือเสียงที่พวกมันจดจำได้แม่นยำ เสียงของทายาทห่าก้อมผู้เก่าแก่แห่งตระกูล ‘กาฬภพ’ เสียงของสายเืที่เคยกำราบพวกมันจนสยบ
ฝูงผีห่าต่างส่งเสียงโหยหวน บางตนแหลกสลายกลางอากาศ บางตนไถลหนีกลับลงดินด้วยความหวาดกลัว บางตนถึงกับกระเสือกกระสนหลบหนี
การเผชิญหน้ากับหมอผีสุเทพ ไม่ได้ทำให้เธอหวาดหวั่นแม้แต่น้อย แววตานิ่งเฉยของเธอทอดมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน เพราะเธอรู้ดีว่า ชีวิตของอร ลูกสาวคนเดียวของหมอผีผู้ทรงอาคม อยู่ในกำมือของเธอ
เหนือหน้าผาสูงตระหง่านที่หันตรงสู่ผืนป่าลึกของเขากาฬภพ แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบกับพื้น พลังของดวงจันทร์ที่หล่อเลี้ยงิญญาแห่งความมืด พลังของรัตติกาลที่โอบอุ้มเหล่าผู้จมอยู่ในไสยดำและตรงหน้าผาแห่งนี้
คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของสายเืกาฬภพ คือจุดที่เธอยืนเผชิญหน้ากับฟ้าและฟังเสียงจากพื้นดินเบื้องล่าง
ทุกค่ำคืน เสียงแผ่พลังคุณไสยต์จากเหล่าบริวารในหุบเขาจะเปล่งออกมา ไม่ใช่เป็เพียงเสียงสวด หากแต่เป็เสียงแห่งการยอมรับ เสียงแห่งการเคารพบูชา เสียงแห่งการสถาปนา ‘ทายาทผู้ยิ่งใหญ่’ คนใหม่ พวกมัน ไม่ว่าเป็มนุษย์หรือิญญา ต่างรับรู้ว่าเธอได้กลับมาแล้ว กลับมาทำหน้าที่ของเืเนื้อเชื้อไขตระกูลกาฬภพ กลับมาเพื่อรื้อฟื้นอาคมเก่าแก่ กลับมาเพื่อปลุกไสยดำที่หลับใหลให้ตื่นอีกครั้ง
พลังของเธอเพิ่มพูนขึ้นทุกคืน แข็งกล้าขึ้นทุกลมหายใจ และคืนเดือนเพ็ญ...คือคืนที่ทุกสิ่งจะมาถึงจุดเปลี่ยน
มันคงจะผ่านไปได้ง่ายกว่านี้ หากไม่มี อร หญิงสาวผู้เข้าใจผิดในทุกสิ่งอย่างเต็มหัวใจ เธอเข้าใจว่า ยา กำลังถูกปอบตามล่า ถูกเข้าสิง ถูกคุกคามจากภูตผีปีศาจและในความเข้าใจอันผิดนั้น อรกลับทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ คอยตามปกป้องอย่างไม่รู้จบ
ยาจำต้องแสร้งเป็เหยื่อ แกล้งหวาดกลัว ต้องสะบัดสีหน้าให้ซีดเซียวทุกครั้งที่อรเข้ามาช่วย เพียงเพื่อปิดบังความจริงที่ไม่มีใครควรรู้ อร เป็อีกคนที่เข้ามาในชีวิตของยาอย่างล้ำเส้น เข้ามายุ่งวุ่นวายจนเกินความจำเป็ ชอบมาชวนไปที่นั่นที่นี่ คอยยื่นมือเข้ามาเสมอ
‘เพราะยาเป็เพื่อนเราไง’
คำพูดธรรมดา แต่แฝงไว้ด้วยความจริงใจ พร้อมกับสายตาที่ฉายแววอบอุ่น นิ่งลึกและบริสุทธิ์จนมองแล้วเจ็บใจ
รอยยิ้มกว้างที่ใครเห็นก็ต้องรัก อรเป็เช่นนั้น ผู้เป็ที่รักของทุกคน ทั้งเพื่อน ทั้งอาจารย์ แม้กระทั่งชาวบ้านในหมู่บ้าน
เธอคือคนที่คอยห่วงใยทุกผู้คนรอบตัว เป็เหมือนแสงแดดยามเช้า อบอุ่นจนแทงตา และทุกครั้งที่อรยื่นมือเข้ามา
ยามองแล้วก็อยากะโออกไปเต็มปอด อยากสลัดทิ้งความรู้สึกประหลาดที่กำลังกัดกินหัวใจ อยากผลักอรออกไปให้ไกลเสียเหลือเกิน
เพราะทุกครั้งที่ได้มอง ได้เห็นรอยยิ้มนั้น สายตานั้น คำพูดนั้น..มันทำให้เธอรู้สึกผิด ผิดที่ไม่ได้เป็ในสิ่งที่อรคิด
ผิดที่ไม่ได้เป็ เพื่อน อย่างที่อรเข้าใจ
‘โง่ชะมัด’
การแสดงที่ถูกแสร้งขึ้น ท่วงท่าของเธอราวกับถูกกลืนกินอย่างเ็ปจากแรงอาคม บทสวดที่เธอเปล่งเสียงเอื้อนเอ่ยออกมา คือลำนำเดียวกับบทอาคมของผีปอบร้าย ที่เอ่ยทุกครั้งเมื่อ้าพรากิญญาของผู้โชคร้าย
เธอแสร้งท่อง แสร้งสั่น แสร้งเจ็บ แสร้งจับหัวตนเองราวกับถูกดึงิญญาออกจากร่าง ทั้งหมดนั้น ล้วนเป็การแสดงต่อหน้าอร
อร ที่รีบเข้ามาหา
อร ที่ยื่นมือมาด้วยดวงใจหวังดี
อร ที่เชื่อสนิทว่าเพื่อนตนกำลังถูกสิ่งชั่วร้ายกลืนกิน
สร้อยพระเครื่องรางศักดิ์สิทธิ์ที่ห้อยอยู่บนคออรตลอดเวลา ของขลังจากบิดาผู้เป็หมอผีใหญ่ ของที่เคยปกป้องอรจากภูตผีปีศาจนับครั้งไม่ถ้วน ในจังหวะนั้น ถูกถอดออกอย่างเร่งรีบ และคล้องลงบนคอของยาทันที
เธอแสร้งหมดสติลง ร่างล้มพับลงต่อหน้าอร ราวกับว่าสร้อยนั้นได้ผล เปรียบเสมือนมันได้ช่วยเธอให้รอดพ้นจากความตาย
แต่ทันใดนั้นเอง….
“กะตะมาเร โชวะบันตา อัตตา มานา สัมภะวะ โน มะตา พา...จงหลุดจากเนื้อ จงละจากกาย จงมอบให้ข้า ผู้หิวกระหาย
ชีวา วิญญา สังเวย นามสิ้น ซากสูญ โอม!”
เสียงเปล่งอาคมดังขึ้นอย่างรุนแรงและทรงอำนาจ ะเืฟ้า สะท้านดิน ‘แม่ใหญ่’ ผีปอบชราร่างเหี่ยวย่นที่น่าหวาดกลัว ปรากฏขึ้นทันทีเมื่อสร้อยพระถูกถอดออก ร่างนั้น…คืบคลานออกมาจากความมืด มือที่เหี่ยวดั่งกิ่งไม้แห้ง จิกลงไปที่ศีรษะของอร แรงจิกนั้นลึกพอจะฝังเล็บลงในกะโหลก เสียงหัวเราะอย่างสะใจของห่าก้อมผู้ทรงอำนาจ ปะปนกับเสียงกรีดร้องโหยหวนของเด็กสาว
อรชักกระตุกทั้งร่าง แววตาเบิกโพลงด้วยความทรมานสุดแสน เธอไม่ทันตั้งตัว ปอบนั้นรวดเร็ว…ราวกับรอเวลานี้มานาน
เวลาที่ไม่มีสร้อย
เวลาที่ไม่มีเกราะ
เวลาที่ไม่มีใครช่วย
เสียงของอร แว่วก้องขึ้นในห้วงความคิดของยา เศษเสี้ยวของวันเวลาในอดีตที่ถูกฝังไว้ พลันแล่นย้อนกลับมาทำลายหัวใจที่ด้านชาของเธอ
‘ยา…’
‘ยาไปด้วยกันไหม?’
‘ไว้เจอกันนะยา’
‘เราซื้อมาฝาก’
‘พกไว้นะยา’
‘นี่หมู่ข่อยจ๊ะ’
‘เราชอบยาวันนี้นะ’
‘เราชอบรอยยิ้มของยา’
‘เพราะยาเป็เพื่อนเราไง’
…
มือของยา มือของผู้เคยพรากชีวิตผู้คน กลับยื่นขึ้นอย่างเงียบงัน เธอถอดสร้อยพระออกจากคอตัวเองและ…คล้องคืนลงบนคอของอร ด้วยมือตนเอง
ภาพทุกอย่างประดังเข้ามา คำพูด ความห่วงใย ความจริงใจ ผู้หญิงคนหนึ่งที่คอยช่วยเหลือ ผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เคยทิ้งเธอไปไหน…อรจะตายไม่ได้
‘ไม่ได้’
คำเดียวที่ชัดเจนในใจของยา รุนแรงยิ่งกว่าคำสาปใด ๆ
เธอชะงักกับสิ่งที่เพิ่งทำลงไปโดยไม่รู้ตัว เธอ…ปกป้องคนตรงหน้า ด้วยสัญชาตญาณที่ไม่ได้เกิดจากอาคมใด
แต่เกิดจาก ‘ใจ’ หัวใจของเธอเอง
หยดน้ำตา…ที่ไม่เคยมีใครเคยเห็น ไหลรินลงมาจากดวงตาน้อย ๆ ที่ไม่เคยอ่อนแอ ไหลออกมาอย่างเงียบงัน แต่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เต็มไปด้วยความสงสาร เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
ร่างของอรแน่นิ่งอยู่ตรงหน้าด้วยฤทธิ์ของมนต์ดำที่ร้ายแรง ก่อนที่ดวงตาของยา จะประสานเข้ากับดวงตาแดงฉานของ ‘แม่ใหญ่’ แววตาของิญญาชรา เต็มไปด้วยความโกรธ เต็มไปด้วยความเดือดดาล ก่อนที่ร่างของมัน…จะสลายหายไปในเงามืดด้วยความเคียดแค้นและเหลือเพียง…ความเงียบงัน แต่คือความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความเศร้า เต็มไปด้วยความสั่นไหวในใจของคนที่ยังยืนอยู่
ยายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองดูร่างของอรที่แน่นิ่งอยู่เบื้องหน้า ความรู้สึกภายในอกของเธอ ราวกับถูกขังอยู่ในกรงหนามที่คอยบีบรัดและไม่สามารถลบล้างความรู้สึกผิดที่ค่อย ๆ กัดกินหัวใจเธอได้เลย.
175
