Hope Fo Love

๐๐ ดูสิพวกชอบทำตัวเด่นละ....ว้ายยยเห็นเเล้วไม่อยากมองเลย..ได้เพือนเเล้วอย่าคิดว่าตัวเองเก่งเชียวละ....พวกนั้นคงสงสารนะเเหละ..."...ชินเเล้วละ...เรื่องเเบบนี้ ..ไม่ว่าจะเป็นยังไงชั้นก็ยังมีความสุขอยู่ดี....ที่ได้มีเพื่อน ที่ดีเเบบนี้.................................."นี่ อิโนเมะ..."ค่ะ..." ไม่ต้องสนใจคำพูดคนอื่นหรอกหรอก "ค่ะ......ชั้นไม่คิดมากอยู่เเล้ว....๐๐กริ้งงงง......." เห้...คาชิเรากลับบ้านกันเถอะ ....." นายไปกับ โนริ สิ.."เเหม ไปด้วยกันเถอะ....."อาๆ...นี่ อิโนมะ กลับด้วยกันลึเปล่า...." ข..ขอโทษนะค่ะ ค..คือว่าชั้นมีธุระนะค่ะ..."งั้นหรอ..." ค่ะ...ทุกคนกลับก่อนได้เลยค่ะ.." ไม่มีเรื่องอะไรนะค่ะ โนเมะ ซัง..." อึ่ม ......" งั้นพวกเราไปก่อนนะ โนเมะ จังงง " ค่ะ กลับบ้านปลอดภัยนะค่ะ..........."มีเรื่องอะไรน้าาา .." คงไม่มีอะไรหรอกมั้งค่ะ...."..........................................๐ โนเมะได้ เดินไปตามทางเดิน เเต่ทันได้นั้น ....ตุบ....ได้มีคนผลัก เธอเข้าไปในห้อง ห้องหนึ่ง....เเต่ว่าไม่เป็นอะไรมาก ...เเต่ว่าในห้องนั้น......มีคนอยู่3-5 คนเท่าที่เห็น....พวกนั้นจะทำอะไร..." ค...คือว่ามีอะไรลึเปล่าค่ะ " หนอยยังจะกล้าพูดอีกหรอ ไม่เจียมตัวเลยนะ....."ใช่ๆๆคิดว่าสวยนักลึไง  .." ป...เปล่านะค่ะ ชั้นก็เเค่ " เหอะเบื่อจังเลยที่ต้องมาคุยกับ ขยะเเบบนี้  นี่ ชั้นมีอะไรจะถามเธอหน่อยนะ..."มีอะไรหรอค่ะ..." เธอคิดยังไงกับ พวกนั้น " นั้นใหนหรอค่ะ...." พวกที่เเกอยู่ด้วยไง..." ค..คือว่าเป็นเพื่อนของชั้นนะค่ะ...เป็นกลุ่มที่อยู่ด้วยเเล้วมีความสุข ได้ไปใหนมาใหนด้วยกัน ชั้นชอบมากเลยคะ...๐๐พวกนั้นได้ ขำ เยาะเย้ย...เธอด้วยความ สะใจ " มีอะไรหรอค่ะ..." เดียวนะ..เเปป..ฮ่า...โอเค...นี่ เเกคิดจริงๆหรอ..."คิดอะไรหรอค่ะ " ฮึ ว่าพวกนั้นอยากเป็นเพื่อนกับเเกนะ..."ค่ะ..." จะบ้าหรอ พวกนั้นเเค่ สงสารเเก ที่จริงพวกนั้นไม่อยากยุ่งกับเเกหรอ ตอนเเกได้คู่ใหม่นะ ชั้นดูหน้าก็รู้เเล้ว...ว่ารังเกรียจ...เเก......เเกไม่คู่ควรที่จะ ไปอยู่กับพวกนั้นหรอก...เเล้วเเกก็ไม่สมควรเรียนห้องเดียวกัน...ชั้นคิดมาตลอดเลยนะว่า เเกมาทำไม " ช..ชั้นเเค่..." เหอะ...ชั้นน่ะนะ..เบื่อที่จะเห็นหน้าเเกวะ...ออกไป ไป.."ไม่ ช...ชั้น.....ชั้นรักพวกเค้า...อยากอยู่ด้วยกัน มันทำให้ชั้น....ชั้น " ชั้นอะไร...เเกพูดพลามอะไรอยู่ได้ ยังไม่เข้าใจอีกหรอ ว่าพวกนั้นเกลียด เเก เเกไม่คู่ควรที่จะ อยู่กับพวกนั้น....๐๐ ตุบ พวกนั้นได้ผลัก เธอล้มลง เเล้วพูดว่า..." เเกนะ ไม่ใช่เพื่อนของพวกนั้น....ไม่มีสมควรทีจะมี......เ....พื่.....อ......น..... หลอก...... " คำๆนั้นมันทำให้ชั้นรู้สึกว่า.......๐ น้ำตาของเธอค่อยๆไหล ....ไหลออกมา ...." นี่ร้องไห้หรอ...ฮ่าาา สมควรเเล้วละ ยัย ร่าน.....ฮ่า.....ฮ่า.....ไปกันเถอะปล่อยมันอยู่นี่ไป...๐ น้ำตาของเธอได้หยดลง พื้น ...เธอได้คิด..."...................ช.....ชั้น.....คง.....คงจะไม่...สมควรอยู่...ด้วยกันสินะ...ก็เเน่สิ...ตลอดมามัน...มันก็เป้นเเบบนี้มาตลอดอยู่เเล้ว.....ชั้นไม่สมควรจะอยู่....อยู่...อีกเเล้วละ....................................................................๐๐วันรุ่งขึ้น......."คือว่า วั้นนี้ โนเมะซังไม่มาหรอค่ะ.." ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน......"งั้นหรอ...ค่ะ.....เเต่ว่าถึงเธอจะมาสายเเต่ก็ไม่เคยขาดเรียนนะค่ะ......" เธอคงมีธุระละนะเลยมาไม่ได้ "งั้นหรอค่ะ..."ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน  นี่คาชิ " ห่ะ..."นายรู้อะไรบ้างลึเปล่า " เเกก็อยู่กับชั้นตลอด ชั้นจะไปรู้หรอ " เอาน่าๆ ใจเย็นก่อน เอาไว้ ค่อยคิดทีหลัง...ไปเรียนกันก่อนเถอะ..." ค่ะ...........................๐๐ผู้เเต่ ง่าาาาา ขอโทษคร้าาาบบ ลงช้าาาเกิน.... ฮ่าาา     เเค็กๆๆ.