ถังเป่า : เทพธิดาตัวน้อยน้อยผู้พลิกชะตาราชวงศ์ชิง

        เพียงประโยคเดียวก็ปลอบจนหายงอนได้แล้ว ถังเป่าดีใจขึ้นมาทันที และกู้เวิ่นสิงก็พลอยดีใจตามไปด้วย

        "องค์หญิงสิบสี่ เช่นนั้นเราไปเปลี่ยนชุดกันก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

        ถังเป่าใช้สองมือน้อย ๆ ยันเตียงคังไว้ แล้วค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงน "ดี ดี!"

        อีกประเดี๋ยวจะได้เจอพี่ชายคนใหม่แล้ว! ถังเป่าดีใจจัง เฮะ ๆ !

        พอถังเป่ามาถึงตำหนักหนิงโซ่ว การต้อนรับที่นางได้รับนั้นไม่ด้อยไปกว่าตอนที่จักรพรรดิคังซีเสด็จมาเลย

        ไทเฮาผู้มีพระพลานามัยแข็งแรงกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนตำหนักหนิงโซ่ว เมื่อทอดพระเนตรเห็นถังเป่าในอ้อมกอดของโกวหง ก็ทรงเผยรอยยิ้มเปี่ยมด้วยความเมตตาทันที

        ผู้สูงวัยหยุดฝีเท้า แล้วกวักมือเรียกถังเป่า

        "ถังเป่ามาแล้วหรือ รีบมา รีบมาหาท่านย่าเร็วเข้า! ให้ท่านย่าได้ดูเจ้าให้เต็มตาหน่อย!"

        ถังเป่าที่ถูกวางลงบนพื้น ใช้ขาสั้น ๆ สองข้างวิ่งดึ๋ง ๆ ไปหาไทเฮา และสุดท้ายก็โผเข้าสู่อ้อมกอดท่ามกลางเสียงหัวเราะร่าเริงของพระนาง

        "ท่านย่า~"

        "จ้ะ!" ไทเฮาทรงขานรับเสียงดัง พลางโอบกอดเจ้าก้อนกลมตัวน้อยไว้ในอ้อมอก ทรงยิ้มจนรอยย่นที่หางตาเด่นชัดยิ่งขึ้น

        "ไอ้หยา ไม่ได้เจอถังเป่าเพียงชั่วครู่ ท่านย่าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน!"

        ถังเป่าเผยใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงระเรื่อออกมา แล้วพูดอย่างเขินอายว่า "ถังเป่า ถังเป่าก็คิดถึงท่านย่าเหมือนกันเพคะ!"

        หนึ่งผู้เฒ่าหนึ่งเด็กน้อยต่างบอกว่า "ข้าคิดถึงเจ้า" "ข้าคิดถึงท่าน" คลอเคลียกันอยู่พักใหญ่

        จากนั้นถังเป่าก็นึกขึ้นได้ว่า ก่อนจะมานางอยากเจอพี่ชายคนใหม่!

        ดังนั้นนางจึงซบลงที่ข้างพระกรรณของไทเฮา แล้วกระซิบถามเบา ๆ ว่า "ท่านย่า พี่ห้าอยู่ไหนหรือเพคะ?"

        องค์ชายห้าหรือ?

        ไทเฮาทรงมองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า "พี่ห้าของเจ้าหรือ ตอนนี้น่าจะยังอยู่ที่ห้องเรียนองค์ชาย ถังเป่าอยากเจอพี่ห้าใช่หรือไม่ลูก?"

        "อื้อ ๆ !"

        ถังเป่าพยักหน้าเล็ก ๆ อย่างแรง

        "กู้กงกงบอกว่า พี่ห้าอยู่กับท่านย่า ถังเป่าอยากเจอพี่ห้าเพคะ!"

        เจ้าก้อนกลมใช้นิ้วชี้แตะกันอย่างน่ารัก "เมื่อก่อน ถังเป่าไม่เคยเจอพี่ห้าเลย..."

        ท่าทางเขินอายเช่นนี้ทำให้ไทเฮาทรงกอดนางไว้ แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ซ้ำอีกรอบ!

        "ไอ้หยา ดูเวลาสิ พี่ห้าของเจ้าใกล้จะเลิกเรียนแล้ว ท่านย่าจะให้คนไปรอ เดี๋ยวพอเขาเลิกเรียน ก็จะกลับมาหาถังเป่า ดีหรือไม่ลูก?"

        ถังเป่าดีใจจนเอาหน้าซุกไซ้กับไทเฮา!

        ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง องค์ชายห้าที่ยังคงเรียนอยู่ กลับพบคนจากตำหนักหนิงโซ่ว ซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยาก

        หรือว่าท่านย่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น? เรื่องนี้ทำให้อวิ๋นฉีตกใจไม่น้อย

        พอสิ้นสุดคาบเรียน ในช่วงเวลาพัก เขาจึงรีบวิ่งออกมาถามเจ้าหน้าที่วังด้วยความกังวลว่า "เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่? ท่านย่าสบายดีหรือไม่?"

        ด้านหลังขององค์ชายห้า คือองค์ชายเก้าและองค์ชายสิบที่เห็นเขามีท่าทางกระวนกระวายจึงตามออกมาด้วย

        "พี่ห้า เหตุใดท่านถึงรีบวิ่งออกมาเช่นนี้? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?"

        อวิ๋นฉีชี้ไปที่ขันทีน้อย "คนจากตำหนักหนิงโซ่วมา ข้าเกรงว่า..."

        เขารู้ว่าพระพลานามัยของไทเฮาไม่ค่อยดี จึงกลัวว่าจะมีข่าวร้าย

        โชคดีที่ก่อนที่องค์ชายเก้าและองค์ชายสิบจะส่งเสียงโวยวาย ขันทีน้อยรีบพูดขัดจังหวะพวกเขา

        "องค์ชายห้าโปรดวางใจ ไทเฮาทรงสั่งให้บ่าวมาแจ้งข่าวแก่ท่านพ่ะย่ะค่ะ"

        "องค์หญิงสิบสี่ตรัสว่าเมื่อก่อนไม่เคยพบท่าน จึงอยากพบพี่ห้าอย่างท่าน ตอนนี้กำลังรอท่านอยู่ที่ตำหนักหนิงโซ่ว ไทเฮาทรงให้ท่านรีบกลับตำหนักหนิงโซ่วทันทีที่เลิกเรียนพ่ะย่ะค่ะ"

        ไทเฮาทรงไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว!

        อวิ๋นฉีถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วจึงค่อยเริ่มรู้สึกตัว

        "องค์หญิงสิบสี่อยากพบข้า?"

        แค่นี้เองหรือ?

        เรื่องแค่ประโยคเดียว ถึงกับต้องให้ท่านย่าส่งคนมาแจ้งเขาโดยเฉพาะเชียวหรือ!?

        "ถังเป่านี่นา!" ดวงตาขององค์ชายเก้าเป็นประกาย

        "พี่ห้า เดี๋ยวข้าจะไปตำหนักหนิงโซ่วกับท่านด้วยนะ! เมื่อวานไม่ได้เจอถังเป่า ข้าก็คิดถึงนางเหมือนกัน!"

        ส่วนองค์ชายสิบกลับมีท่าทางขัดเขิน ครั้งก่อนเขาทำถังเป่าร้องไห้ ไม่รู้ว่านางอยากจะเจอพี่ชายคนนี้หรือไม่...

        องค์ชายห้าอวิ๋นฉี และองค์ชายเก้าอวิ๋นถัง ล้วนเป็นบุตรของอี๋เฟย กัวลั่วหลัวซื่อ

        เพียงแต่คนแรกหลังจากเกิดได้ไม่นาน ก็ถูกนำไปเลี้ยงดูข้างกายไทเฮา

        แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงมีท่าทางเป็นพี่ชายที่ดีต่อองค์ชายเก้า

        "ถังเป่าหรือ? เจ้าเก้า ตามที่เจ้าพูด เจ้ากับองค์หญิงสิบสี่ที่เพิ่งปรากฏตัวคนนี้สนิทกันมากหรือ?"

        เขากับถังเป่าสนิทกันหรือไม่?

        นี่เป็นคำถามที่ดีจริง ๆ !

        องค์ชายเก้าผู้เต็มไปด้วยความมั่นใจรีบตอบอย่างโอ้อวดทันทีว่า "แน่นอนอยู่แล้ว!"

        "ข้าน่ะเป็นพี่เก้าที่ถังเป่าชอบที่สุด ที่สุด และที่สุดเลยนะ!"

        "ถ้าข้าไม่สนิท แล้วจะมีใครสนิทกับถังเป่าได้อีก?"

        อวิ๋นถังพูดจบก็เชิดคางอย่างภูมิใจ

        "พี่ห้า ข้าจะบอกท่านให้ ถังเป่าน่ะติดคนมาก แถมยังน่ารักสุด ๆ ! ถ้าท่านได้เจอนาง ท่านต้องชอบนางตั้งแต่แรกเห็นเหมือนข้าแน่นอน!"

        "เมื่อก่อนไม่เคยเจอก็ไม่เห็นเป็นไร ในตัวพวกเราล้วนมีสายเลือดของเสด็จพ่อไหลเวียนอยู่เหมือนกัน!"

        องค์ชายสิบอวิ๋นเอ๋อ ที่ยืนอึ้งอยู่ "..." พี่เก้า ท่านพูดจริงหรือนี่?

        แต่ทว่าองค์ชายห้าที่ยังไม่เคยเจอถังเป่ากลับเชื่อ และเชื่ออย่างสนิทใจ

        "ที่แท้เจ้าเก้าก็ชอบน้องสาวเหมือนกันนะเนี่ย!" เขานึกไปถึงองค์หญิงหกซึ่งเป็นบุตรของกัวลั่วหลัวกุ้ยเหริน

        องค์หญิงหกเกิดเมื่อเดือนห้าปีที่สิบแปด ส่วนองค์ชายห้าประสูติเมื่อเดือนสิบสองปีที่สิบแปด ดังนั้นเขาจึงเป็นเพียงน้องชาย

        แต่ว่าความเป็นพี่สาวขององค์หญิงหกนั้น... แม้แต่คนซื่อ ๆ อย่างองค์ชายห้า ก็ไม่สามารถฝืนใจพูดได้เลยว่านางเป็นคนอารมณ์ดี

        "ตกลง ข้ารู้จักสายตาของเจ้าเก้าดี" องค์ชายห้าดูซื่อ ๆ แต่จริง ๆ แล้วเขามีวิธีรับมือกับผู้คนในแบบของตนเอง

        สำหรับสายตาของน้องชายแท้ ๆ เขาไม่เพียงแต่เข้าใจ แต่ยังเชื่อมั่นเป็นอย่างมาก

        โดยไม่รู้ตัว ในใจขององค์ชายห้าก็เกิดความคาดหวังต่อน้องสาวสิบสี่ที่ยังไม่เคยพบหน้าคนนี้ขึ้นมา

        เขามองไปยังขันทีน้อยแห่งตำหนักหนิงโซ่ว และกลับมามีท่าทางสุขุมเยือกเย็นตามปกติ "เช่นนั้นเจ้าจงกลับไปบอกท่านย่าว่า เจ้าห้ารับทราบแล้ว พอเลิกเรียนข้าจะกลับไปพร้อมกับเจ้าเก้า"

        องค์ชายสิบที่เงียบมาตลอดในที่สุดก็ทนไม่ไหว เขาก็อยากเจอถังเป่าเหมือนกัน!

        "พี่ห้า พี่ห้า มีข้าด้วย!"

        "ตกลง มีเจ้าสิบด้วย ไปเถอะ"

        "พ่ะย่ะค่ะ!"

        เมื่อมีการนัดหมายเช่นนี้ ในคาบเรียนต่อมา องค์ชายเก้าและองค์ชายสิบจึงมีท่าทางเหมือนมีเข็มทิ่มก้น นั่งไม่ติดที่แม้แต่นิดเดียว

        พระอาจารย์ผู้สอนสังเกตเห็นเจ้าตัวเล็กทั้งสองมานานแล้ว แต่คนหนึ่งเป็นบุตรของอี๋เฟย อีกคนเป็นบุตรแท้ ๆ ของกุ้ยเฟย... ทั้งคู่ไม่ใช่ปีศาจน้อยที่ใครจะกล้าตอแยด้วย จึงได้แต่กระแอมไอสองครั้งเพื่อเตือนพวกเขา แต่น่าเสียดายว่ามันไม่ได้ผลเลยสักนิด

        อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าตัวเล็กสองคนนี้เป็นเช่นนี้ องค์ชายคนอื่น ๆ จึงเห็นเป็นเรื่องปกติและไม่ได้คิดอะไรมาก

        องค์ชายห้าที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ

        พอพระอาจารย์บอกว่าเลิกเรียน ทั้งสองคนก็ไม่เก็บของเลยแม้แต่น้อย ยื่นทุกอย่างให้ขันทีน้อยที่อยู่ด้านหลัง แล้วลากองค์ชายห้าพุ่งออกจากห้องเรียนองค์ชายทันที

        "เอ๊ะ เอ๊ะ! พวกเจ้าอย่ารีบสิ! ข้ายังเก็บของไม่เสร็จเลย!"

        "จะเก็บอะไรอีกเล่า! เสี่ยวอวี๋จื่อและคนอื่น ๆ จะเก็บให้เอง พวกเรารีบไปกันเถอะ!"

        ด้วยเหตุนี้ องค์ชายห้าที่ทำหน้ามึนงงจึงถูกองค์ชายเก้าลากซ้าย และองค์ชายสิบลากขวาออกไป

        ด้านหลังของทั้งสามคน องค์ชายสาม องค์ชายสี่ องค์ชายเจ็ด องค์ชายแปด องค์ชายสิบเอ็ด องค์ชายสิบสอง และองค์ชายสิบสาม ที่เพิ่งลุกขึ้นยืนต่างตกใจอย่างมาก "???"

        "พวกเขาเป็นอะไรกันไปหมด?"

        "ใครจะไปรู้ เจ้าเก้ากับเจ้าสิบเมื่อครู่ก็ลุกลี้ลุกลนแล้ว ตอนนี้ยังลากเจ้าห้าไปด้วยอีก..." องค์ชายสามอวิ๋นจื่อลูบคาง พลางนึกถึงบางอย่างแล้วแอบหัวเราะออกมา