จ๋อมแจ๋ม จ๋อมแจ๋ม จ๋อมแจ๋ม
เสียงฝีเท้าที่รีบเร่งผ่านพื้นที่เปียกชุ่มด้วยน้ำดังเป็จังหวะจนมาหยุดที่หน้าหอบุปผา เ้าของเสียงฝีเท้านั้นคุมใบหน้าด้วยผ้าจนเห็นแค่เพียงดวงตาและในมือนางนั้นมาพร้อมกับตระกร้าใบโตที่ข้างในนั้นมีเด็กหญิงวัยทารกหน้าตาจิ้มลิมที่กำลังหลับไหลอย่างไร้เดียงสา "ซานซานแม่ขอโทษ ลูกอยู่ที่นี่ลูกคงจะปลอดภัยกว่าไปกับแม่ไว้สักวันแม่จะกลับมารับลูกสู่อ้อมอกแม่อีกครั้ง แม่ต้องไปแล้ว แม่รักลูกมากนะซานซาน"
นางตัดสินใจลุกขึ้นไปเคาะประตู และรีบเร่งเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย.........
17 ปีต่อมา
ตึก ตึก ตึก ~
เอี๊ยดอ๊าด ~
"ไปไหนมา" คนที่กำลังปิดประตูเมื่อได้ยินถามดังขึ้นถึงกับสะดุ้งจนร้องเฮือกด้วยความใ "แฮ่ ! น้าหงส์ท่านมาอยู่ที่นี่เองรึ ข้าคิดว่าท่านอยู่ข้างหน้าเสียอีก"
"เดิมทีมันก็เป็อย่างนั้นอยู่หรอก แต่ข้าตะงิดใจแปลกๆ ไม่ต้องมาเฉไฉเปลี่ยนเื่ ไปทำเื่พิเลนๆอีกแล้วใช่ไหมซานซาน" สีหน้าของน้าหงส์เปลี่ยนเป็สีหน้าเชิงดุๆทันที "ครั้งนี้ข้าเปล่าก่อเื่จริงๆนะ ข้าแค่ออกไปเดินสูดอากาศเฉยๆ" หญิงสาวไม่พลาดที่จะจับมือคนตรงหน้าปลอบให้เชื่อคำที่นางพูด
"เื่นี้ข้าจะยอมเชื่อเ้า แต่ดูเ้าแต่งกายสิมอมแมม แล้วดูสิแต่งเป็ผู้ชายอีก แล้วไปเอาเสื้อผ้าพวกนี้มาจากไหน เป็สาวเป็นางแต่งตัวเล่นเป็เด็กมันดูได้ซะที่ไหน" น้าหงส์พูดรัวๆขนาดนี้จะหาช่องว่างไหนพูดแทรกได้นอกจากวิธีนี้ ซานซานรีบไปนั่งลงข้างๆแล้วกอดแขนน้าหงส์ทันที มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้น้าเลิกบ่นได้
"ไม่ต้องมาใช่วิธีนี้เลย รู้ดีเชียวนะว่าใช่วิธีนี้น้าจะไม่บ่นเ้าน่ะซานซาน"
"ก็เพราะข้าเป็หลานรักของท่านน้านี้หน่า เลิกบ่นได้แล้วเดี๋ยวท่านจะแก่เอานะ"
"ทำเป็ปากหวานไปเถอะ เอาเถอะๆข้าไม่มีเวลามาต่อรองกับเ้า เอาเป็ว่าเ้ารีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ไปหาลุงผิงที่ครัวให้ทำอะไรให้กิน แล้วอย่ามาเดินมาแถวด้านหน้าเด็ดขาด เข้าใจไหม"
"ข้าเข้าใจแล้ว ท่านไปเถอะป่านี้ข้างหน้าคงวุ่นวายแย่" จากนั้นน้าก็เดินออกจากห้องไปปล่อยให้ซานซานนั่งฉุดคิดขึ้นมาได้ว่าั้แ่จำความได้ตนก็เติบโตและวิ่งเล่นในหอบุปผาแห่งนี้มาั้แ่เด็กๆ โดยมีน้าหงส์ค่อยดูแลและให้ความรักมาตลอดจนไม่รู้สึกขาดอะไรแม้แต่นิดเดียว และจุดประสงค์หลักๆของน้าหงส์คือไม่อยากให้เราไปยุ่งย่ามแถวส่วนหน้าเพราะหอบุปผาแห่งนี้ถือเป็ที่รู้จักของผู้คนเมืองนี้เป็อย่างดี เพราะเป็แหล่งที่เหล่าผู้ชายมาหาความสุขจากสาวๆ มาเสพเสียงดนตรีจากสาวงาม หรือเป็หารือราชกิจบ้านเมืองของเหล่าขุนนาง ซึ่งทำให้น้าหงส์ไม่ค่อยอย่างจะให้ไปส่วนข้างหน้าสักเท่าไหร่ แต่จะมีเหตุจำเป็ที่ต้องไปตอนที่ขาดคนดีดพิณ ซึ่งเป็ความสามารถเดียวที่น้าหงส์ถายทอดสอนให้ั้แ่เด็กๆ
"ไปแช่น้ำหน่อยดีกว่า "
"ท่านอ๋องรอข้าน้อยด้วยข้อรับขาข้าน้อยสั่นเดินไม่ทันท่านแล้ว"
"มู่เต๋อถ้าเ้ายังเสีงดังข้าจะให้เ้ากลับรอที่จวนเดี๋ยวนี้ " คนร่างสูงพูดปามคนติดตาม จนมู่เตอคนติดตามถึงกับต้องกัดปากแล้วเดินตามมาเงียบๆ
แต่เดินมาสักพักก็หยุดฝีเท้าทันทีเพราะด้านหลังหอบุปผามีห้องนับสิบๆห้องซึ่งห้องที่้าจะไปนั้นห้องไหนไม่แน่ใจ " มู่เต๋อเ้าไปตามหาสิว่าห้องลู่เหยียนนั้นห้องไหน "
"ขอรับ"
ส่วนเขานั้นเดินไปดูข้างหน้าเสียหน่อย แต่ก็ต้องมาหยุดอยู่ห้องๆหนึ่ง ภายในห้องมีเสียงอยู่น่าจะมีคนอยู่ข้างใน จะเป็ลู่เหยียนที่เขากำลังตามหารึเปล่า
เอี๊ยดอ๊าด~ แต่พอเปิดประตูบานพับออกสิ่งที่เห็นคือ หญิงสาวที่กำลังหันกำลังจัดแจงสวมชุดอยู่
"น้าหงส์ลืมอะไรรึ" พอร่างบางหันหน้ากับไปมองทางประตูทำให้สายตาของทั้งคู่ประจบกันพอดี แต่หญิงสาวจะต้องร้องขึ้นมาด้วยความใ เพราะคนด้านหน้าไม่ใช่คนที่กำลังหมายถึง
" ว้าย!!!! ท่านเป็ใครเข้ามาที่นี่ได้เช่นไร" เสียงกรี๊ดร้องของนางทำให้ดึงสติร่างสูงขึ้นได้ เลยรีบยกแขนเสื้อขึ้นมาปิด "ขออภัยด้วยแม่นาง ข้าไม่ได้ล่วงเกินเ้าแต่อย่างใด ข้าเข้ามาผิดห้อง ข้าต้องขออภัย ข้าไม่รบกวนเ้าแล้ว" จากนั้นร่างสูงก็รีบสาวเท้าออกห้องทันที ประจบเหมาะที่คนติดตามอย่างมู่เตอ วิ่งมาถึงพอดี
"เกิดอะไรขึ้นขอรับ หน้าท่านอ๋องแดงไปหมดแล้ว ห้องของท่านแม่ทัพอยู่ด้านนู่นขอรับ"
"งั้นรึ งั้นไปเถอะ" ท่านอ๋องไปรอช้าที่จะเดินไปยังทางที่คนตัวเองออกทันที
ทางด้านซานซาน ที่ตอนนี้กำลังยืนแข็งทื่อด้วยความใ เพราะเมื่อกี้ใครไม่รู้ที่เปิดประตูมาเห็นตอนที่ตนกำลังสวมเสื้อผ้าพอดี แต่ที่ยังดีที่ตนใส่ไปบ้างแล้วทำให้ไม่ต้องอับอายไปมากกว่านี้
"หน้าตาก็หล่อเหลา แต่โรคจิตชะมัด!!! "
~> ตอนต่อไป
#เป็กำลังให้พี่????กับน้อง????ด้วยนะค๊าาา
565
