เหตุที่ทำให้แนชไปแคสติ้งสาย
......
แนชยืนอยู่หน้าประตูโรงแรมรอผู้จัดการส่วนตัวคนสนิทที่กำลังไปเอารถออกมารับระหว่างนั้นมีรถยนต์คันหรูแสนคุ้นตาเคลื่อนเข้ามาจอดตรงหน้า...เขาจำได้ดีว่ามันเป็รถของที่บ้าน
ผู้ที่ก้าวลงมาคือคนที่เขาเกลียดมากที่สุด
“ไง!? ไอ้คุณหนูตกอับ”ดารินยืนประจันหน้าชูคอมองเขาด้วยแววตาเหยียดหยาม
“แกมาทำไม!” แนชตวัดเสียงขุ่น
“พูดกับฉันให้ดีๆ หน่อย” เธอเท้าสะเอวชี้หน้า “ฉันเป็เมียของพ่อแกนะแล้วก็เป็คุณผู้หญิงของพวกแกด้วย” ประโยคหลังเธอกวาดมือชี้ไปยังกลุ่มพนักงานที่ออกมามุงดูเพราะได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย
“ที่นี่เป็ของฉันแต่เพียงผู้เดียวและคนพวกนี้ก็คือคนของฉัน” แนชตะคอกลั่นชี้หน้ากลับไปอย่างไม่กลัวเกรง “แกไม่มีสิทธิ์!”
“อีกหน่อยแกก็ไม่มีสิทธิ์เหมือนกัน”ผู้ที่ก้าวลงมาจากรถทางฝั่งคนขับคือลูกชายของดารินซึ่งตอนนี้คุณพ่อได้รับอีกฝ่ายเป็บุตรบุญธรรมและยังให้การสนับสนุนไม่ต่างจากบุตรแท้ๆ อีกด้วย... ไอ้ธันย์
“พวกแกหมายความว่ายังไง” แนชกำมือแน่นพยายามเตือนตัวเองไม่ให้วู่วาม
“ฉันจะให้คุณปริญ อ้อ! ไม่ใช่สิ ต้องเป็คุณพ่อสินะ”ธันย์ยิ้มเยาะ “ฉันจะให้คุณพ่อซื้อที่นี่ให้ฉัน”
“ไม่มีทาง! คุณพ่อไม่ทำอย่างนั้นแน่”
“หึ! ได้ข่าวว่าคุณกวินหลงมาพักที่นี่ เขาคงเข้าใจผิดคิดว่าที่นี่ยังอยู่ในเครือวิรุฬห์โชติกระมัง”คนพูดเบ้ปากปรายตามองไปรอบๆ “เดี๋ยวฉันจะช่วยชี้แจงให้เขากระจ่างสักหน่อยแล้วจะเชิญเขาไปพักที่วิรุฬห์โชติ... ของฉัน”
“ใช่... แม่ว่าคุณกวินต้องเข้าใจผิดแน่ๆแล้วพวกแกก็จงใจปิดบังหลอกลวงเขาชัดๆ ระวังเขาจะแจ้งความเอาผิดแกได้นะไอ้แนช”คนเป็แม่เชิดหน้ากระหยิ่มอย่างผู้มีชัย
“ดูสิ๊! ทรุดโทรมโกโรโกโสขนาดนี้ เที่ยวไปโพนทะนาว่าเป็โรงแรมในเครือวิรุฬห์โชติเสียชื่อหมด”
“ดาริน!” แนชตวาดลั่นเส้นความอดทนขาดผึงในทันทีร่างสูงพุ่งพรวดเข้าไปหมายจะกระชากอีกฝ่ายมาเขย่าให้หายแค้นใจแต่ไม่ทันระวังเลยโดนคนที่ตั้งท่ารออยู่ก่อนแล้วใช้เท้ายันโครมเข้าอย่างจัง
ปั่ก!อึก!
แนชเซถลาหงายหลังลงไปกองกับพื้นเต็มแรงอย่างไม่เป็ท่าเขารู้สึกเจ็บแปลบทันทีที่ข้อมือ แต่ก็พยายามกัดฟันไม่ร้องออกมา พนักงานตัวเล็กๆวิ่งเข้าไปประคองเอาไว้ได้ทันไม่ให้ศีรษะฟาดพื้น แต่ละคนพยายามปกป้องเ้านายน้อยของตัวเองอย่างสุดกำลังแต่ก็จนใจที่อีกฝ่ายมีอำนาจมากกว่าจำต้องล่าถอยยอมแพ้
ดารินเห็นแนชลุกขึ้นยืนจับจ้องเธอด้วยแววตาเคียดแค้นชิงชังแต่น่าเสียดายที่ทำอะไรเธอไม่ได้
“ทำไม! แกจะทำไม ไอ้เด็กเหลือขอ ไอ้วิปริตผิดเพศ”
“ในเมื่อที่นี่โกโรโกโส พวกแกจะอยากได้ไปทำไม”
“เอาไปทำส้วม!... สาธารณะ” ฮ่าๆๆ ธันย์หัวเราะลั่นด้วยความสะใจ
“ไอ้พวกขยะ! มึงมากันทำไม!”เจ๊หลินะโนำมาก่อนแล้วรีบจอดรถดิ่งลงมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับคุณอนันต์ที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาจากข้างหลังโรงแรมด้วย
“ไปกันเถอะแม่” ธันย์หันไปเปิดประตูรถให้ผู้เป็แม่ “เมียมันมาละ ปล่อยให้ผัวเมียเขาคุยกันดีกว่า”
“ไปลูก” ดารินก้าวขึ้นรถ แต่ไม่วายหันมาเหน็บให้เจ็บแสบ “หึ! ไอ้พวกอุบาทว์วิปริตผิดชาวบ้านชาวช่อง น่าขยะแขยง”
“มึงจะหนีไปไหนไอ้ธันย์ ไอ้หน้าตัวเมียแน่จริงอย่าหนีสิวะ” เจ๊หลินเคาะกระจกวิ่งไล่ตามทุบรถด้วยความโกรธจัดสุดท้ายต้องถอดรองเท้าเขวี้ยงไปจนถูกป้ายทะเบียนนั่นละถึงช่วยลดแรงโทสะลงได้หน่อย ไม่อย่างนั้นคงต้องตามไปฆ่ามันแน่ๆ
“คุณแนช!เป็อะไรหรือเปล่าครับ”คุณอนันต์เข้าไปลูบเนื้อลูบตัวถามไถ่เ้านายน้อยด้วยความเป็ห่วงสงสารจับใจ
“เจ็บแขนนิดหน่อยครับคุณอนันต์”
“แนช! เป็ไงบ้าง” เจ๊หลินเดินกลับมาดูแนชเห็นอีกฝ่ายจับแขนข้างซ้ายไว้แน่นก็ยิ่งกังวล
“เจ็บแขนพี่แต่ช่างมันก่อน เรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะสาย” แนชหันไปขอบใจพนักงานตัวน้อยๆทุกคนจากนั้นก็รีบก้าวไปที่รถพร้อมเจ๊หลินที่รีบเร่งไม่แพ้กัน ห่วงก็ห่วงเจ็บก็เจ็บ โมโหอีกด้วย แต่ตอนนี้เื่งานต้องมาก่อน อดทนหน่อยนะน้อง
......
หลังจากที่หายไปนานเคิร์ทกลับมาพร้อมด้วยคลิปวิดีโอซึ่งบ่งบอกสาเหตุว่าทำไมแนชถึงมาแคสติ้งสายจนเกือบพลาดงานสำคัญเื่ราวทั้งหมดถูกบันทึกด้วยกล้องวงจรปิดของโรงแรม เคิร์ทต้องรออยู่นานกว่าเด็กหนุ่มคนนั้นที่เพิ่งรู้ในภายหลังว่าอีกฝ่ายชื่อบอลจะเซฟแล้วส่งมาให้
“พวกมันกล้าทำกันขนาดนี้เลยเหรอ”กวินโกรธจัดจนแทบขว้างโทรศัพท์ในมือทิ้ง
แม้จะพอรู้มาบ้างแล้วว่าแนชมีปัญหากับภรรยาใหม่ของพ่อจากคำบอกเล่าของบอลแต่ไม่คิดว่าฝ่ายนั้นจะเลวร้ายถึงเพียงนี้ นี่มันรังแกกันชัดๆ
กวินออกมาจากโรงแรมั้แ่เช้าเพราะต้องมาประชุมลับกับคุณปกรณ์ก่อนการแคสติ้งนักแสดงไม่อย่างนั้นเขาคงจะออกมาพร้อมๆ กับแนชนั่นแหละ แล้วเขาจะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นแน่ๆ
“ถึงอย่างไรก็เป็เื่ภายในครอบครัวคุณแนชนะครับ”เคิร์ทเอ่ยเตือน
“ฉันรู้”กวินถอนใจหนักอก “ถึงได้ยิ่งโมโหนี่ไง”เพราะเป็เื่ภายในครอบครัวเขาเลยเป็คนนอกที่ทำได้แค่มองดูเท่านั้นยิ่งเห็นแนชถูกรังแกเขายิ่งอยากปกป้อง
ตอนนี้พวกเขายังอยู่ที่สตูดิโอของคุณปกรณ์แต่ละคนกำลังพักทานข้าวเที่ยงและรอประชุมสรุปงานในตอนบ่ายส่วนเขาแยกมาอยู่ในห้องรับรองส่วนตัว
หลังจากได้ประชุมสรุปวางตัวนักแสดงเรียบร้อยแล้วแนชจึงได้รู้ว่ามีเื่ให้ตัวเองตื่นตระหนกชวนประหลาดใจอีกมากมายทีเดียว
ทั้งเื่ที่คุณกวินเป็พระเอกซีรีส์คู่กับเขามันเป็อะไรที่ตัวเขาเองก็ช็อกอยู่แล้ว นอกจากนั้นยังมีนักแสดงหน้าใหม่อีกหลายคนรวมถึงโจทก์เก่าของเขาอย่างแก้มและมาร์ชรวมอยู่ด้วย
“ไหวไหมแนช”เจ๊หลินถามศิลปินของตัวเองเมื่อออกมาจากห้องประชุมแล้ว
“อืมก็ต้องไหวอ่ะพี่” ตอนแรกคิดว่าจะแคสติ้งไม่ผ่านด้วยซ้ำ แต่มาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องสู้ต่อไป
แก้มเป็แฟนเก่าใครๆก็รู้เพราะมีข่าวซุบซิบอยู่่หนึ่งส่วนมาร์ชเป็ดาราที่เคยเป็คู่แข่งสูสีกับเขามาั้แ่แรกจนถึงตอนนี้อีกฝ่ายมีชื่อเสียงนำเขาไปแล้วหนึ่งก้าว ถ้าไม่ติดที่เขามีปัญหาส่วนตัวเสียก่อนมาร์ชคงยังแค่ตีเสมอขึ้นมาเท่านั้น
‘แก้มรับบทเป็อดีตแฟนของนายเอกซึ่งก็คือเขา เหมือนชีวิตจริงเปี๊ยบ!ส่วนมาร์ชได้รับบทคนแอบชอบพระเอก’ก็ตัวร้ายทั้งคู่นั่นแหละ ร้ายทั้งชีวิตจริงทั้งในซีรีส์เลยด้วย แนชถอนหายใจปลงตก
“พี่แนช!” เสียงเรียกที่คุ้นหูทำให้แนชหันหลังไปมอง
...แก้ม...
สาวน้อยร่างเล็กตรงดิ่งเข้ามาคว้าแขนอย่างคุ้นเคยแนชเจ็บแปลบด้วยาแเมื่อเช้าทำให้เขาสะดุ้งผละออก
“อะไรกัน?”แก้มขมวดคิ้วมอง “หรือพี่เปลี่ยนรสนิยมแล้ว อ๋อ... ถึงว่าสิ ทำไมมารับบทนายเอก”
“นั่นมันเื่งานไม่เกี่ยวกับเื่ส่วนตัว” เจ๊หลินเข้ามาขวางไม่ให้แก้มเข้ามาคว้าแขนแนชได้อีกเดี๋ยวก็อักเสบไปกันใหญ่ ยิ่งจะรีบไปหาหมอด้วย
“พี่แนช...”แก้มส่งสายตาออดอ้อน “ทำไมพี่ไม่ไปหาแก้มเลยล่ะคะ แก้มรออยู่นะ”
“แก้มเป็ฝ่ายบอกเลิกกับพี่”แนชมองหน้าเธอตรงๆ “พี่ก็ตกลงตามนั้นแล้วไม่ใช่เหรอ”
“แต่...”เธอพูดไม่ทันจบเขาก็สวนขึ้นอีก
“ระหว่างเรามันจบไปแล้วให้มันผ่านไปเถอะ ต่อไปนี้ต่างคนต่างตั้งใจทำงานทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ” แนชพูดเพียงเท่านั้นก็เดินออกไป
แก้มกัดฟันแอบกระทืบเท้าระบายอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ในอกถ้าเป็ที่อื่นเธอคงกรีดร้องอาละวาดเอาชนะเขาให้ได้ เธอไม่มีวันปล่อยเขาไปอีกแน่ยิ่งตอนนี้ใครๆ ก็รู้ซีรีส์ที่ได้คุณกวินมาแสดงนำต้องดังะเิแค่ไหนแล้วแนชได้เป็นายเอก รับรองว่าดังเปรี้ยงในชั่วข้ามคืนแน่นอน
จนกระทั่งการแถลงข่าวผ่านพ้นไป กระแสตอบรับเป็อย่างที่คาดการณ์เอาไว้จริงๆแค่มีกวิน พาร์กเกอร์ เป็นักแสดงนำ ก็ทำให้ซีรีส์เื่นี้โด่งดังจนทุกคนตั้งตารอกันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้ว
แถมคุณปกรณ์และทีมงานยังเอาภาพคลิปวิดีโอในวันแคสติ้งออกมาเผยแพร่อีกด้วย จึงยิ่งทำให้คู่พระเอก-นายเอกเป็ที่พูดถึงกันอย่างมากมียอดวิวถล่มทลายในวันเดียวเป็แสนไลค์และยังถูกแชร์ออกไปอีกไม่มีที่สิ้นสุด
......
A:[อ๊าย! พวกแก ใครไม่จิ้น ฉันจิ้นนะคู่นี้ #กวินแนช #สัญญาร้ายสั่งให้รัก]
B:[เคมีเข้ากันมาก ฉันเขินเลยแก คุณกวินหล๊อ หล่อ แนชก็หล่อละมุน โอ๊ย!ฉันจะเป็ลม]
C:[ฉันเป็อะไรเนี่ย ดูเขาทะเลาะกันแต่ฉันเขิน #กวินแนช#สัญญาร้ายสั่งให้รัก]
...
......
แนชเลื่อนอ่านไทม์ไลน์แอปพลิเคชั่นในโซเชียลมีเดียพลางถอนใจแ่เบาทั้งรู้สึกกดดันและหวาดหวั่นยิ่งเจอผลตอบรับจากแฟนคลับเขายิ่งกลัวว่าจะทำให้ทุกคนผิดหวัง ‘เขาไม่ใช่มืออาชีพเหมือนคุณกวินนี่ เอาจริงๆซีรีส์เื่นี้ได้คุณกวินเป็เสาหลักก็ถือว่าสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว
’
จะว่าไปก็แปลกแต่มันเป็เื่จริงที่ตลอดระยะเวลาเกือบหนึ่งเดือนมานี้กวินพักอยู่ที่โรงแรมเดียวกับแนชแต่ทั้งคู่กลับไม่เคยได้พบกันเลยนอกจากวันที่ไปทำงาน พอเสร็จงานก็ต่างคนต่างกลับจะมีโอกาสแค่ทักทายกันบ้างตามมารยาทเท่านั้น
วันนี้เป็วันครบสัญญาเช่าของคุณกวินแล้วแนชมีความกังวลว่าอีกฝ่ายคงได้รับการทาบทามจากวิรุฬห์โชติแล้วก็ได้เขาอาจจะย้ายไปพักที่นั่น
“คุณเคิร์ทไม่ได้แจ้งอะไรเลยเหรอครับ”แนชถามผู้จัดการโรงแรมาุโ
“ยังเลยครับอันที่จริงระยะนี้ผมแทบไม่เห็นพวกเขาเลยดูจากกล้องวงจรปิดคุณกวินไปทำงานแต่เช้ากลับดึก บางวันก็ไม่ได้กลับครับ”
พอคุณอนันต์พูดจบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าก็ดังขึ้นพอดี เขาโค้งตัวขออนุญาตแล้วเลี่ยงออกไปรับสายไม่นานก็เดินกลับมาด้วยสีหน้าเบิกบาน
“คุณเคิร์ทติดต่อมาครับบอกว่าคุณกวินขอนัดคุยกับคุณแนชคืนนี้ตอนสามทุ่มครับ”
ถ้าติดต่อมาทางคุณอนันต์แสดงว่าต้องเป็ธุระเื่โรงแรมสามทุ่มพี่หลินคงกลับมาแล้ว จะได้อยู่เป็เพื่อนกัน... อืม แนชคิดตัดสินใจครู่หนึ่งก็พยักหน้าตอบตกลง
**********
ั้แ่มาเมืองไทย กวินแทบไม่มีเวลาว่างเลยสักวันเดียว เขาพยายามรับงานที่ติดต่อเข้ามาเกือบทั้งหมดเพื่อเป็การให้เกียรติและไม่ให้เป็การเสียโอกาสสำหรับบริษัทผู้ผลิตด้วยเนื่องจากเขาจะมาที่นี่และรับงานในวงการบันเทิงเพียงแค่ปีละครั้งเท่านั้น หลังจากซีรีส์เปิดกล้องแล้วเขาจะได้มีเวลาให้แนชและกองถ่ายอย่างเต็มที่และจะไม่รับงานอื่นอีกจนกว่าจะถ่ายทำซีรีส์จบ
เวลาสามทุ่มกวินและเคิร์ทถูกเชิญขึ้นมาที่ชั้นบนสุดของโรงแรมด้วยลิฟต์ส่วนตัวของผู้บริหารซึ่งเชื่อมจากชั้นใต้ดิน... ‘มิน่าล่ะเขาถึงไม่เคยพบแนชเลยแม้แต่การเข้าออกโรงแรม’กวินคิดในใจขณะเดินมาหยุดยืนที่หน้าห้องทำงานของอีกฝ่าย
เจ๊หลินเป็คนมาเปิดประตูให้ทั้งคู่เข้าไปในห้อง
“สวัสดีครับคุณกวินคุณเคิร์ท” แนชเดินเข้าไปทักทายลูกค้าคนสำคัญด้วยรอยยิ้มตามมารยาทในฐานะเ้าของโรงแรม
พอทักทายกันเรียบร้อยเคิร์ทผู้รู้ใจเ้านายหันไปเอ่ยชวนอีกคนที่คล้ายเป็ส่วนเกินเหมือนกัน
“ผมรบกวนเชิญคุณหลินทางนี้หน่อยครับ”
“อะเอ่อ... ได้ค่ะ ยินดีค่ะ” เจ๊หลินสบตาแนชแวบหนึ่งเพื่อส่งกำลังใจจากนั้นก็เดินตามเคิร์ทออกไปจากห้อง
แนชสูดหายใจลึกอยู่หลายครั้งเพราะจู่ๆ หัวใจก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างประหลาด
“เอ่อเชิญนั่งก่อนครับคุณกวิน” เขาตื่นเต้นจนรู้สึกว่าตัวเองเสียงสั่น
กวินเพียงยิ้มรับด้วยสีหน้าคล้ายจะขบขันก็ไม่เชิงเขาไม่ได้นั่งลงตรงที่ใดสักที่แต่อย่างใดร่างสูงใหญ่เดินไปรอบห้องเหมือนกำลังสำรวจอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ จนเ้าของห้องรู้สึกอึดอัด
“วิวตรงนี้สวยดีนะ”กวินพูดขึ้นหลังจากไปหยุดยืนที่ผนังกระจกบานใหญ่
นั่นปะไร! หรืออีกฝ่ายคิดจะซื้อที่นี่จริงๆ
แนชกระจ่างวาบขึ้นมาในหัว...เอาวะไหนๆ ก็มีโอกาสแล้วถามออกไปตรงๆ เลยแล้วกัน
“...คุณ” แนชกำลังจะอ้าปาก แต่อีกฝ่ายกลับแทรกขึ้นมา
“หลายวันก่อนคนของวิรุฬห์โชติติดต่อมาหาฉัน”
“...!?” อ้าว ประเด็นเปลี่ยนเฉย
“แล้วคุณ...”แนชพยายามตั้งสติ ทำใจให้สงบลงโดยเร็วที่สุด
“ฉันปฏิเสธ”กวินยืนมองออกไปข้างนอกมือทั้งสองข้างไพล่หลัง
“ผมต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้แจ้งให้คุณทราบก่อนว่าที่นี่ไม่ได้อยู่ในเครือวิรุฬห์โชติแล้ว”บางทีเขาอาจเข้าใจผิดมาตลอดก็ได้
“ฉันรู้ั้แ่แรกแล้ว” กวินหันกลับมาสบตาแนชนิ่งๆ“และฉันก็ตั้งใจจะมาพักที่นี่ด้วย”
“เอ่อ...”แนชมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคมที่จ้องมา “ผมถามได้ไหมครับว่าทำไม”
ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้จนแนชถอยหลังไปติดกับโต๊ะทำงานซึ่งไม่สามารถถอยไปไหนได้อีกแล้ว
กวินยิ้มขำกับท่าทางลนลานของอีกฝ่าย“นายหมายถึงทำไมฉันปฏิเสธทางนั้นหรือหมายถึงทำไมฉันเลือกมาพักที่นี่ล่ะ”เขาย้อนถาม ริมฝีปากหยักสวยขยับยิ้มที่มุมปากยิ่งส่งให้เ้าตัวมีเสน่ห์ร้ายกาจยิ่งกว่าเดิมการมองเห็นของแนชพร่ามัวหัวใจดวงน้อยสั่นไหว
“กะก็ทั้งสองอย่างนั้นละครับ”
ในระยะที่ใกล้กันขนาดนี้เหมือนแนชถูกสะกดไว้กับที่ขยับตัวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย พลันนึกถึงเหตุการณ์วันนั้นที่ปะทะกันโดยไม่ตั้งใจในวันแคสติ้งซีรีส์ใบหน้าจึงร้อนผ่าวขึ้นทีละนิด
“ฉันเป็ผู้บริโภคฉันมีสิทธิ์เลือกนะ ใครก็บังคับไม่ได้”
แนชเบือนหน้าไปทางอื่นการกระทำของอีกฝ่ายและระยะห่างที่ใกล้กันมากๆ แบบนี้มันดูคลุมเครือเกินไปคลุมเครือจนทำให้เขาอยากหลีกหนี
แต่ทว่ากวินกลับโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิมใกล้จนกระทั่งถ้าแนชขยับตัวอีกนิดก็สามารถัักันได้แล้ว
“ส่วน...ทำไมฉันเลือกมาพักที่นี่น่ะเหรอ”
กวินมองแนชเหมือนกำลังหักห้ามใจอะไรบางอย่างในแววตาเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและยังแฝงความเย้ายวนชวนให้คนลุ่มหลง
“...เพราะนาย”
แนชก้มหน้าลงทันทีใบหน้าและใบหูขึ้นสี หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ‘ให้ตายสิ! เขาเป็ผู้ชายที่มีเสน่ห์และอันตรายชะมัด’
กวินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนจะถามกลับ“หรือนายไม่อยากให้ฉันอยู่ที่นี่?”
แนชส่ายศีรษะเร็วๆ“ปะ เปล่าครับ! ผมก็แค่อยากรู้เหตุผล เพราะที่นี่ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจขนาดที่จะดึงดูดสายตาคุณได้”
“...มีสิ”กวินตอบอย่างอารมณ์ดีแล้วจ้องคนตรงหน้าเหมือนจะบอกว่านั่นคือคำตอบ
คราวนี้แนชขนลุกเกรียวขึ้นมาจากปลายเท้าจนถึงศีรษะแข้งขาอ่อนแรงจนแทบทรุด ได้ยินเสียงอีกฝ่ายหัวเราะเบาๆ ก่อนจะผละออกห่างแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานของเขาอย่างถือวิสาสะเหมือนเป็ที่ของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น
“...!” นั่นไง แล้วอย่างนี้จะไม่ให้คิดได้เหรอว่าอีกฝ่ายอยากที่นี่เสียเอง
“ฉันไม่ได้อยากที่นี่”กวินตอบเหมือนรู้ว่าแนชกำลังคิดอะไรอยู่ “โรงแรมนราธิปมันเป็ของนายน่ะ ดีแล้ว...ฉันชอบ”
“ห๊ะ?อะไรนะครับ” แนชตั้งสติกะพริบตาถี่ๆ
“ฉันหมายถึงฉันชอบนั่งตรงนี้น่ะ มันสบายและเคยชินมากกว่า” กวินกลบเกลื่อนแม้ในใจอยากจะพูดตรงๆ ไปเลยว่าฉันชอบนายนั่นแหละ แต่ก็กลัวอีกฝ่ายจะรังเกียจเลยต้องค่อยเป็ค่อยไปหยั่งเชิงดูทีละนิด
“อะเอ่อ ครับ” เ้าของห้องยิ้มเจื่อนเกาหัวแก้เก้อ “เชิญตามสบายเลยครับ” แนชหันไปเลื่อนเก้าอี้ข้างๆมานั่งแทนอย่างงงๆ
กวินเอนหลังในท่าผ่อนคลายยกขาขึ้นไขว้กันและประสานมือไว้บนตัก
“ฉันจะเช่าที่นี่ต่ออีกสามเดือนให้คนทำบิลแจ้งค่าใช้จ่ายมาได้เลย” เขาออกคำสั่ง ส่วนอีกคนก็ก้มหน้าก้มตารับคำอย่างเชื่อฟัง
“...ครับ”ฮื้อ! ทำไมมันรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ไม่รู้มันผิดปกติที่ตรงไหนแต่ช่างมันก่อนตอนนี้อีกฝ่ายคือลูกค้าแถมยังเป็คนใหญ่คนโต เอาเถอะ ว่าไงก็ว่าตามกันไปก่อน
กวินมองท่าทางน่ารักน่าหยิกของแนชอย่างนึกมันเขี้ยวทำไมถึงได้น่าเอ็นดูขนาดนี้นะ ขยันน่ารักเข้าไป เอาให้พอเลยหนุ่มน้อยฉันจะอกแตกตายอยู่แล้วเนี่ย
ทั้งคู่ต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเองจนเงียบกันไปพักใหญ่ก่อนที่กวินจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่มีแววยียวนหยอกล้อเหมือนก่อนหน้านี้
“ที่ฉันนัดคุยกับนายวันนี้จริงๆ ไม่ใช่แค่จะต่อสัญญาเช่า”
“ครับ?”แนชเงยหน้าขึ้นมอง
“สัปดาห์ก่อนมีคนดักทำร้ายฉันที่นี่”
“ห๊า!”
“นายตั้งสติให้ดีแล้วฟังฉันพูดให้จบก่อน”พอคนฟังพยักหน้าน้อยๆ ว่าเข้าใจแล้ว กวินถอนหายใจหนักๆ เฮือกหนึ่งแล้วพูดต่อ “มีคนจะเข้ามาทำร้ายฉันแต่ถูกคนของฉันจับได้เสียก่อนจึงลองสืบดูจนรู้ว่าเป็คนของวิรุฬห์โชติ”ฟังถึงตรงนี้แนชหันขวับมองคนตรงหน้าอย่างตื่นตะลึงใยิ่งกว่าเดิม
“ตอนแรกคิดว่าเป็เพราะฉันปฏิเสธคำเชิญของทางนั้นหรือเปล่าจึงทำให้เกิดความไม่พอใจขึ้น แต่พอเคล้นจนถึงที่สุดจึงได้รู้ว่า...”กวินจ้องแนชด้วยดวงตาวาวโรจน์มีประกายความโกรธเจืออยู่อย่างเห็นได้ชัด“พวกมันพุ่งเป้ามาที่ฉันก็จริง แต่สิ่งที่มัน้าคือทำลายชื่อเสียงของโรงแรมนี้ซึ่งถ้าวันนั้นมันทำร้ายฉันได้สำเร็จ โรงแรมของนายจะต้องเสียชื่อและถูกพาดหัวข่าวตัวใหญ่ทีเดียวว่าไม่มีความปลอดภัย”
พอฟังจบแนชเบือนหน้ากลืนน้ำลายอึกใหญ่พยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่ขึ้นมาจุกอกนึกน้อยเนื้อต่ำใจต่อผู้เป็พ่อ... ไม่ช่วยเหลือกันก็แล้วไปเถอะ ยังจะมากลั่นแกล้งกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำไมคราวที่แล้วก็วางเพลิง ต่อมาก็ใส่ร้ายเขาจนหางานไม่ได้แล้วนี่ยังคิดจะใช้คุณกวินมาทำลายชื่อเสียงโรงแรมอีก
“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายมีปัญหาอะไรกันแต่ฉันจะไม่ยอมตกเป็เครื่องมือสะสางความแค้นของพวกนายเด็ดขาด”
กวินไม่พอใจอย่างถึงที่สุดตอนแรกเห็นว่าเป็เื่ภายในครอบครัวของแนช เขาไม่อาจเข้าไปก้าวก่ายได้แต่จะว่าโชคดีหรือโชคร้ายดีล่ะ ที่ฝ่ายนั้นกลับรนหาที่ดึงเขาเข้าไปเกี่ยวด้วยเองหึ! คราวนี้เขาจะได้ตอบโต้กลับไปอย่างเต็มกำลังเสียที
“ผมขอโทษนะครับที่ทำให้คุณเดือดร้อนและขอบคุณมากจริงๆ ที่ไม่ทำให้เป็ข่าว” แนชยกมือไหว้ขอบคุณจากใจจริง รู้สึกอุ่นวาบในอกอย่างบอกไม่ถูกเมื่ออีกฝ่ายคล้ายเข้าใจและเห็นใจเขา
“เื่นี้ฉันไม่ยุ่งก็คงไม่ได้แล้วเพราะถึงแม้ฉันจะจับตัวคนร้ายได้ แต่ก็ใช่ว่าพวกนั้นจะหยุด”
“...”แนชขมวดคิ้วคิดตาม
“ตอนนี้ศัตรูของนายคงรู้แล้วว่าทำงานพลาดหรือไม่ก็อาจจะรู้แล้วด้วยซ้ำว่าฉันเลือกที่จะสนับสนุนนาย”กวินใเล็กน้อยรู้สึกเหมือนเผลอทำความลับบางอย่างรั่วไหลพอหันไปเห็นแนชมีสีหน้าแปลกๆ เขาจึงรีบอธิบายเพิ่มเติมแก้ต่างให้ตัวเอง
“ฉันหมายถึงแค่ไม่ทำให้เป็ข่าวพวกนั้นก็รู้แล้วว่าฉันช่วยนายปิดบังน่ะ”
“ครับ”แนชก้มหน้าถอนหายใจบางเบาอย่างคนคิดหนักคราวนี้จะเอาอย่างไรต่อไปดีเขามืดแปดด้านไปหมดแล้ว
กวินยื่นมือออกไปหมายจะััแก้มเนียนของคนตรงหน้าแต่ก็เปลี่ยนใจเลยไปจับที่ไหล่ของอีกฝ่ายแทน “อย่าท้อใจไปเลยฉันจะเดินไปพร้อมกับนาย ต่อไปนี้นายกับพี่หลินของนายจะไม่ได้มีกันแค่สองคนอีกต่อไปแล้วนะ”
น้ำเสียงอ่อนโยนที่คล้ายกำลังปลอบแต่ขณะเดียวกันก็เหมือนอ้อนวอนนั้นทำให้แนชพูดไม่ออกอีกฝ่ายทำแบบนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากร้องไห้มากกว่าเดิมเสียอีก...ตอนนี้หัวใจที่ขมปร่ากลับมีความหวานเจืออยู่เล็กน้อยอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ
“ในฐานะที่ฉันเป็ผู้ถูกกระทำด้วยอีกคนดังนั้น พวกนายควรจะเล่าเื่ราวในเบื้องลึกให้ฉันได้รู้บ้างเพื่อจะได้วางแผนรับมือกันต่อไป... นายไว้ใจฉันหรือเปล่า?”
แนชสบตาอีกฝ่ายอย่างเลื่อนลอยอะไรคือคำว่าไว้ใจเหรอ และถ้าไว้ใจล่ะ มันหมายถึงว่าเขาต้องเล่าเื่ทั้งหมดออกมาอย่างนั้นหรือ
“ให้พี่หลินเข้ามาได้ไหมครับผม... ผมไม่กล้าตัดสินใจ”เพราะพี่หลินคือคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขและเป็คนที่รู้เื่ภายในครอบครัวเขาเป็อย่างดีมาั้แ่ต้นบางทีพี่หลินจะบอกเล่าในบางเื่ได้ดีกว่าเขา
“ได้สิ”กวินรับปากแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเรียกเคิร์ท
เมื่อได้ฟังเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วเจ๊หลินจึงตัดสินใจเล่าเื่ราวที่เกี่ยวกับแนชและครอบครัวให้กวินฟังอย่างไม่ปิดบังมาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องยอมลงเรือลำเดียวกันเพื่อดึงความยุติธรรมและสิทธิ์ที่ควรเป็ของแนชกลับคืนมา
ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตอนนี้ผู้เป็ประมุขกำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนเตียงพร้อมทั้งดูรายการกีฬาทางทีวีเพื่อพักสมองและผ่อนคลายความเครียดไปด้วย
“ได้ข่าวไอ้แนชหรือยังล่ะ”เสียงค่อนแคะของหญิงสาวร่วมห้องดังขึ้นทำให้หนุ่มใหญ่ย่างวัยเกษียณต้องถอนใจเอือมระอา
“ในเมื่อฉันตัดมันไปแล้วจะสนใจมันอีกทำไม” เขาพูดเรียบเรื่อยทั้งยังจับจ้องที่รายการทีวีไม่วางตา
ร่างอวบอัดเย้ายวนในชุดนอนบางเบานั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วมองเขาผ่านกระจก
“คุณมันก็ดีแต่ปากถ้าตัดมันจริงแล้วจะให้มันใช้นามสกุลอยู่ทำไม”
“มันเป็เื่ระหว่างฉันกับลูกไม่เกี่ยวกับเธอ” ปริญปรายตามองแวบหนึ่งแล้วหันไปสนใจทีวีต่อ
หึ!ดารินส่งเสียงเย้ยหยันแล้วหยิบแท็ตเล็ตขึ้นมาเปิดเลื่อนหน้าจอครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นแล้วนำไปยื่นให้ตรงหน้าคนเป็สามี
“อ่ะ!ดูซะ ตอนนี้มันตกอับถึงขนาดไปรับเล่นซีรีส์เกย์แล้ว คราวนี้นามสกุลของคุณได้ดังกระฉ่อนไปทั่วบ้านทั่วเมืองว่าลูกชายเป็เกย์เหอะ! ดีใจไหมล่ะ”
ปริญใช้ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอผ่านๆด้วยใบหน้าบึ้งตึง ความกรุ่นโกรธที่ฝังรากลึกอยู่ในใจเริ่มผุดขึ้นมาทีละน้อยเขาไม่เคยยอมรับรสนิยมประเภทนี้ได้เลยจริงๆ ใครจะเป็อย่างไรก็ช่างแต่บุตรชายเพียงคนเดียวของเขาต้องไม่ใช่แบบนั้นเขาหวังกับแนชไว้มากทั้งเื่สืบสกุลวงศ์ตระกูลและทรัพย์สมบัติ
ั้แ่เขาเห็นรูปใบนั้นก็โกรธมากแถมลูกชายยังไปสนิทสนมกับสัมฤทธิ์ที่เป็กะเทยตุ้งติ้งกริยาน่าเกลียดจนเขาไม่อาจรับได้คิดว่าการดัดนิสัยด้วยการไม่ให้ความช่วยเหลือใดๆ แนชจะยอมทิ้งไอ้ตุ๊ดนั่นแล้วกลับมาหาเขาส่วนเื่ดารินเขาขอแค่ให้แนชยอมรับเธอเป็คนหนึ่งในครอบครัวเท่านั้นเอง เพราะดารินเป็ความผิดพลาดที่เขาต้องรับผิดชอบ...แต่ทุกอย่างกลับเลวร้ายลงเรื่อยๆ จนถึงวันนี้
“มันจะเป็ยังไงก็เื่ของมันเธอก็เลิกยุ่งกับพวกมันได้แล้ว”ปริญโยนแท็บเล็ตทิ้งไปบนที่นอนแล้วพูดกับเธออย่างเหลืออด“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอไปรังควานพวกมันที่โรงแรมน่ะ”
“เอ๊ะ! นี่คุณหาว่ารินรังแกมันเหรอคะ”ร่างอวบทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ด้วยความไม่พอใจ “รินก็แค่ไปดูว่ากิจการของมันเป็ยังไงบ้างได้ข่าวว่าดาราดังไปใช้บริการ อีกหน่อยโรงแรมมันคงมีชื่อเสียงขึ้นมาแน่ๆ”
“แล้วเธอจะไปสนใจมันทำไม”
“รินอยากให้คุณซื้อโรงแรมนั้นให้ตาธันย์”
“ไม่มีทาง! เธอเลิกคิดเื่นี้ไปได้เลย” ปริญสวนทันควันโดยไม่ต้องคิดนาน โรงแรมนี้เป็มรดกสืบทอดกันมาจากต้นตระกูลอีกอย่างคุณพ่อเขาก็ทำพินัยกรรมอย่างชัดเจนว่ายกให้แนชเขาจะซื้อสมบัติลูกไปให้คนอื่นได้อย่างไร
“งั้นคุณก็จดทะเบียนสมรสกับรินสักทีสิคะรินดูแลปรนนิบัติคุณมาหลายปีแล้วนะคะ”
ดารินกระเง้ากระงอดเริ่มรู้สึกหงุดหงิดนั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ ตกลงเธอจะได้อะไรจากการเป็เมียเขาบ้างเนี่ย
“เราตกลงเื่นี้กันแล้วไม่ใช่เหรอ”ปริญถอนใจยกรีโมทในมือขึ้นกดปิดทีวีด้วยไม่สบอารมณ์ที่จะดูแล้วหันมาพูดกับเธอตรงๆ“ตอนนั้นเธอยังยินดีที่จะเป็แค่เมียในบ้านเท่านั้นไม่ได้คิดจะออกหน้าออกตาทางสังคมแล้วที่ผ่านมาฉันก็ดูแลเธอกับลูกอย่างดีมาโดยตลอดไม่ให้ต้องไปตกระกำลำบากเหมือนแต่ก่อนอีกแล้วเธอยังจะเอาอะไรอีก”
“แล้วคุณมีหลักประกันอะไรให้รินกับลูกบ้างล่ะคะ”
“เหอะ!” ปริญส่งเสียงในลำคอ“ฉันซื้อบ้านให้ลูกชายเธอในราคาสิบกว่าล้านนั่นเกือบจะเรียกว่าคฤหาสน์เลยด้วยซ้ำไหนจะรถหรูอีกสองคัน และยังซื้อตำแหน่งในโรงแรมให้มันไปเดินเตร่กินเงินเดือนเล่นๆอีกเป็แสน ยังไม่พออีกเหรอ?”
“ก็แค่ตำแหน่งรองผู้จัดการกระจอกๆไม่เห็นจะดีเด่มีหน้ามีตาตรงไหน”
“แล้วมันมีวุฒิอะไร?มีประสบการณ์แค่ไหน? การที่ฉันให้มันเข้าไปทำงานเนี่ยก็โดนครหาจากผู้คนมากมายจนต้องรับมันมาเป็ลูกบุญธรรม”ส่วนแนชซึ่งเป็บุตรชายแท้ๆ เพียงคนเดียวเขาต้องอ้างว่าให้อีกฝ่ายไปฝึกงานบริหารโรงแรมของตัวเองก่อนเพื่อเก็บประสบการณ์
เื่นี้ดารินถึงกับอ้ำอึ้งเถียงไม่ออกแต่เพราะความโลภบังตาจึงคิดว่าที่เธอได้นั้นยังไม่พอ
“หึ! ใครจะรู้ว่าต่อไปคุณจะไม่ทิ้งฉันล่ะ”
“เธอเห็นฉันเป็คนแบบนั้นเหรอคืนนั้นถ้าเธอไม่...” ฮึย!ไม่อยากพูด
ปริญเริ่มเดือดดาลเขาเองไม่ใช่คนเ้าชู้มักมากในกามราคะแต่เพราะอดีตสาวใช้คนนี้หลอกล่อยั่วยวนตอนที่เขาเมาแล้วปีนขึ้นเตียง ใช้มารยาร้อยเล่มเกวียนปลุกกำหนัดในกายเขาให้ลุกโชนแต่ที่ทำให้เขานึกโกรธเมื่อคิดถึงมัน เพราะเพิ่งมารู้ทีหลังว่าคืนนั้นเธอวางยาให้เขาเกิดอารมณ์มากกว่าปกติจนควบคุมตัวเองไม่ได้และสิ่งที่ทำให้เขาเริ่มเกลียดชังมากขึ้นก็คือ ทุกวันนี้เธอยังใช้ยาพวกนั้นกับเขาเพื่อสนองตัณหาของตัวเองโดยใช้เขาเป็เครื่องมือบำบัดความใคร่
“แต่คุณก็มีความสุขไม่ใช่หรือไง”
ปริญไม่ตอบแต่เบือนหน้าหนีสายตาเย้ายวนของเธอเขายอมรับว่าสองสามปีแรกเขาลุ่มหลงในรสกามารมณ์ที่ดารินมอบให้จนสุขล้นอย่างที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนแม้แต่ผู้เป็ภรรยาที่ล่วงลับเขากับอดีตสาวใช้ระเริงกามกันสุดเหวี่ยงทุกค่ำคืนพอหมดแรงก็ใช้ยากระตุ้นที่เธอเตรียมไว้ช่วยให้เขามีพละกำลังบรรเลงบทรักกันได้ต่อ
จนกระทั่งหลังๆมานี้ เขาโหมงานหนักมีความเครียดสะสมทำให้หมดอารมณ์กับเื่เซ็กส์ ดารินพยายามปลุกเร้าเขาต่างๆนานาสารพัดส่วนนั้นก็ไม่แข็งตัวจนต้องใช้ยาหลังจากนั้นเธอก็ทำกับเขาแบบนี้มาตลอดเพราะเธอมีความ้ามากมากจนเรียกว่าเป็โรคจิตที่ขาดเซ็กส์ไม่ได้
ดารินเห็นว่าปริญไม่โต้เถียงอะไรอีกเธอจึงยิ้มหวานโน้นตัวเข้าไปกอดบดเบียดทรวงอกอวบนุ่มกับแขนเขาเป็การเชิญชวน
“ฉันเหนื่อยคืนนี้พักก่อนเถอะ” ปริญปฏิเสธทั้งเบื่อหน่ายระอาใจ
“แต่ริน้านี่คะนะคะ” เธอออดอ้อนแล้วยื่นหน้าเข้าไปจูบริมฝีปากเขาอย่างไม่ยอมแพ้
“ฉันไม่แข็ง! เธอก็รู้... เธอใช้ยากับฉันจนมันไม่เป็ไปตามธรรมชาติอีกต่อไปแล้ว”เขาฟึดฟัดหัวเสียระคนเ็ป แล้วลุกขึ้นเพื่อจะหนีไปนอนที่ห้องรับรองแขกที่ผ่านมาเขาก็ทำแบบนั้นหาก้าหนีจากความกระหายใคร่ของเธอ
“คุณปริญ!” ดารินดึงแขนเขาจนเป็กระชาก “คราวนี้รินไม่ยอมจริงๆ ด้วยถ้าคุณไม่นอนกับริน รินจะไปบอกนักข่าวให้มาทำข่าวเื่ที่คุณข่มขืนสาวใช้จนได้เป็เมียแถมยังเลี้ยงดูเกลือกกลั้วกันอยู่ในบ้านจนลูกชายรับไม่ได้ต้องหนีไปอยู่โรงแรม”
“ดาริน!” ปริญดวงตาแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด
ที่ผ่านมาประมุขใหญ่แห่งวิรุฬห์โชติปิดปากเงียบเื่ภายในครอบครัวอย่างมิดชิดใช้เงินและอำนาจทางกฎหมายเตือนสื่ออยู่บ่อยครั้งไม่ให้ล้ำเส้นดารินจึงใช้เื่นี้มาบีบบังคับเขาอยู่เสมอจนเขาต้องยอมรับชะตากรรมเพราะมันเป็ผลแห่งกรรมที่ตัวเองก่อไว้
ในที่สุดปริญต้องกินยาปลุกกำหนัดแล้วคืนนั้นเขาต้องปรนเปรอรสกามให้เธอจนกว่าเธอจะพอใจ
....................
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
^_^
สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่
mebmarket ...และ... ธัญวลัย
***แนะนำให้ซื้อ E-book ที่หน้าเว็บ จะได้ราคาถูกกว่าในแอปมือถือค่ะ***
หรือ้าลิ้งค์ซื้อ E-Book สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง
E-mail : oilza24@hotmail.com
ไลน์ : oilza_writer
(ในเว็บไม่สามารถวางลิ้งค์ได้ค่ะ)
3K
![[จบ] เนโครแมนเซอร์แห่งสถานีโซล (Necromancer of Seoul Station)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733480456_95522388.webp)
