แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าของจางเหว่ยที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มแดงจนถึงใบหู เสี่ยวเอ๋อรู้สึกถึงลมหายและเสียงหัวใจขององค์รัชทายาทเต้นแรงและดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อนางหันหน้าขึ้นไปมองก็เห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อของเขา หรือนางจะตาฟาดไป นางจึงรีบผลักตัวออกจากอกของเขา
“ข้าต้องขอภอัยด้วยเ้าคะ ข้าไม่ทันได้ระวังเลยเดินชนท่าน”
เขารีบหันหน้าไปอีกฝั่งเพื่อปกปิดความรู้สึกของตนเองไว้
“เป็เพราะข้าที่หยุดอย่างกระทันหันทำให้แม่นางไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ถือว่าเป็ความผิดของแม่นางแต่อย่างใด ไม่ต้องเก็บไปคิดมาก"
"ขอบคุณในน้ำใจของคุณชายจางเหว่ย"
"ข้าคิดว่าเวลานี้เ้าควรจะกลับจวนได้แล้ว น้ำค้างเริ่มลงเดี๋ยวร่างกายของเ้าจะเจ็บป่วยเอาได้ นี่ก็ดึกมากแล้วเส้นทางก็เปลี่ยวสตรีเพียงสองนางกลับกันเองคงจะไม่ปลอดภัย เดี๋ยวข้ากับองครักษ์จะเดินไปส่งเ้าที่จวนเอง"
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้ากลับกันเองได้ข้าไม่อยากให้ท่านลำบาก" เสี่ยวเอ๋อรีบปฎิเสธทันทีแม้ว่านางเองก็กลัวเช่นกัน ใจคนยากแท้หยั่งถึงแต่นางก็ไม่อาจให้ผู้ที่สูงส่งอย่างองค์รัชทายาทไปส่งนางได้
"ข้าไม่ได้ขอเ้า แต่เป็คำสั่งเ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่า่นี้มีโจรออกปล้นฆ่าชาวบ้านที่ยังจับตัวไม่ได้ หญิงสองคนอย่างเ้าโจรพวกนั้นคงจัดการได้ในทันที" เสี่ยวเอ๋อรีบหันไปมองหาสาวใช้ของนางเพื่อขอความคิดเห็น เมื่อหยางหยางได้ยินนางก็เริ่มหวาดกลัวทันทีนางลืมคิดเื่นี้ไปเสียสนิท นางจึงพยักหน้าให้เสี่ยวเอ๋อทันที
"ก็ได้เ้าค่ะ ข้าจะให้คุณชายจางเหว่ยไปส่งก็ได้บุญคุณครั้งนี้ข้าจะขดใช้ให้ภายหลัง "
เสี่ยวเอ๋อกันกลับมาบอกจางเหว่ยก่อนที่ทั้งสี่คนจะเดินตามกันไปที่จวนของหลินเฟิ่ง
จางเหว่ยได้ยิ้มออกมาอย่างดีใจที่แท้เขาแค่แต่งเื่ขึ้นมาเท่านั้นไม่ได้มีโจรปล้นฆ่าแต่อย่างใด เขาเพียงอยากใช้เวลาอยู่กับแม่นางเสี่ยวหลินให้นานขึ้นแม้ว่าอยากให้นางเดินเล่นอยู่ภายในงานเทศกาลนานๆก็กลัวร่างกายที่อ่อนแอของนางจะจับไข้ เขาจึงคิดอุบายหาเื่ที่จะเดินเคียงคู่กับนางจนถึงจวนหลินเฟิ่ง
ฝั่งด้านหลินเฟิ่งที่กลับมาจากข้างนอกเขาก็ได้พบเจอกับท่านแม่ที่มาหาเขาที่ห้องพร้อมยาสมุนไพร่บำรุงร่างกายมาให้เขา
"มาแล้วรึ" เมื่อหลินเฟิ่งมาถึงห้องแม่ของเขาก็ถามทันทีพร้อมยกชาเทใส่แก้วให้แก่ลูกชายนาง
"ท่านแม่มีเื่อันใดถึงมาหาข้าที่ห้องแล้วนี่ถุงยาของผู้ใดกัน" เขานั่งลงและจิบชาที่ท่านแม่เทไว้ให้
"ยาของเ้านะสิหลินเฟิ่ง แม่ของเ้าก็เริ่มแก่ขึ้นทุกเวลาเหตุใดเ้าไม่รีบมีหลานตัวเล็กๆมาให้แม่คนนี้ได้ชื่นชมเสียที ยาสมุนไพรที่ดีแม่ก็ได้มอบให้เสี่ยวหลินนางได้ต้มดื่มแล้วท่านหมอบอกไม่เพียงกี่วันก็สามารถมีบุตรได้แต่ทำไมตอนนี้นางถึงไม่ตั้งครรภ์เสียที หรือเป็เพราะร่างกายเ้าแม่เลยเอายาสมุนไพรมาให้เ้าต้มดื่มด้วยเช่นกัน " เมื่อหลินเฟิ่งได้ยินคำพูดของท่านแม่ เขาก็นึกถึงเื่ของวันนั้นได้ทันที เขาคิดว่าเสี่ยวเอ๋อเป็ผู้หญิงแพศยาจอมวางแผนและคิดว่านางอยากตั้งใจท้องเพื่อไม่ต้องออกไปจากจวนของเขา แต่เมื่อเขาได้รู้ความจริงความรู้สึกผิดของเขาก็ก่อตัวขึ้นทันที เขาต่อว่านางสารพัดถ้าเขาไปขอโทษนาง นางจะให้อภัยเขาหรือไม่ เมื่อเสี่ยวเฟิ่งคิดได้ดังนั้นเขารีบลุกขึ้นเพื่อจะไปหาเสี่ยวเอ๋อที่ห้องของนาง
"ขอบคุณท่านแม่ที่เอายาสมุนไพรมาให้ข้า ส่วนเื่บุตรข้าจะพยายามให้เต็มที่ขอให้ท่านแม่วางใจ ตอนนี้ข้าขอตัวไปหาเสี่ยวหลินก่อนเ้าค่ะ"
เขาลุกขึ้นเดินออกไปทันทีโดยไม่ได้หันมาสนใจท่านแม่ของเขาที่ตอนนี้กำลังนั่งหัวเราะในความเร่งรีบของลูกชายตนเอง
เขามาถึงห้องของเสี่ยวเอ๋อมองซ้ายมองขวาไม่มีแม้แต่เงาของนางในใจของเขาเริ่มว้าวุ่นทันที เมื่อเห็นคนใช้ที่ดูแลห้องของนางจึงเรียกมาถามด้วยความร้อนใจ
"นี่เ้า เ้ารู้ไม่ว่าแม่นางเสี่ยวหลินอยู่ที่ใด หรือไปที่ใด" สาวใช้รีบตอบคำถามของเขาทันที
"ข้าน้อยได้ยินมาว่าสาวใช้ของนางชวนนางไปเที่ยวเล่นที่งานเทศกาลหมู่บ้านข้างๆนี่เ้าค่ะ ข้าน้อยรู้เพียงเท่านี้"
"เ้าไปทำงานของเ้าต่อได้" จากที่เขาตั้งใจจะมาขอโทษนางกลับกลายเป็เขาต้องมาเป็ห่วงนางมากกว่าเดิม แม้กายของเขาจะคัดค้านการมีตัวตนแทนพี่สาวของนาง แต่เขาต้องทำตามคำสั่งเสียสุดท้ายของสตรีที่เขารักที่สุดเพื่อให้นางสบายใจ แต่ทำไมภายใจในของเขาถึงว้าวุ่นเป็ห่วงนางเช่นนี้ เขาจึงเดินไปรอนางอยู่ที่หน้าจวน แม้อยากจะตามไปหานางที่งานเทศกาลก็กลัวจะคลาดกัน เขาจึงทำได้เพียงแค่ยืนรอนางกลับมาเท่านั้น
เวลาก็ผ่านไปหลายชั่วยามจากท้องฟ้าที่มีแสงก็เริ่มมืดลงอากาศก็เริ่มเย็นลง หลินเฟิ่งเองก็เริ่มหงุดหงิดใจปานนี้ทำไมนางถึงยังไม่กลับจวนเสียทีแถมยังออกไปเที่ยวกันแค่เพียงสตรีสองนางถ้าเกิดอะไรขึ้นนางคงรับมือไม่ได้ เขาจึงสั่งให้บ่าวรับใช้ไปเตรียมม้ามาให้เขาทันที
"เ้าไปเตรียมม้าออกมาให้ข้าโดยเร็ว ข้าจะรออยู่ที่นี่"
"ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้ขอรับคุณชาย" บ่าวรับใช้รีบวิ่งไปทันทีที่ได้รับคำสั่งของคุณชาย
หลินเฟิ่งรอม้าอยู่นั้นสายตาของเขาก็มองไปยังหนทางที่ตอนนี้มีแสงสว่างส่องมาเรื่อยๆ เขาก็ได้พบกับหยางหยางสาวใช้ประจำกายของเสี่ยวเอ๋อที่ถือโคมไฟเดินนำหน้ามาแต่ทว่าเขามองดูข้างหลังนางกลับพบว่านางไม่ได้มาเพียงสองคนแต่กลับมีบุรุษที่เดินเคียงข้างเสี่ยวเอ๋อมาอีกคน แม้เขาจะไม่ชอบนางแต่นางก็ขึ้นชื่อว่าเป็ฟูเหรินของเขา เขาเริ่มกำมือยืนตัวสั่นด้วยความโมโหค่ำคืนเช่นนี้เหตุใดนางถึงออกไปเที่ยวเล่นกับชายหนุ่มที่มิใช่สามีของตนเอง
แต่เมื่อนางเดินมาใกล้หน้าจวนคนที่มาส่งนางนั้นหลินเฟิ่งก็จำได้อย่างแม่นยำ นั้นคือองค์รัชทายาทแถมยังเป็สหายคนสนิทของเขาเสียด้วย
เสี่ยวเอ๋อที่เดินมาพร้อมกับจางเหว่ยเขาได้ถามความเป็อยู่ของนางรวมทั้งสุขร่างกายของนางตอนนี้ นางได้พูดคุยกับจางเหว่ยจนลืมตัวเลยว่าตอนนี่ถึงหน้าจวนของหลินเฟิ่งแล้ว แต่ที่นางแปลกใจคือชายที่ยืนอยู่หน้าจวนมองมาที่นางทำท่าทีที่พร้อมจะตำหนินางอยู่ตลอดเวลา นางจึงรีบถอยห่างจางเหว่ยโดยเร็ว
"ถึงจวนของข้าแล้ว ขอให้ท่านเดินทางกลับปลอดภัยนะเ้าคะขอบคุณที่ท่านมาส่งข้ากับสาวใช้ของข้า ผ้าคุมของท่านโปรดรับคืนไปด้วยเ้าคะ" เสี่ยวเอ๋อรีบบอกเขาก่อนที่จะถึงหน้าจวน นางไม่อยากให้เสี่ยวเฟิ่งได้เห็นจางเหว่ยนางไม่อยากฟังคำพูดที่ทำร้ายน้ำใจนางอีกต่อไปแต่ก็ไม่ทันการเมื่อจู่ๆ หลินเฟิ่งก็เดินเข้ามาทักทายจางเหว่ย
"ข้าขอคำนับองค์รัชทายาท "
"ไม่ต้องพิธีการกับข้านักหรอก เ้าก็เป็สหายข้าทำตัวเหมือนเช่นเคยเถอะในเมื่อตอนนี้ข้าอยู่นอกวัง"
"ว่าแต่ข้าขอถามท่านได้หรือไม่ทำไมท่านถึงอยู่กับฟูเหรินของข้าได้ " หลินเฟิ่งหันไปมองหน้าเสี่ยวเอ๋อที่ตอนนี้นางไม่สนใจเขาด้วยซ้ำ
"เผอิญข้าพบแม่นางเสี่ยวหลินที่งานเทศกาลจะให้นางกลับมาที่จวนกับสาวใช้เพียงสองคนข้าก็เป็ห่วงกลัวเกิดเื่ไม่ดีขึ้น ข้าจึงอาสามาส่ง ข้ามีเื่ต้องไปทำต่อในเมื่อมาส่งแม่นางเสี่ยวหลินถึงจวนแล้วข้าก็ขอกลับไปทำเื่ของข้าต่อ วันหลังข้าจะเรียกเ้ากับฟูเหรินของเ้าไปดื่มน้ำชาที่วัง งั้นข้าไปก่อนนะ" จางเหว่ยเดินออกมาควบม้าที่องค์รักษ์ของเขาได้จูงมาให้และควบออกไปจากจวนหลินเฟิ่ง เมื่อเห็นจางเหว่ยได้กลับไปแล้วเสี่ยวเอ๋อนางเลยรีบเดินกลับไปที่ห้อง แต่ก็ต้องถูกหบิรเฟิ่งจับแขนไว้เพื่อถามเื่ราวทั้งหมด เขาไม่ชอบใจเลยที่เห็นเสี่ยวเอ๋ออยู่ใกล้จางเหว่ย
2K
