กลุ่มคนบริเวณแถบนั้น ไม่ว่าจะเป็พวกของหุยเป๋อหรือว่าพ่อค้าแม่ขาย จากเสียงที่เคยโวกเวกโวยวายพลันเงียบสงบลงในทันที บรรยากาศรอบด้านกลับกลายเป็ความเงียบงัน ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อนว่าเด็กหนุ่มผู้นี้นั้นจะกล้าฆ่าคนขึ้นมาจริงๆ
"ใครกล้าหลบหลู่ดูิ่ศิษย์ของผู้าุโหลักนิกายเพลิงอัคคี มันเท่าเป็การเหยียดหยามนิกายเพลิงอัคคีด้วยเหมือน!"
เทียนฉินเอ่ยออกมาเสียงเรียบ แต่ท่ามกลางความเงียบงันเ่าั้ ผู้คนต่างได้ยินเสียงของเทียนฉินเต็มทั้งสองรูหู
"เ้า..เ้าเป็คนของนิกายเพลิงอัคคีหรือ?"ชายวัยกลางคนเอ่ยออกมาทำลายความเงียบนี้ลง
"ข้าจะไม่พูดซ้ำอีกเป็ครั้งที่สอง ถ้ายังไม่ถอยไปอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"เทียนฉินยังคงเอ่ยออกมาเสียงเรียบเหมือนเดิม
ขายวัยกลางคนหันมามองหน้าหุยเป๋อเหมือนอยากจะกินเืกินเนื้อเสียให้สิ้นซากไป หาเื่ใครไม่หาดันไปหาเื่คนของนิกายใหญ่ ไอ้เด็กเวรนี่มันชักศึกเข้าบ้านชัดๆ เกือบจะทำให้ตระกูล หุยที่ยิ่งใหญ่ล่มสลายได้เพียงพริบตาเสียแล้ว
"เอ่อ! พ่อหนุ่มข้าขออภัยที่ล่วงเกินไปเมื่อสักครู่นี้ ข้าไม่ทราบเลยว่าเ้าเป็คนของนิกายเพลิงอัคคี"
ชายวัยกลางคนเปลี่ยนท่าทางกลับจากหน้ามือเป็หลังมือโดยทันที เื่นี้มันไม่มีอำนาจตัดสินใจได้เลย คงต้องรอกลับไปที่ตระกูลของเขาก่อนค่อยปรึกษาหารือกับเหล่าาุโอีกครั้ง
"เกิดเื่อะไรกันขึ้น!"ทหารเวรยามที่ได้เสียงต่างรีบพากันมา เมื่อมาเห็นสถานการณ์ตรงหน้าก็ะโถามเสียงดัง
"เป็เื่เข้าใจผิดกันนิดหน่อย!"ชายวัยกลางคนเป็คนหันมาบอกกับทหาร
"มีคนฆ่ากันตาย!"ทหารเวรอีกคนหันมาเห็นเทียนฉินที่ในมือกำคอร่างของคนหนึ่งอยู่ก็ร้องบอกออกมาอย่างเสียงดัง
"หืม!"มีคนฆ่ากันที่นี่หรือ?"ทหารที่ดูจะเป็เหมือนหัวหน้าหันมาหลี่ตามองทางเทียนฉิน
"ทหารควบคุมตัวคนก่อเื่ไปที่จวน รอให้ท่านเ้าเมืองเป็คนตัดสิน!"ทหารคนนั้นะโสั่งให้ลูกน้องควบคุมตัวเทียนฉินทันที
เฟ่ยลี่หันมามองเทียนฉินคล้ายจะเอ่ยอะไรซักอย่าง แต่เทียนฉินส่ายหน้าแฝงความในว่าไม่ให้เอ่ยอะไรออกมา จากนั้นจึงยอมให้พวกทหารควบคุมตัวไปแต่โดยดี
"เป็ศิษย์นิกายใหญ่แล้วยังไงสุดท้ายก็ถูกจับตัวไปอยู่ดี!"หุยเป๋อเอ่ยออกมาอย่างดูถูก
ผลั้วะ!
"เ้ายังหาเื่ไม่พออีกหรือไง?"
"ไปกลับไปที่บ้านข้าจะให้ผู้นำตระกูลเป็คนจัดการ"ชายวัยกลางคนตบเข้าที่หัวหุยเป๋อก่อนจะลากเขาไปที่ตระกูล
จวนเ้าเมืองยี่เป่ย ภายในมีชายวัยกลางคนใส่เสื้อคลุมสีเหลืองทองนั่งตรวจดูงานอยู่บนโต๊ะไม้สีทองเหลืองอร่าม
"ท่านเ้าเมืองขอรับ!"ชายชราคนหนึ่งรีบเข้ามารายงาน
"หือ! มีอะไรรึพ่งโถ?"เ้าเมืองยี่เป่ยเงยหน้าขึ้นมองแล้วเอ่ยถามคนรับใช้ข้างกาย
"ในเมืองเกิดเหตุทะเลาะวิวาทจนมีคนตายขอรับ!"พ่งโถเอ่ยรายงานตามจริง
"เป็ผู้ใดก่อเื่กัน?"เ้าเมืองเอ่ยถามเสียงเรียบ
"เป็เด็กหนุ่มคนหนึ่ง! เพียงแต่เขาอ้างว่าเป็ศิษย์ของนิกายเพลิงอัคคีขอรับ!"พ่งโถเอ่ยตอบ
"หือ! ศิษย์ของนิกายเพลิงอัคคีหรอ?"
"เ้าได้สืบสาวราวเื่มาหรือยัง ว่าเกิดเื่นี้ขึ้นได้อย่างไร?"เ้าเมืองเอ่ยถามอย่างละเอียด
"สืบได้ความมาแล้วขอรับ!"
"เป็หุยเป๋อลูกชายคนเล็กของหุยหลุ่ยที่พาคนไปรูมล้อมศิษย์ของนิกายเพลิงอัคคีก่อน แล้วยังบังคับให้คุกเข่าก้มหัวขอโทษต่อหน้าคนในเมืองขอรับ!"ชายชราเอ่ยบอกไปอย่างละเอียดเหมือนกัน
"หึ!เ้าเด็กนี่ถูกตามใจจนเสียคนไปแล้ว ไม่รู้ว่าหัวหน้าหุยจะจัดการอย่างไร"เ้าเมืองยี่เป่ยพึมพำออกมาก่อนเอ่ยถามอีกครั้ง
"แล้วเ้าเด็กหนุ่มคนนั้นล่ะ!"
"ตอนนี้ถูกทหารเวรยามควบคุมตัวอยู่ด้านนอกจวนขอรับ!"ชรากล่าวตอบ
"พาเขามาพบข้าหน่อย! ถึงจะเป็ศิษย์นิกายเพลิงอัคคีก็ตาม แต่มาฆ่าคนในเขตของข้า ก็เหมือนกับไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาเลย คงต้องว่ากล่าวตักเตือนกันเสียหน่อย!"เ้าเมืองยี่เป่ยเอ่ยออกมาเสียงเรียบ
"ขอรับท่านเ้าเมือง"
ทางด้านของตระกูลหุยเมืองยี่เป่ย ก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวแล้วเหมือนกัน
"โครม!"
"ใครมันกล้าล้วงคอหูเห่าตระกูลหุยกัน!"าุโคนหนึ่งตบโต๊ะจบเกือบพังะโออกมาเสียงดังลั่น
"เป็เด็กหนุ่มคนหนึ่งของนิกายเพลิงอัคคี"ชายวัยกลางคนที่อยู่ในเหตุการณ์เป็คนเอ่ยออกมา
"แล้วตอนนี้เด็กคนนั้นมันอยู่ที่ไหน?"าุโคนเดิมกล่าว
"ถูกทหารเวรยามควบคุมตัวไปที่จวนเ้าเมืองแล้ว"ชายวัยกลางคนเอ่ยบอก
"ดี!เ้าไปกับข้าหุยฉือแล้วพาคนไปด้วย!"
"ข้าจะไปถามหาความยุติธรรมจากเ้าเมืองต้งเอง"าุโคนนั้นกล่าวพร้อมกับลุกพรวดพราดออกไปทันที
าุโคนนี้มีนามว่าหุยจุ้ย เป็น้องชายคนที่สามของหัวหน้าตระกูลหุยหลุ่ย หุยเป๋อก็เปรียบเสมือนหลานชายของเขาคนหนึ่ง เมื่อรู้ว่าหลานชายตัวเองถูกทำให้ขายหน้า แถมคนรับใช้ข้างกายหลานชายต้องมาตายอีกจะให้เขาไม่โมโหได้อย่างไร
กลับมาที่จวนเ้าเมือง ทหารเวรยามกำลังพาเทียนฉินมาพบเ้าเมืองต้ง โดยมีเฟยลี่กับจิงอี้หลานตามมาไม่ห่าง
"ท่านเ้าเมืองขอรับ! ข้าน้อยได้พาคนที่ก่อเื่ในเมืองมาแล้วขอรับ!"ทหารเวรยามคนเอ่ยอย่างเคารพ
"อืม!เ้าออกไปได้!"
เ้าเมืองต้งเอ่ยบอกทหารเวรยามก่อนจะหันหน้ามามองคนที่ทหารคนนั้นพามา แต่ทว่าเมื่อได้เห็นหน้าชัดๆก็พลันตกตะลึงอ้าปากค้างอย่างลืมตัว
"เทียนฉิน"
เ้าเมืองต้งเอ่ยออกมาอย่างใ ทำไมเขาจะจำตอนที่มีการแข่งขันในแดนลับไม่ได้ เพราะเวลาเพิ่งผ่านไปเมื่อไม่นานมานี้เอง และเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคนนี้ คือคนที่ได้ที่สองจากการแข่งขันในครั้งนั้นนี่เอง และคนนี้ยังเป็คนที่าุโเสิ้นจื่อจากนิกายเพลิงอัคคีบอกกล่าวว่าจะได้กลายเป็ลูกศิษย์ส่วนตัวของาุโหลักอีกด้วย
แล้วลูกศิษย์ส่วนตัวของผู้าุโหลักมีสถานะอย่างไร หากเขาไม่รู้คงไม่ได้มายืนอยู่ถึงตรงจุดนี้แน่นอน
"ข้าเทียนฉินคำนับท่านเ้าเมือง!"เทียนฉินเอ่ยอย่างเคารพเมื่อได้มาเจอกับเ้าเมืองต้ง
"ไม่ต้องเกรงใจๆ มานั่งลงคุยกันก่อนสิ!"
"พ่งโถ เตรียมน้ำชามารับแขกด้วย"เ้าเมืองต้งเอ่ยอย่างเป็กันเองก่อนหันไปสั่งกับข้ารับใช้
"เอ่อ!ท่านเ้าเมือง หญิงสาวสองคนนี้คือสหายของข้า มาจากนิกายเพลิงอัคคีเหมือนกัน"เทียนฉินหันไปทางสองสาวก่อนเอ่ยบอกเ้าเมืองต้ง
"ข้าน้อยเฟยลี่คำนับท่านเ้าเมือง"
"ข้าน้อยจิงอี้หลานคำนับท่านเ้าเมือง"ทั้งสองสาวเอ่ยทำความเคารพอย่างนอบน้อม
"คนกันเองทั้งนั้นมานั่งลงก่อน!"เ้าเมืองต้งยื่นมือออกไปเชื้อเชิญทั้งสองสาว
"แล้วเื่มันเป็มาอย่างไรกันแน่ เล่าให้ข้าฟังหน่อยได้มั้ย?"เ้าเมืองหันกลับมาทางเทียนฉินแล้วเอ่ยถาม
เทียนฉินได้บอกเล่าความจริงทุกอย่างให้เ้าเมืองต้งฟัง ั้แ่จุดเริ่มต้นที่โรงเตี๊ยมจนมาถึงร้านค้าภายในเมือง
"นี่มันชักจะเหิมเกริมกันไปใหญ่แล้ว ถึงขนาดจะลวนลามหญิงสาวในโรงเตี๊ยมกลางวันแสกๆเชียวรึ!"เ้าเมืองต้งเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธกริ้วเป็อย่างมาก
แต่ในขณะที่เ้าเมืองต้งกับพวกของเทียนฉินกำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเอง
"ท่านเ้าเมืองขอรับ! าุโหุยจุ้ยมาขอพบท่านเ้าเมืองขอรับ!"เป็ทหารเวรยามคนเดิมเข้ามารายงานเ้าเมืองต้งอีกครั้ง
"หืม!หุยจุ้ยหรือเขามาทำไมกัน?"เ้าเมืองต้องพึมพำด้วยความสงสัย
"คงเป็เื่ที่เกิดขึ้นในเมืองวันนี้ขอรับ"พ่งโถเป็คนเอ่ยตอบกลับมา
"นั่นสิ! ข้าเองก็ลืมนึกถึงเื่นี้ไป!"
"ดีเลย! เรียกเขาเข้ามาพบข้าเดี๋ยวนี้!"
เ้าเมืองต้งเอ่ยบอกกับทหารเวรยามก่อนหันกลับมาคุยกับพวกเทียนฉินต่อ
เพียงชั่วอึดใจหุยจุ้ยก็เดินเข้ามาภายในจวน เขาเห็นเ้าเมืองต้งกำลังนั่งคุยกับคนแปลกหน้าสามคนก็ชะงักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรีบทำความเคารพทันที
"ข้าหุยจุ้ยคำนับท่านเ้าเมือง"
"ไม่ต้องมากพิธีมานั่งลงก่อนสิ"
"เ้าคงมาเื่ของหุยเป๋อสินะ!"หลังจากชวนให้หุยจุ้ยนั่งลงแล้วเ้าเมืองต้งก็เอ่ยถามเข้าประเด็นทันที
"ใช่แล้วเ้าเมืองต้ง เื่นี้ต้องให้ความเป็ธรรมกับหลานชายของตระกูลข้าด้วย!"หุยจุ้ยเอ่ยอย่างวางอำนาจ
"เชอะ!เป็ฝ่ายมาหาเื่ก่อน ยังจะมาขอความเป็ธรรมอีก!"
"หน้าด้าน!"จิงอี้หลานเอ่ยวาจาถากถางอย่างไม่เกรงกลัวเลย
"หืม!"
ทุกคนที่ได้ยินต่างหันมามองทางจิงอี้หลานเป็ตาเดียว โดยเฉพาะหุยจุ้ยที่ขึงตาใส่อย่างไม่สบอารมณ์จนทนไม่ไหว
"เป็เด็กเป็เล็กจะพูดจะจาหัดมีสัมมาคารวะบ้าง!"หุยจุ้ยกล่าวตักเตือนออกมาอย่างมีโมโห
"เชอะ!ก็แค่ตระกูลหุยในเมืองชั้นใน มีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าข้ากัน"จิงอี้หลานเริ่มมีโมโหขึ้นมาทันทีที่ถูกสั่งสอนต่อหน้าคนอื่น จึงลุกขึ้นยืนชี้หน้าชี้หน้าด่าว่าอย่างไม่ยำเกรง
"ท่านเ้าเมือง!นังหนูคนนี้เป็ใครกัน?"
"ทำไมถึงปล่อยให้มานั่งเถียงคำไม่ตกฟากกับผู้ใหญ่อย่างนี่
"อยากรู้จริงหรอ?"
"จะบอกเ้าให้ก็ได้ ข้าชื่อจิงอี้หลานเป็ศิษย์ส่วนตัวของาุโสูงสุดเม่ยรู่ชิง!"
"ลูกศิษย์ของาุโสูงสุด!"หุยจุ้ยและคนอื่นต่างใกับคำกล่าวของจิงอี้หลานเป็อย่างมาก ตัวตนแบบนี้เขาจะไปหาเื่ไหวได้อย่างไรกัน
จบตอนที่ 33
130
