โนวาลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆเปลือกตาหนักอึ้ง เขารู้สึกเพลีย แต่ร่างกายไม่ปวดร้าวเหมือนครั้งก่อนๆ
เขาค่อยๆ ขยับนิ้วมือและรู้สึกถึงผ้าพันแผล ที่พันรอบแขนซ้าย
‘าแเกือบหายดีแล้วสินะ...’เขาคิด เมื่อวานโนวาได้รู้สึกตัว และตื่นขึ้นมา วันนี้เป็วันที่ 2หลังจากที่ตื่น
เขามองไปที่แขน ผ้าพันแผลสีขาวสะอาดไม่มีเืซึมออกมา
โนวาค่อยๆ ขยับตัว และรู้สึกถึงผ้าห่มนุ่มๆที่คลุมร่างกายอยู่ ผ้าห่มสีขาวสะอาด มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ราวกับดอกไม้
เขามองไปรอบๆ ห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กผนังสีขาวสะอาด ตกแต่งด้วยภาพวาดดอกไม้สีอ่อน
เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะข้างเตียงมีแจกันดอกไม้ ดอกไม้สีขาว ส่งกลิ่นหอม
เขามองเพดานห้องพักฟื้นของสมาคมนักรบมันเป็เพดานสีขาวสะอาด มีลวดลายดอกไม้สีทอง ประดับอยู่
‘สงบ สวยงาม’
เขาหลับตาลง พยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา
‘โดนอารากอสไล่ฆ่า’
‘โดดลงมาจากหน้าผา’
‘ถูกอารมณ์ครอบงำ’
‘ฉัน…’
เขานึกถึง “โศกนาฏกรรมจันทราเดือนดับ” ภาพใบหน้าของคนที่ถูกครูฝึกฆ่าตาย เสียงกรีดร้องของผู้ถูกอัญเชิญกลิ่นคาวเื ความรู้สึกสิ้นหวัง
‘ฉันรอดมาได้และยังมีชีวิตอยู่’
เขาลืมตาขึ้น มองไปที่โคมไฟคริสตัลที่แขวนอยู่บนเพดานแสงสว่างจากโคมไฟคริสตัล ส่องสว่าง นุ่มนวล
‘สวยดีแฮะ’
เขารู้สึกผ่อนคลาย
โนวาเอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
มันเป็หนังสือที่เขาหยิบมาเมื่อวานจากห้องสมุดของสมาคมนักรบ
‘ประวัติศาสตร์ของThe Cube’ โนวามองชื่อหนังสือ
‘น่าสนใจดี’ เขาคิด ‘แต่เอาไว้ค่อยอ่านทีหลัง’
เขาวางหนังสือลง แล้วหลับตาลง
‘ห้องนี้ สบายกว่าที่พักเยอะเลยแฮะ’
‘อยากนอนต่ออีกจัง’
เสียงฝีเท้าดังขึ้น โนวาลืมตาขึ้นมองไปที่ประตู
ประตูห้องเปิดออก
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังใกล้เข้ามาหยุดลงที่หน้าประตู โนวาเงยหน้ามอง เห็นหญิงสาวร่างสูง ผมสีน้ำตาลเข้มไว้ผมหน้าม้า เดินเข้ามาในห้อง
เธอเป็เผ่าครึ่งสัตว์พันธุ์ลูกเสี้ยวหมาป่ามีใบหูเล็กๆ ซ่อนอยู่ใต้ผม หางสีน้ำตาล ขยับไปมา
หญิงสาวสวมชุดเกราะหนังสีเขียวเข้มดวงตาสีฟ้าคมกล้า ท่าทางแข็งแกร่ง
“รู้สึกตัวแล้วสินะยินดีต้อนรับกลับสู่เมืองนิวโฮป โนวาน แบ็คเวิร์ด” เธอยิ้มอ่อน
“ฉันดีใจที่นายยังมีชีวิตอยู่นายนี่ดวงแข็งจริงๆ “
เธอเดินไปที่โต๊ะข้างเตียงวางขวานคู่ใจลงบนพื้น เสียงกระทบดัง “กริ๊ง” เธอหันไปลากเก้าอี้ไม้ที่วางอยู่ข้างๆ เตียงมานั่ง
“ฉันชื่อ โซเฟียบราวน์เฮ้าส์ ผู้ช่วยของอเล็กซ์” เธอแนะนำตัว ใบหูของเธอกระดิกเบาๆเหมือนกำลังฟังเสียงบางอย่าง
“เขาฝากความคิดถึงมาให้นายด้วย”เธอกล่าว
โซเฟียมองโนวา ด้วยสายตาที่อ่านยาก“นายคงจะสงสัยสินะ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง หลังจากที่นายสลบไป”
โซเฟียถอนหายใจเริ่มเล่า “สถานการณ์ภายในเมืองมันย่ำแย่กว่าที่นายคิด”
“ทุกคนต่างหวาดกลัวและสับสน”เธอมองไปที่หน้าต่าง
“ตอนนี้ทั้งเมืองเต็มไปด้วยข่าวลือ ความหวาดระแวง และความไม่ไว้วางใจ”
“พวกเขาโทษสมาคมนักรบโทษระบบรักษาความปลอดภัย โทษ The Cube โทษทุกอย่าง”
โซเฟียส่ายหน้าหูของเธอลู่ลง “ผู้คนหวาดกลัว ทุกคนต่างมองหา ใครสักคนที่จะต้องถูกกล่าวโทษ”
“ข่าวลือเื่อารากอสก็ยิ่งทำให้ความขัดแย้งระหว่างสามขั้วอำนาจรุนแรงขึ้น”
“มันเหมือนเชื้อโรคที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วเมือง”เธอมองโนวา หางของเธอสะบัดไปมา
“อารมณ์ด้านลบ พลังงานด้านลบพวกมันกัดกินจิตใจของผู้คน บิดเบือนความคิด และทำให้พวกเขาต่อสู้กันเอง” โซเฟียจ้องมองโนวา
“คนของเราหลายคนในสมาคมนักรบกล่าวหาพ่อค้าว่าเป็คนบงการ” เธอพูดต่อ
“พวกเขาบอกว่าเซเรียนอยากกำจัดเด็กฝึกหัดเพื่อทำลายชื่อเสียงของสมาคมนักรบ”
“ฝั่งพ่อค้าก็ออกมาโต้กลับพวกเขายืนยันว่าบริสุทธิ์โทษหาว่านักรบใส่ร้ายพวกเขา เพื่อปกปิดความล้มเหลวของตัวเอง”
“ทุกคนต่าง้าคำตอบ้าหาแพะรับบาป”
“ส่วนนักวิจัย...” เธอเว้นจังหวะ“พวกเขานิ่งเฉย วางตัวเป็กลาง”
“พวกเขาประกาศว่าจะยังไม่ขอเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้ง”
“เป้าหมายของพวกเขาคือการศึกษาThe Cube การค้นหาความรู้ และการเอาชีวิตรอด”
“พวกเขา้าแค่ข้อมูล”โซเฟียมองโนวา
“และนาย... โนวาน แบ็คเวิร์ด”
โซเฟียมองโนวา “นายคือศูนย์กลางของปัญหานี้”
“เพราะนายคือพยานคนสำคัญเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตจากโศกนาฏกรรมจันทราเดือนดับ”
เธอขยับเข้ามาใกล้โนวาน้ำเสียงจริงจัง
“ทุกคน…้าตัวนายโนวาน”
“สมาคมพ่อค้า้าคำอธิบายจากนาย”
“สมาคมนักวิจัย้าข้อมูลจากนาย”
“และสมาคมนักรบพวกเรา”โซเฟียกำหมัดแน่น
“พวกเราจะปกป้องนายเองไว้ใจได้เลย”
“แต่..เื่ของนายตอนนี้คงต้องเลื่อนออกไปก่อน เพราะอีกไม่กี่วันม่านพลังจะเปิด” เธอพูดต่อ “ทุกคนต้องเตรียมพร้อม ป้องกันเมือง ปกป้องฟิลด์”
“โนวาน…” โซเฟียถอนหายใจหางขยับไปมาเบาๆ “อีก 5 วัน นายต้องเข้าร่วมการประชุมด้วย”
“การประชุม?”โนวาถาม
“การประชุมของผู้นำ ทั้งสามขั้วอำนาจ”โซเฟียตอบ “อเล็กซานเดอร์ เซเรียน และลูเซียนา”
“ก่อนหน้านั้นนายควรพักผ่อน”โซเฟียลุกขึ้นยืน
“พักผ่อนและเตรียมตัว”
“เพราะหลังจากนี้...”เธอแสยะยิ้ม “ดูท่า นายจะไม่ได้พักอีกยาวเลยล่ะ”
เช้าวันต่อมาแสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างกระจก สาดแสงสีทองอ่อนๆ ลงบนเตียงนอนโนวาลืมตาตื่นขึ้นมา เขาขยับตัว “อืม…” ไม่มีอาการปวดเมื่อย เขาลุกจากเตียง
‘ในที่สุดฉันก็ออกจากห้องพักฟื้นได้สักที’
เขาเดินไปที่โต๊ะข้างเตียงหยิบผ้ามาเช็ดหน้ามองาแที่แขน “หายดีแล้วสินะ”
เขายิ้ม
โนวาสวมเสื้อผ้า ชุดที่เขานำติดตัวมาจากโลกเดิมและเสื้อคลุมที่สมาคมนักรบจัดหาให้
เขาเดินไปที่ประตู เปิดประตูออก
ทางเดินยาว เงียบสงบมีเพียงเสียงฝีเท้าของโนวา
ทหาร 2 คนในชุดเกราะสีเขียวเข้ม เดินตามหลังโนวา ห่างๆ
พวกเขามองตรงไปข้างหน้าสีหน้าเรียบเฉย มือข้างหนึ่งจับดาบ
“คุณโซเฟียคงสั่งให้พวกเขามาคุ้มครองฉันสินะ”
“คุณโซเฟียเธอ…” เขานึกถึงหญิงสาวเผ่าครึ่งสัตว์“เธอดูเป็ห่วงฉันแปลก ๆ”
เขาก้าวเท้าออกจากตึกสมาคมนักรบสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ‘หอม อากาศสดชื่น’
เขามองท้องฟ้าสีครามสดใส“ถึงที่นี่จะไม่มีดวงอาทิตย์แต่ก็สวยกว่าท้องฟ้าบนโลกของฉันเยอะเลย”
เขาััได้ถึงสายตาของใครบางคนที่กำลังจ้องมองมา
‘โดนจับตาดู’
โนวาเหลือบมองไปรอบๆเขาเห็นชายในชุดคลุมสีดำยืนอยู่บนหลังคาตึกฝั่งตรงข้าม ‘สมาคมการค้า?’
เขามองเห็นเงาเคลื่อนไหวที่มุมถนน‘หรือนักวิจัย?’
‘น่ารำคาญ’
“ระบบ แสดงความคิดเห็นหน่อยสิ”
“ระบบ สถานะ: ไม่สามารถตอบได้”
“แกก็น่ารำคาญเหมือนกัน”
โนวาเดินเลียบกำแพงเมืองมุ่งหน้าไปยังเขตการค้า ผู้คนมากมายเดินผ่านไปมา เสียงฝีเท้าดัง “กึกๆๆ”บนทางเท้าที่ทำจากอิฐ บางคนสวมชุดเกราะ บางคนถือดาบ บางคนแบกของหนัก
ทุกคนดูรีบร้อน
‘ม่านพลังกำลังจะเปิด’โนวาคิด
เขามองป้ายร้านค้า ที่ทำจากไม้แกะสลักตัวอักษรเขียนว่า “ร้านของลีโอ”
‘ร้านของลีโอ’
‘ไออ้วนคงดีใจที่ฉันยังมีชีวิตอยู่’ โนวายิ้มเล็กน้อยมือข้างหนึ่งััาแที่แขนซ้าย
โนวาผลักประตูเข้าไป“กริ๊ง!” กระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น
ภายในร้านมีสินค้ามากมายอาวุธ ชุดเกราะ สมุนไพร ผลึก หนังสือ วางเรียงรายอยู่บนชั้น ทุกอย่างดูรกและเก่า
“โนวาน!” ลีโอมองโนวาตาเบิกกว้าง
“นี่นายฟื้นแล้วเหรอ!ดีใจที่นายปลอดภัย!” เขาะโด้วยความดีใจ
เขารีบวางขวานที่กำลังขัดอยู่ลงแล้ววิ่งมาหาโนวา
“ตอนที่ฉันได้ยินข่าวครั้งแรกฉันเป็ห่วงนายมากเลยนะเนี่ย นึกว่าจะซี้ไปแล้ว”
“ตอนนั้นฉันคิดว่า…”ลีโอ พูดตะกุกตะกัก เขาเดินมาถึงตัวโนวา ตบไหล่อย่างแรง “ป้าบ”
“ฮะๆ นายนี่ดวงแข็งชะมัดเลยฮ่า ๆ” ลีโอตบไหล่โนวาอีกครั้ง “ป้าบ ๆ”
ลีโอมองโนวา “แต่นายดูโทรมไปนะ โดนอารากอสกระทืบมาอีกแล้วรึไง? ฮ่าๆอ่าโทษที เกือบโดนมันฆ่าเลยนี่นะ”
โนวายิ้มแห้งๆ “อารากอส เขายังไม่ถูกจับ?”
“อ่าว นายไม่รู้อะไรเลยรึไง!?”ลีโอเบิกตากว้าง “เขายังไม่ถูกจับ และหนีไปได้น่ะไม่มีใครรู้ว่าเขาซ่อนตัวอยู่ที่ไหน”
ลีโอถอนหายใจ “เมืองตอนนี้วุ่นวายไปหมดน่าปวดหัวจริงๆ”
โนวานิ่งเงียบ เขานึกถึงอารากอสไททันออร์คลอร์ด ที่เขาพยายามหลบหนีอย่างเอาเป็เอาตาย
‘ระบบ’ เขาเรียกระบบในใจ“นายรู้ไหมว่า อารากอสอยู่ที่ไหน?”
“ระบบ สถานะ: ไม่สามารถตอบได้”
“ขอบใจมาก” โนวาพูดอย่างประชดประชัน
“แกมันก็แค่ระบบไร้ประโยชน์”
“ระวังตัวด้วยนะ โนวาน”ลีโอพูดเสียงต่ำ “นายเป็พยานคนสำคัญ ตอนนี้ทุกคน้าตัวนาย”
“อย่าเชื่อใจใครง่ายๆ”
ลีโอ หยิบหนังสือ เล่มหนึ่งออกมาจากใต้เคาน์เตอร์
มันเป็หนังสือปกแข็งสีดำดูเก่าแก่ มีอักขระแปลกๆ สลักอยู่บนปก
“เอ้านี่ ฉันให้” เขายื่นหนังสือให้โนวา
“เอาไปเถอะ นายโชคดีที่รอดมาได้ ฉันให้ฟรีเลย!”
“ขอบใจ” โนวารับหนังสือ
“แล้วหนังสือมันเกี่ยวกับอะไร?”
ลีโอยักไหล่ “ฉันก็ไม่รู้ แต่มันดูน่าสนใจ”
“พี่ชายฉันเคยบอกว่ามันหายาก และเนื้อหาข้างในก็อันตราย”
เขาหัวเราะ “ฉันเลยไม่กล้าเปิดมัน กลัวจะตายก่อน! ฮ่าๆๆ”
เขาเงยหน้ามองนาฬิกา“จริงสิ! ฉันต้องปิดร้านแล้ว พี่ชายให้ไปเตรียมตัวปกป้องเมืองน่ะ”
“งั้น ฉันไปก่อนนะ”
โนวาพยักหน้า “ไว้เจอกันนะลีโอ”
ลีโอพยักหน้า หลังจากนั้นเขาก็จัดการปิดร้านเก็บของ ปิดไฟ และเดินออกมาจากร้าน
ลีโอโบกมือ “ระวังตัวด้วยนะ โนวาน!”
ลีโอเดินไปได้ไม่ไกลหันกลับมา “แล้วก็! เดี๋ยวฉันบอกให้คนของพี่ไม่ต้องตามติดนายให้!”
“คนของ...อะไรนะ!?”โนวา ะโถามลีโอ แต่ลีโอก็เดินไปไกลแล้ว
โนวาออกจากร้านลีโอเดินเล่นในเมืองนิวโฮป เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในโลกยุควิกตอเรีย ที่เขาเคยอ่านเจอในหนังสือที่เนื้อหาเกี่ยวกับโลกอื่นๆ
เขาเดินไปตามทางเท้าที่ทำจากอิฐแดงท้องฟ้าสีครามสดใส แสงที่สว่างแม้ไร้ดวงอาทิตย์
ตึกอิฐแดง สูง3-4 ชั้น เรียงรายไปตลอดสองข้างทาง หน้าต่างโค้ง ประดับกระจกสีสลับกับกระจกใสบางบานมีรอยแตก บางบานปิดตาย
ป้ายร้านค้าทำจากไม้แกะสลัก ตัวอักษรสีทองและสีดำ บอกชื่อร้านค้า บางป้ายล้มเอียง บางป้ายผุพัง
โคมไฟแก๊ส ติดตั้งอยู่บนเสาเหล็กดูเก่าแก่ และขาดการทำความสะอาด
รถม้า วิ่งไปมา ส่งเสียงล้อบด“กึกๆๆ” บนพื้นหิน หมาป่าตัวใหญ่ขนสีดำสนิท ลากรถ
ผู้คนเดินขวักไขว่ แตกต่างจากบรรยากาศก่อนหน้านี้
พวกเขาดูรีบร้อนกังวล เคร่งเครียด
ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด
“ระบบแสดงความคิดเห็น”
“เมืองวุ่นวาย อึดอัดสถานะ: ไม่ชอบ”
โนวาถอนหายใจ “ฉันก็ไม่ชอบ”
เขารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป“วุ่นวายกันชะมัด”
เขาเดินผ่านกลุ่มทหารที่กำลังซ่อมแซมกำแพงเมือง ก้อนหินขนาดใหญ่ถูกยกขึ้นวางเรียงกัน เหงื่อของพวกเขา ไหลอาบใบหน้า
ช่างตีเหล็กเผ่าครึ่งวัวกระทิงกำลังตีดาบเสียงค้อนทุบเหล็ก ดัง “แกร๊ง! แกร๊ง!” สะท้อนไปทั่ว ประกายไฟกระเด็น
พ่อค้ากำลังขนกล่องสินค้าเข้าไปในร้านหน้าผากมีเหงื่อซึม
โนวาเดินผ่านร้านขายอุปกรณ์
สินค้ามากมายวางเรียงราย อาวุธ ชุดเกราะ สมุนไพร ผลึกแร่ธาตุ
ทุกอย่างดูล้ำค่า…
โนวาหยิบดาบเล่มหนึ่งขึ้นมาดู
“ดาบเงินประกายแสงเหรอ”
เขาเคยอ่านเจอในหนังสือ
‘ดาบเงินประกายแสงทำจากแร่เงิน ที่สามารถดูดซับพลังงานแสงและสะท้อนพลังอารมณ์ได้’
‘น่าสนใจ…’
โนวามองป้ายราคา ที่แขวนอยู่“1150 เหรียญ”
‘แพงชะมัด!’
เขาส่ายหน้าวางดาบลง
โนวาเดินออกมา ถอนหายใจ“ไม่มีเงินขนาดนั้น”
โนวานึกถึง “ค่าความชอบ”
“ระบบ… ฉันจะหาค่าความชอบได้ยังไง?”
“ระบบ สถานะ: ทำเนื้อเื่ให้น่าสนใจ”
“เฮ้อ!” โนวาถอนหายใจออกมาเขามองกลุ่มคนที่ยืนอยู่หน้าร้านค้า
พวกเขาจ้องมองสินค้าด้วยความอยากได้
แต่...
ไม่มีใครกล้าซื้อ ‘แพงเกินไป’ โนวาคิด ‘พวกเขา… ก็คงไม่มีเงินเหมือนกับฉัน’
โนวาเดินผ่านลานฝึก เขาเห็นผู้คนมากมายกำลังฝึกฝน
เหวี่ยงดาบ ยิงธนู กันโล่ฝึกควบคุมพลัง
‘ทุกคนกำลังเตรียมพร้อม’
‘เพื่อปกป้องเมืองสินะ’
โนวาเดินผ่านสวนสาธารณะ
“ฮะ ๆ ฮ่า ๆ” เสียงหัวเราะดังขึ้น
เขาเห็นเด็ก ๆ กำลังวิ่งเล่นหัวเราะ และเล่นต่อสู้กัน
เด็กชายสองคนกำลังเล่นต่อสู้กันโดยเด็กชายคนหนึ่งแสร้งทำเป็อารากอส
“ข้าคือ…ไททันออร์คลอร์ด!!!”เขาคำรามเหวี่ยงดาบไม้ไปมา
เด็กชายอีกคนหลบ และทำท่าต่อสู้
“ตายซะ! ไอ้ครูฝึกปีศาจ!”เขาะโ ฟันดาบไม้
“ฉันนี่แหละ...จะจัดการแกเอง!!!”
โนวายืนนิ่งมองเด็กๆ
‘พวกเขาไม่รู้อะไรเลย…’
‘ไม่รู้ถึงความโหดร้ายของโลกใบนี้’
โนวาััได้ถึงความกดดัน ความกังวล และความกลัวที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ
โนวาเดินต่อไปใจลอยครุ่นคิดถึงเื่ต่างๆ
‘ฉันจะเอาชีวิตรอดได้รึเปล่า?’
‘ถ้าม่านพลังเปิดออกฉันจะต้อง ต่อสู้ รึเปล่า?’
‘แล้ว ระบบ มันจะช่วยอะไรฉันได้บ้าง?’
เขาหยุดเดินคำถามเ่าั้วนเวียนอยู่ในหัว
เขามองเห็นม้านั่ง ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ริมถนนต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขา บดบังแสงแดด สร้างร่มเงา
โนวาเดินเข้าไปนั่งลงใบไม้สีเขียวสดพลิ้วไหวไปตามลม
เขานึกถึงระบบ “ระบบ”เขาเรียกระบบ เสียงแ่เบา “ฉัน้าข้อมูล”
“บอกฉันมาข้อมูลทุกอย่างที่นายบอกได้ เกี่ยวกับระบบนิยาย และ คำสาป 100 บท”
หน้าต่างโปร่งแสงปรากฏขึ้นแสดงข้อความ โนวามองหน้าต่างระบบด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้อารมณ์
‘อะไรก็ช่างมัน’
เขาอ่านข้อความบนหน้าต่างโปร่งแสงอย่างละเอียดพยายามทำความเข้าใจ
“ระบบนิยาย คำสาป 100บท ค่าความชอบ”
“ฉันคือตัวละครในนิยายงั้นเหรอ?”
ระบบอธิบาย
“ระบบนิยายเป็ระบบที่ทำหน้าที่เฝ้ามอง บันทึก และส่งต่อ”
· “เื่ราว”
· “เหตุการณ์”
· “ตัวละคร”
“ของทุกสรรพสิ่งภายในThe Cube ภายในจักรวาล”
“ไปยังโลกของผู้อ่าน”
“เพื่อความบันเทิงเท่านั้น”
โนวานิ่งเงียบ ‘เพื่อความบันเทิง ของพวกเขางั้นเหรอ?’
“พวกเขา...กำลังอ่านเื่ราวของฉัน?...”
“คำสาป 100 บท” ระบบแจ้ง “คือชะตากรรมของผู้ดำเนินเนื้อเื่”
“โนวาน แบ็คเวิร์ด”
“ฉัน”
“ฉันจะต้องตาย?”
“คำสาป 100 บท เป็สิ่งที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้วโดย ‘เื่ราว’มันคือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”
“ระบบทำหน้าที่ตรวจสอบข้อมูลทุกคนต่างมีชะตากรรมของตนเอง โดยตัวผู้ดำเนินเนื้อเื่มีชะตากรรมที่ต้องตายภายใน 100 บท”
“ระบบไม่ได้ทำให้ผู้ดำเนินเื่ราว ต้องตาย”
ระบบแสดงข้อความต่อ “ระบบเลือก โนวาน แบ็คเวิร์ด ที่มีชะตากรรมต้องตาย”
“เพื่อมอบโอกาส”
โนวามองข้อความ ‘โอกาส? อะไร?’
“ค่าความชอบ คือพลังงาน ที่รวบรวมจากผู้อ่าน”
“สามารถนำไปแลกเปลี่ยน ข้อมูล ความรู้ ไอเทม ความสามารถ”
“เพิ่มโอกาสในการเอาชีวิตรอด”
‘โอกาสในการเอาชีวิตรอด?’
‘ค่าความชอบ?’
“ค่าความชอบที่มากพอ อาจทำลายคำสาป 100 บทได้”
ระบบแสดง สถานะ
“สถานะปัจจุบัน :บทที่ 10”
“จำนวนผู้อ่านรวม : 155คน”
“ค่าความชอบ : 0”
โนวามองข้อความ ‘ค่าความชอบ 0’
‘ไม่มีใครชอบเื่ราวของฉันเลยงั้นเหรอ’
‘ไม่มีใครสนใจชีวิตของฉันสินะ’
โนวานั่งอยู่ใต้ต้นไม้นั่งเหม่อลอย เขามองผู้คนที่เดินผ่านไปมา พวกเขารีบร้อน วิตกกังวล และหวาดกลัว
‘ฉัน คือตัวละครในนิยาย’
‘แล้วฉันจะทำยังไงดี?’
‘ฉันต้องตาย ภายใน 100บท’
‘ค่าความชอบค่าความชอบ’
โนวาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามสดใส แสงแดดสาดส่อง อบอุ่น
เขาหลับตาลงนึกถึงทุกสิ่งทุกอย่าง ั้แ่เขาเป็เด็ก จนโตขึ้นมา
เื่ราวต่างๆ ที่เขาเคยพบเจอ
‘ฉันใช้ชีวิตไปวันๆเรียนรู้ อ่านหนังสือ’
‘ในห้องสมุดบ้านของฉัน’
‘ที่ที่ฉันมีความสุขที่สุด’
‘พ่อแม่ น้องชาย คนรับใช้’
‘ไคล์…’
‘ฉันอิจฉานายนะไคล์…’
‘ฉัน…’
‘อยากจะเป็เหมือนนาย’
เขานึกถึงเื่ราวต่างๆที่เขาเคยพบเจอ ทั้งดี และร้าย
‘งานเลี้ยง’
‘สายตาเหยียดหยาม’
‘คำพูดดูถูก’
‘ห้องสมุด’
‘หนังสือ’
‘ความสงบ’
‘แสงสว่าง’
‘ผู้คน’
‘สถานที่’
‘เสียงนกร้อง’
‘คลื่นทะเล’
‘ลมต้นไม้ และแสงอาทิตย์’
‘ทุกอย่าง...มันสวยงาม’
‘แล้วทำไม?’
‘ทำไมฉันถึงต้อง’
เขาลืมตาขึ้น
‘ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง’
โนวาลุกขึ้นยืน
เขาตัดสินใจเดินออกไป...
บทที่10 “ตัวฉันมีชีวิตอยู่จริง”
ค่าความชอบปัจจุบัน: 0
*หมายเหตุ: ค่าความชอบคือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวณและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวณในเวลา 12:00 น.ของวันถัดไป และ 1 บท จะถูกคำนวณได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
3K
