"ท่านจะไปไหนเ้าคะ? แล้วไยถึงแต่งตัวแบบนี้ " ให้ตายเถอะอุส่าแอบออกมาแล้วนะก็ยังเจอเสี่ยวจูจนได้ ซานซานถึงกับยืนถอดหายใจเบาๆ
"ข้าคงหนีจากสายตาเ้าไม่ได้สินะ เสี่ยวจู "
"แล้วนี่ท่านจะไปไหนเ้าคะ แล้วเหตุใดถึงได้แต่ตัวเป็คนงานชายเช่นนี้ด้วยเล่า" เพราะเหตุใดน่ะงั้นรึเพราะหลายวันมานี้ลี่หยางน่ะสิตัวติดกับข้าตลอดทั้งวัน บางทีข้าก็แอบคิดว่าเขาไม่มีอะไรทำบ้างเลยหรอไง ถึงได้อยู่ตามติดไม่ห่าง ประคบประหงมอย่างไข่ในหินอย่างไงอย่างนั้น มีแค่วันนี้แหละที่เขาไม่มาตามข้าเหมือนทุก ๆ วัน "ข้าเบื่อนะสิ ขังข้าเป็นักโทษหรืออย่างไร แค่หน้ามีรอยข่วนนิดเดียวเอง ทำซะข้าโทษมีดแทงอย่างงั้นแหละ วันนี้ข้าเลยจะไปหาน้าหงษ์ที่หอบุปผาซะหน่อย"
"ไม่ได้นะเ้าค่ะ ท่านอ๋องสั่งห้ามให้ท่านออกจากจวนเด็ดขาด!!!"
"ยังไงข้าก็จะไป ว่าแต่คนที่สั่งห้ามเขาไปไหนแล้ววันนี้ั้แ่เช้าข้าไม่เห็นเขาเลย" วันนี้แปลกจริงเพราะั้แ่ข้าตื่นมาก็ไม่เห็นเขาเสียแล้ว
"ท่านอ๋องออกจากจวนพร้อมมู่เต๋อเห็นว่าจะไปตรวจงานที่ค่าย เห็นว่าจะกลับมาค่ำๆ แล้วก็สั่งเสี่ยวจูว่าห้ามไม่ให้ท่านออกจากจวนเด็ดขาด"
"ถ้าข้ารีบไปรีบมาเขาคงไม่ว่าอะไรหรอกใช่ไหม เสี่ยวจู " ทันทีที่พูดจบก็หันไปมองเสี่ยวจูด้วยสายที่อ้อนวอน
"อย่ามองเสี่ยวจูด้วยสายตาแบบนั้นเลยเ้าคะ เสี่ยวจูลำบากใจ " เสี่ยวจูถึงกับถอดหายใจออกมาพร้อมส่ายหน้าไปมาเบาๆ
" นะ ๆ ข้าไม่ได้ไปทำอะไรเสี่ยงอันตรายซะหน่อย ข้าแค่จะไปเยี่ยมน้าหงส์แค่นั้น " ลืมบอกไปเสียสนิทว่า่นี้ไม่คนให้กวนใจและปัญหา เพราะอิงหลานและคนของนางกลับไปยังจวนตระกูลเว่ย อ้างว่ากลับไปเยี่ยมญาติหลังแต่งงาน ทำให้่นี้จวนสงบขึ้นเยอะและไม่มีใครมารังควานใจใน่นี้
"แต่ด้วยฐานะท่านนั้นตอนนี้และที่นั่นก็เป็ที่ท่านไม่ควรจะไป"
"เพราะเหตุนี้ไง ข้าถึงแต่ชุดคนงานชายนี้ออกไปไงละ รับรองว่าไม่เสื่อมเสียแน่นอน ถ้าเ้าไม่วางใจเ้าก็มากับข้าด้วยสิ" ซานซานไม่รอช้ารีบดึงเสี่ยวจูให้เดินตามไปโดยเร็ว โดยคนที่ถูกดึงแขนอย่างเสี่ยวจูไม่ได้ตั้งตัวถึงกับใในการกระทำของนายตัวเอง ก็นั้นแหละนะ ท่านอ๋องปวดหัวหน่อยละกันถ้าจะมารักกับข้าน่ะ ><
เอี๊ยดอ๊าด~ (เสียงรถม้า)
"ถึงหอบุปผาแล้วขอรับนายหญิง"
"อื้ม พวกเ้ารอข้าอยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวข้ากลับมา"
"ขอรับนายหญิง" ไม่นานก็ปรากฏหญิงวัยกลางคนลงจากรถม้า พร้อมที่สาวใช้กางร่มกันแดดให้
"ที่นี่ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด "
พอนางเดินเข้าไปในหอบุปผา ก็พบว่าหอนี้เต็มไปด้วยผู้คนที่เข้ามาหาความสุข ทั้งขุนนางหลากหลายขั้น ทั้งบัณฑิตต่างๆ หรือ ลูกมหาเศรษฐีต่างๆ ที่มารวมตัวอยู่ในที่แห่งนี้
"ใช่ที่นี่รึเ้าคะนายหญิง " สาวใช้ถามขึ้น
"ที่นี่แหละ ข้าจำมิลืม"
"แล้วคุณหนูยังจะอยู่ที่นี่รึเ้านายหญิงนี่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว"
"ข้าเชื่อว่าเ้าของที่นี่ไม่ใจดำทิ้งเด็กได้ลงคอหรอก รุ่ยรุ่ย"
ระหว่างที่พวกเขากำลังชะเง้อชะเง้อมองหาอะไรอยู่นั้นก็มีเสียงหนึ่งดังทักขึ้นมาซะก่อน "ท่านทั้งสองไม่ทราบว่ากำลังหาอะไรอยู่รึ"
"พอดีข้ากำลังมาตามหาคนๆหนึ่งไม่ทราบว่าแม่นางรู้จักคนที่ชื่อซานซานรึไหม" หลังจากพูดจบใบหน้านางเหมือนจะรู้จักทำให้มีหวังอยู่ในลึกๆ
"มาหาซานซานงั้นรึ"
"ใช่ นางอยู่ที่นี่ใช่รึไหม"
"เดิมทีก็เป็เช่นนั้น แต่ตอนนี้นางไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วละ ท่านคงมาเสียเวลาแล้ว" คำตอบที่ได้มันไม่เป็ดั่งใจหวังไว้ เหมือนความหวังนั้นลอยหายวับไปกับตา โถ่.........ลูกสาวข้า
"ทำไมละแล้วนางไปไหนแล้วล่ะ "
"ท่านคงไม่ใช่คนในพื้นที่ใช่ไหมล่ะ นางแต่งงานแล้วย้ายออกไปแล้ว"
แต่งงาน ? นางแต่งงานไปแล้ว แต่งงานกับใคร
"นางแต่งงานแล้วรึ นางแต่งกับคุณชายบ้านใดเล่า แม่นางช่วยบอกข้าได้หรือไม่"
"นางแต่งงานกับลี่หยางอ๋อง หรือ อ๋องสิบเอ็ด"
แต่งงานกับอ๋องเลยงั้นรึ............
"นอกเหนือจากนั้นข้าก็ไม่รู้แล้ว"
"งั้นขอบใจแม่นางมาก ข้าขอตัวก่อน "
"เ้าค่ะ"
ระหว่างที่กำลังจะเดินสวนกับชายหนุ่มคนหนึ่งแต่ในใจสั่งให้หันไปมองอยู่แวบหนึ่ง ใบหน้าสะดุดตายิ่งนักแต่คงไม่มีอะไรก็เลยเดินขึ้นรถม้าไป
ซานซานที่สวมชุดคนงานชายก็เดินเข้าไปในหอบุปผาซึ่งมาพร้อมกับเสี่ยวจูที่เดินเข้าตามมาทีกลับ
หมับ!
"พี่หลิงเมื่อครู่คุยกับใครรึ" ซานซานที่วิ่งเข้ามาจับข้อมืออย่างไว
" อุ๊ย! ตายจริงนี้เ้ามาได้ยังไงเนี้ย"
"พี่จำข้าได้ด้วยหรอ ข้าอุส่าปลอมตัวมาขนาดนี้"
"ทำไมจะจำไม่ได้ เมื่อก่อนนี้แต่งตัวแบบนี้หนีน้าหงษ์ไปข้างนอกออกจะบ่อยไป"
" หว่า~~ โดนจับได้ซะแล้ว เอ่อว่าแต่เมื่อครู่พี่หลิงยืนคุยกับใครรึเห็นคุยซะนานเชียว"
"มีคนมาตามหาเ้าน่ะ "
"คนเมื่อครู่ที่เดินขึ้นรถม้าไปนี้นะ "
"อื้อ ใช่ เห็นว่ารู้จักเ้าด้วยนะ "
ข้ารู้จักด้วยรึ? ทำไมข้าไม่คุ้นหน้านางเลยล่ะ แต่ว่าข้าอาจจะรู้จักเมื่อนานมาแล้วก็ได้ แต่ตอนนี้จำไม่ได้
"งั้นรึ พี่หลิงว่าน้าหงส์อยู่ไหม "
"เ้าคงมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ เพราะนางไปต่างเมืองสักสองสามวัน ว่าแต่เ้าเถอะมาที่นี่มาหาแค่น้าหงส์รึ"
" มาหาพี่ด้วยนั่นแหละ คิดถึงจะตายแล้ว "ไม่พูดซานซานดึงคนหน้าเข้ามากอดแน่นๆด้วยความคิดถึง
"เอาล่ะๆ ไม่ต้องมาอ้อนหรอกนะ เ้าก็รู้นิว่าข้าจะใจอ่อนน่ะ"
"รู้ทันข้าอีกแล้ว "
"แล้วพวกเ้าจะไปไหนกันต่อล่ะ หรือจะมานั่งเล่นที่นี่ก่อน"
"ข้าว่าจะไปแวะร้านของพี่จื่อเหยียนสักหน่อย ข้าคิดถึงขนมร้านนาง"
"เอาเถอะๆ เดี๋ยวน้าหงส์กลับมาข้าจะบอกให้ก็แล้วกันว่าเ้ามาเยี่ยม"
"ไปละนะพี่หลิง ไว้ข้าจะเยี่ยมใหม่"
"อื้ม เดินทางดีๆล่ะ"
หลังจากออกจากหอบุปผาซานซานและเสี่ยวจูก็ตรงไปยังโรงเตี๊ยมของพี่จื่อเหยี่ยนทันที แต่พอไปถึงก็พบว่านางกำลังยุ่งกับการดูแลผู้คนที่มายังโรวเตี๊ยม เพราะวันนี้ดูเหมือนว่าคนเยอะจนต้องหาโต๊ะเก้าอี้มาตั้งเพิ่ม
"ซานซานมาได้ยังไง รอพี่ก่อนพอดีคนเยอะน่ะ "
"พี่ไปเถอะ ข้ารอได้"
ไม่ได้ออกมานานแค่ไหนเนี้ยทำไมทุกคนดูยุ่งไปเสียหมด คงมีแต่ตัวเองที่ว่างอยู่ผู้เดียว วันๆไม่ได้ทำอะไร นอกจากตื่นมาก็นั่งกินข้าว บ่ายดื่มชา เย็นเดินเล่นในสวน วนแบบนี้ทุกวัน เห้อ....
ไม่นานนักโรงเตี๊ยมที่เต็มไปด้วยผู้คนก็ค่อยๆจางลง
"อ่ะของโปรดเ้า " พี่จื่อเหยียนค่อยจานขนมมาให้ ซึ่งเป็ขนมกุ้ยฮวา กลิ่น สีของขนมเหมือนเดิม ซานซานไม่รอช้าหยิบชิ้นขนมขึ้นมากิน
"ว่าแต่เ้าแต่ตัวแบบนี้เ้าคงหนีมาสินะ" พี่จื่อเหยียนผู้รักทุกอย่าง เพราะั้แ่เล็กจนโตก็มีนางค่อยดูแลมาโดยตลอด
"ข้าสามารถปิดพี่ไม่เลยสินะ" ซานซานยิ้มมุมปากเล็กน้อย
"แล้วก็มีขนมอีกอยู่ในตะกร้า เอาไปกินที่จวนก็แล้ว"
"พี่จื่อเหยี่ยนดีกับข้าเสมอ" พอพูดก็เพลินหยิบขนมเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
"ท่านนี้ก็เย็นแล้ว กลับกันเถอะเ้าค่ะ ป่านนี้ท่านอ๋องคงจะกลับมาแล้ว " เมื่อซานซานได้ยินเช่นนั้นถึงกับขนแขนลุกซู้ขึ้นมาทัน
"จริงด้วย ตาย ๆ ไปกันเถอะเสี่ยวจู"
จากนั้นซานซานก็โบกมือลาให้กับเ้าของโรงเตี๊ยมอย่างพี่จื่อเหยียนที่ตอนนี้มายืนอยู่หน้าโรงเตี๊ยมและกำลังยืนโบกมือกลับ
ตาย ๆ ถ้ามาเห็นข้าสภาพนี้และอีกทั้งยังขัดคำสั่งที่ไม่ให้ออกจากจวน แต่ตอนนี้ออกมาเที่ยวเตร่อยู่แบบนี้ เตรียมใจสู้รบกับเขาแต่....ใจมันจะไปตามที่สั่งรึเปล่าค่อยว่ากันอีกเื่ก็แล้วกัน
~> ตอนต่อไป
#เป็กำลังให้พี่????กับน้อง????ด้วยนะค๊าาา
125
