วันต่อมา
@มหาวิทยาลัย
“ปัด แกได้คะแนนสอบเท่าไหร่อะ” เพื่อนในสาขาเอ่ยทักหลังจากที่เห็นเธอเดินเข้าไปนั่งในห้อง
“อ้าว คะแนนออกแล้วเหรอ”
“ใช่ เพิ่งจะออกมาเมื่อเลย”
เธอละสายตาจากเพื่อนก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูคะแนนแต่ทว่าคะแนนของเธอกลับอยู่ในเกณฑ์ที่ต่ำกว่าปกติ เพราะวิชานี้เธอแทบไม่ได้อ่านหนังสือมาเลย เป็เพราะอะไรก็น่าจะรู้ดี
“แกต้องได้เยอะแน่ ๆ เลยอะ เห็นอาจารย์บอกว่าถ้าใครได้ท็อปจะมีรางวัลมอบให้ด้วย เพราะวิชานี้ค่อนข้างยาก” เธอยิ้มแห้งตอบกลับเพื่อนไปก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ยาว ๆ
“ไม่เยอะหรอก กลาง ๆ น่ะ”
“บ้า แกเรียนเก่งจะตาย อย่ามาทำถ่อมตัวไปหน่อยน่า”
“ช่างเถอะ อาจารย์มานู้นแล้ว” เธอรีบเปลี่ยนเื่ ก่อนที่จะแยกย้ายกับเพื่อน แล้วหันไปมองอาจารย์ที่กำลังเดินเข้ามา
หลังเลิกเรียน
เธอนั่งรอให้คนมารับซึ่งก็ยังไม่รู้ว่าวันนี้จะเป็คฑาหรือวินเซนต์ที่มารับเธอกลับบ้าน แต่ไม่นานก็มีรถคันหรูวิ่งเข้ามาจอดตรงหน้าเธอ เมื่อเห็นว่าคนในรถเป็คฑา เธอก็ถอนหายใจตัดพ้อเข้าไปใหญ่ เพราะสาเหตุที่ทำให้เธอสอบตกก็คือเขา
“ขึ้นมาสิ” เธอทำหน้าเซ็ง ก่อนจะเดินขึ้นไปบนรถ แต่พอเขาเห็นสีหน้าเธอไม่ค่อยสดใส จึงเอ่ยถาม
“ทำสีหน้าให้มันดี ๆ หน่อยได้มั้ย”
“รีบกลับบ้านเถอะค่ะ ปัดอยากพักผ่อน” วันนี้เธอมาแปลกจนเขาเกิดความสงสัย
“เป็อะไร เห็นหนาฉันแล้วมันอารมณ์เสียขนาดนั้นเลยรึไง”
“ใช่ค่ะ เห็นหน้าเฮียแล้วอารมณ์เสีย”
“อะไรกัน ฉันไปทำอะไรให้เธอ วันนี้เราเพิ่งเจอกันเองนะ เมื่อเช้าวินเซนต์เป็คนมาส่งเธอไม่ใช่รึไง”
“ใช่ค่ะ”
“หรือว่าโกรธที่ฉันยังไม่ซื้ออะไรให้เธอ อย่างนั้นสินะ”
“ไม่ใช่ค่ะ ปัดหงุดหงิดที่ตัวเองสอบได้คะแนนน้อยต่างหากละคะ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน”
“ทำไมจะไม่เกี่ยว ก็เพราะคืนนั้นเฮียเอาแต่ทำตามใจตัวเอง จนปัดไม่ได้อ่านหนังสือเลยสอบไม่ได้แบบนี้ไงคะ”
“อ๋อ…งั้นก็เป็เื่ของเธอ ไม่เกี่ยวกับฉันแล้วแหละ”
“มันจะไม่เกี่ยวได้ไงคะ ในเมื่อต้นเหตุมันเกิดมาจากเฮีย ที่ทำให้ปัดไม่ได้อ่านหนังสือ!”
“เอาล่ะ ฉันไม่เถียงเธอแล้ว อยากได้อะไรว่ามา”
“ครั้งต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ หัดรู้จักยับยั้งชั่งใจตัวเองบ้าง จะได้ไม่ต้องเดือดร้อนคนอื่น”
“ขี้บ่นจังวะ” เธอหันไปเขม็งตาใส่เขา ก่อนที่เขาจะละสายตาจากเธอแล้วรีบขับรถออกไปทันที
“จอดร้านขายยาให้หน่อยนะคะ จะซื้อยาคุม”
“เธอกินต่อเนื่องอยู่ใช่มั้ย”
“ค่ะ บอกแล้วไงคะว่าปัดก็ยังไม่พร้อมมีลูก” เธอตอบด้วยน้ำเสียงห้วนจนเขาไปไม่เป็ ได้แต่ทำตามที่เธอสั่งก่อนจะจอดร้านขายยาให้เธอ
“ตังค์มาด้วยค่ะ ความจริงเฮียต้องซื้อให้ปัดนะคะ ไม่ใช่ให้ผู้หญิงเป็คนจัดการเองทุกอย่าง”
“เลิกบ่นได้มั้ย” เขาทำสีหน้าหงุดหงิดใส่เธอ แต่สุดท้ายก็คว้ากระเป๋าสตางค์มา แล้วหยิบเงินให้เธอ
“เฮียนั่นแหละ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” เธอมองค้อนใส่เขาก่อนจะเปิิดประตูลงจากรถไป
ปึง!
“เป็เมนส์เหรอวะ” เขานั่งมองเธอที่ปิดประตูอย่าแรง ก่อนจะบ่นพึมพำอยู่คนเดียว พอซื้อของเสร็จเธอก็รีบเดินกลับมาขึ้นรถ
“มองอะไรคะ” เขารีบละสายตาจากเธอก่อนจะขับรถออกไป
“อย่ามาทำปีกกล้าขาแข็ง ฉันไม่ชอบ”
“เฮียก็เลิกเอาแต่ใจตัวเองสักทีสิคะ” เธอรีบตอบกลับเขาอย่างทันควัน
“ก็แค่คะแนนสอบ คิดมากอะไรขนาดนั้น บอกไปแล้วไงว่าต่อให้เธอไม่ได้เกียรตินิยมพ่อฉันก็ดึงเธอเข้ามาทำงานอยู่ดี”
“แต่ถึงยังไงการศึกษาสำหรับปัดมันก็สำคัญมากอยู่ดี ถ้าเกิดวันนึงคุณอาทั้งสองเลิกกัน เฮียคิดเหรอคะว่าคุณอาจะยังรับปัดเข้าทำงาน จะยังเอ็นดูเหมือนทุกวันนี้ ก็คงกลายเป็คนอื่นคนไกลในสักวัน เห็นรึยังคะว่ามันไม่มีอะไรแน่นอนเลย หึ”
“เฮ้อ…บ่นอยู่นั่นแหละ เลิกบ่นได้ละฉันไม่มีสมาธิขับรถ”
“แล้วก็ที่เฮียบอกให้ขอ อย่าพึ่งลืมนะคะ ขอปัดคิดก่อนว่าจะเอาอะไรบ้าง แล้วจะบอกอีกที”
“อืม ไม่ลืมหรอก เธอทวงทุกวันขนาดนี้”
“ก็ลองลืมดูสิ ครั้งต่อไปก็จะไม่มีอีก” เขารีบหันมาเขม็งตาใส่เธอทันที
“นี่เธอ! มันจะมากเกินไปแล้วนะ คิดว่าตัวเองเป็ใครถึงได้ทนงตนได้ขนาดนี้ ใครสอนให้เธอพูดจากับฉันแบบนี้กัน หะ”
“นี่เพิ่งเริ่มต้นค่ะ มีอีกเยอะเฮียเตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลย”
“ปฐมา!”
#พรุ่งนี้ไรท์อัพ่เย็น ๆ หลังเลิกงานนะคะ
ฝากทุกคนกดหัวใจ+คอมเม้นกันเยอะ ๆ นะคะ ไรท์อ่านทุกคอมเม้นเลย
ยิ่งเเห็นคอมเม้นก็ยิ่งมีไฟในการแต่ง เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยน๊า????????❤️
214
