เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        เมื่อหลิวเฉิงเหว่ยพรวนดินเสร็จตะวันก็คล้อยต่ำเกือบจะลับฟ้าแล้ว

        เขาต้องรีบกลับบ้านก่อนค่ำคืนจะมาเยือนมิเช่นนั้นยามราตรีมาถึง เส้นทางบนเขาจะเดินลำบากมาก

        แต่ภรรยาของเขากลับไม่ยอมกลับหากเขากลับไปคนเดียว แม่ของเขาจะต้องต่อว่าเขาจนหูชาเป็นแน่

        ดังนั้นหลิวเฉิงเหว่ยจึงจำต้องแบกจอบกลับไปหาเซียวหยวนซินแต่เซียวหยวนซินกลับไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

        เขาพร่ำรำพันโน้มน้าวด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวาน“ที่รัก กลับไปกับผมเถอะนะ ผมสัญญาว่าจะปรับปรุงตัวในภายภาคหน้าอีกอย่างเธอก็ไม่อาจพาหยวนหยวนไปอาศัยอยู่กับน้องชายและน้องสะใภ้ตลอดไปได้หรอกนะทั้งสองคนก็ต้องใช้ชีวิตของตนเอง น้องสะใภ้ของเธอนั้นเป็นคนดีแม้ปากจะไม่เอ่ยสิ่งใด แต่ใครจะรู้เล่าว่าในใจของเธอคิดอะไรอยู่นานวันเข้าอาจทำให้เธอรำคาญใจได้ นี่ไม่ใช่การสร้างความลำบากใจให้ผู้อื่นหรือ?อีกอย่างลูกของเรายังเล็กนัก หยวนหยวนน้อยยังขาดพ่อไม่ได้นะ!”

        คำพูดของเขาทำให้เซียวหยวนซินขมวดคิ้วก่อนจะตกอยู่ในห้วงความคิด ใช่แล้ว... คำพูดของเขาก็มีเหตุผลเธอคงไม่อาจอาศัยอยู่กับน้องชายต่อไปได้จริงๆ

        เพราะการที่เซียวหยวนซินกับหยวนหยวนมาอยู่ด้วยนั้นสร้างความลำบากให้แก่บ้านนี้ไม่น้อยทำให้น้องสะใภ้ต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินไปมากมาย ถึงแม้เธอจะช่วยงานบ้านแต่สิ่งที่เธอทำนั้นมีค่าสักเท่าไรเชียว

        เซียวหยวนซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “อืม”

        หลิวเฉิงเหว่ยเห็นเซียวหยวนซินในที่สุดก็พยักหน้าตอบรับก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

        เซียวหยวนซินกลับเข้าห้องไปเก็บเสื้อผ้า

        ซูเจียวเจียวเห็นเธอกำลังเก็บเสื้อผ้าจึงเอ่ยถาม “พี่หยวนซิน พี่จะกลับไปกับเขาหรือคะ?”

        เซียวหยวนซินพยักหน้า“อืม ฉันตั้งใจจะกลับไปกับเขาแล้วฉันมาอยู่ที่นี่กับเธอได้ยี่สิบวันแล้ว จะรบกวนเธอกับอาหมิงไปตลอดได้อย่างไรพวกเธอก็ต้องใช้ชีวิตของพวกเธอเหมือนกัน”

        เซียวหยวนซินเอ่ยจบก็จับมือซูเจียวเจียว“เจียวเจียว ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ขอบคุณมากนะที่ให้ฉันกับหยวนหยวนได้พักพิง รบกวนเธอกับอาหมิงแล้วจริงๆ”

        น้องสะใภ้คนนี้แสนดีเหลือเกินดีต่อเธออย่างสุดซึ้ง หากเป็นน้องสะใภ้คนอื่นละก็พี่สาวที่แต่งงานออกไปแล้วอาจถูกต่อว่าจนบ้านแตกเพียงแค่พักอยู่หนึ่งวันด้วยซ้ำไปไม่ต้องพูดถึงการได้กินดีอยู่ดีได้สวมเสื้อผ้าใหม่ที่ทำจากผ้าที่ซื้อมาใหม่ด้วยซ้ำไป

        อาหมิงเพิ่งจะพบคู่ครองที่ดีเช่นนี้เธอจะไปทำลายความสุขของพวกเขาได้อย่างไร

        เธอเองไม่สุขสมหวังก็ช่างเถอะชีวิตของเธอก็คงเป็นเช่นนี้แล้ว เป็นชีวิตที่มองเห็นจุดจบได้ในทันทีเพียงหวังว่าน้องชายและน้องสะใภ้จะรักกันและมีความสุขตลอดไป…

        ซูเจียวเจียวนึกถึงท่าทางอันอ่อนแอของหลิวเฉิงเหว่ยก็อดขมวดคิ้วเล็กน้อยไม่ได้ “พี่หยวนซินฉันเห็นว่านิสัยของพี่เขยคนนั้นเป็นคนอ่อนแอ ไม่สู้คน และไม่ชอบการแก่งแย่งชิงดีทั้งยังคงเชื่อฟังคำพูดของแม่อยู่เสมอ ถ้าพี่กลับไปง่ายๆ แบบนี้ต่อไปเรื่องราวก็จะยังคงเป็นเช่นเดิมพี่ลืมไปแล้วหรือว่าตอนที่พี่อยู่ที่บ้านตระกูลหลิว แม่ของเขาปฏิบัติต่อพี่อย่างไร?ทั้งตีทั้งด่า ใช้พี่เยี่ยงวัวควายเชียวนะคะ…”

        “พี่หยวนซิน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงความไม่ดีของพวกเขาหรอกนะคะแต่พี่หยวนซินคิดยังไงกับเรื่องนี้ล่ะ?”

        เธอกระวนกระวายใจพูดไปมากกว่านี้ก็ไร้ประโยชน์

        เซียวหยวนซินใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์“แต่ถ้าฉันไม่กลับไปกับเขา แล้วฉันจะไปไหนได้เล่า? ฉันแต่งงานเข้ากองผลิตตระกูลหลิวไปแล้ว ที่นี่ฉันก็ไม่มีที่นาสักผืนทะเบียนบ้านของฉันก็ลงไว้ที่กองผลิตตระกูลหลิว…”

        ซูเจียวเจียวขมวดคิ้ว

        ในยุคนี้การหย่าร้างมีน้อยมากและเมื่อหย่าร้างไปแล้ว บรรดาป้าๆ น้าๆ ในหมู่บ้านก็คงจะซุบซิบนินทาไปตลอดชีวิต…

        เธอเองก็ไม่อาจคะยั้นคะยอให้หย่าได้หากตอนนี้เซียวหยวนซินยังไม่อยากหย่า แต่เธอกลับบังคับให้หย่าหากภายหลังเซียวหยวนซินโทษเธอขึ้นมา ก็จะกลายเป็นความผิดของเธอเสียเอง…

        ดังนั้นเซียวหยวนซินจึงต้องคิดได้ด้วยตัวเอง

        ซูเจียวเจียวครุ่นคิดแล้วกล่าว“พี่หยวนซิน หากพี่จะกลับไปกับเขาก็ได้แต่พี่ต้องทำให้เขารู้ว่าเขาทำผิดไปแล้ว และต่อไปเมื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจะต้องไม่คิดที่จะทำร้ายพี่ฝ่ายเดียว พี่ถึงจะกลับไปกับเขาได้ อีกอย่างพี่กลับไปก่อน ให้หยวนหยวนอยู่กับฉันที่นี่ก่อนนะคะ ฉันจะอยู่ที่บ้านเย็บผ้า สามารถดูแลหยวนหยวนได้ส่วนพวกพี่ก็ต้องลงไปทำนา ไม่มีใครดูแลเด็กที่บ้านเกรงว่าหยวนหยวนจะถูกหลิวเกาและคนอื่นๆ รังแกอีก”

        คำพูดของซูเจียวเจียวทำให้เซียวหยวนซินรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาแต่ก็กลัวว่าการที่หยวนหยวนอยู่ที่นี่จะรบกวนชีวิตของเธอและน้องชายจึงลังเลใจเป็นอย่างมากในทันที

        ซูเจียวเจียวยิ้ม“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่หยวนซิน พี่เป็นพี่สาวของอาหมิงก็เป็นพี่สาวของฉันด้วย หยวนหยวนก็เป็นหลานสาวของฉัน ฉันจะดูแลเธออย่างดีเองค่ะ”

        เซียวหยวนซินรีบส่ายหน้า“ฉันไม่ได้กลัวว่าเธอจะดูแลไม่ดีหรอกนะแต่ฉันกลัวว่าหยวนหยวนจะส่งเสียงดังที่นี่ จะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอกับอาหมิง…”

        “ไม่เลยสักนิด หยวนหยวนเป็นเด็กดีและเชื่อฟังขนาดนี้” ซูเจียวเจียวทรุดตัวลงมองหลิวหยวนหยวน แล้วถามว่า “หยวนหยวนหนูอยากอยู่บ้านน้าสะใภ้ไหมคะ? กลางคืนนอนกับน้าสะใภ้ไง”

        “ดีจัง ดีจังเลย หยวนหยวนชอบน้าสะใภ้ หยวนหยวนจะนอนกับน้าสะใภ้ค่ะ” หลิวหยวนหยวนปรบมืออย่างมีความสุข ยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันน้ำนมเรียงสวย

        หลังจากนั้นเซียวหยวนซินก็กลับไปกับหลิวเฉิงเหว่ยโดยทิ้งหลิวหยวนหยวนไว้กับซูเจียวเจียวสาเหตุหลักก็คือเธอกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเช่นคราวก่อนขึ้นอีก

        ก่อนจากไปเซียวหยวนซินฝากให้ซูเจียวเจียวบอกเซียวหยวนหมิงว่าเธอได้กลับไปที่กองผลิตตระกูลหลิวแล้ว

        ซูเจียวเจียวตั้งใจจะให้เซียวหยวนซินนำไข่เนื้อ และเส้นบะหมี่อบแห้งสองห่อกลับไปด้วยแต่เซียวหยวนซินกลับไม่ยอมเอาไปสักอย่าง เธอยังกล่าวอีกว่า“ของพวกนี้เป็นของที่เธอกับอาหมิงหามาได้ด้วยความยากลำบากฉันจะนำกลับไปให้บ้านสามีได้อย่างไรกัน? ถึงแม้เธอจะให้ฉันฉันก็เอาไปไม่ได้! ช่วงเวลาที่ผ่านมาฉันอาศัยกินอยู่ที่นี่ฉันยังไม่มีเงินให้เธอเลย แล้วจะเอาของของเธอไปได้อย่างไร! ยิ่งไปกว่านั้นของพวกนี้เมื่อนำกลับไปแล้ว จะมีสักกี่ชิ้นที่ตกถึงท้องฉัน? สุดท้ายก็ยังถูกพวกเขายึดไปอยู่ดีไม่ใช่หรือ?”

        “เธอบอกอาหมิงด้วยว่าไม่ต้องไปส่งไก่ป่าหรือกระต่ายป่าให้ฉันอีกแล้วถ้าพวกเธอหาเนื้อสัตว์ได้เมื่อไร ก็เก็บไว้กินกันเองเถิด จะได้ไม่เสียของดีๆให้พวกเนรคุณเหล่านั้น”

        เมื่อก่อนอาหมิงเห็นว่าหยวนหยวนสุขภาพไม่ดีจึงส่งเงินมาให้จำนวนหนึ่งเดิมทีตั้งใจจะให้เธอเอาไปซื้อของบำรุงร่างกายให้หยวนหยวนแต่สุดท้ายแม่สามีก็ยึดไปหมด เหลือให้เธอเพียงไม่กี่ก้อนเท่านั้น

        ดังนั้นหลังจากนั้นเธอก็ไม่ให้อาหมิงส่งเงินมาอีกแล้ว อาหมิงจึงเปลี่ยนมาส่งยาแทน

        ยาเป็นสิ่งที่พวกเขาแย่งไปไม่ได้จึงไม่ได้แตะต้อง

        ซูเจียวเจียวได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วยเล็กน้อยจริงดังที่กล่าวมา เซียวหยวนซินมีพ่อแม่สามีเช่นนั้น ต่อให้ให้ของดีแค่ไหนสุดท้ายก็คงไม่ได้ตกถึงมือเธอมากนัก

        “ดีเลยค่ะ ถ้าอย่างนั้นต่อไปถ้าหาเนื้อสัตว์ได้ ฉันก็จะเก็บไว้แล้วจะไปเรียกพี่ที่กองผลิตตระกูลหลิวให้มาทานด้วยกัน”

        เซียวหยวนซินถูกซูเจียวเจียวทำให้หัวเราะออกมาได้อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องลำบากถึงขนาดนั้นหรอกจ้ะเธอกับอาหมิงกินเยอะๆ เถอะ ถือว่ากินเผื่อฉันด้วยแล้วกัน”

        เซียวหยวนซินไม่ได้คุยกับซูเจียวเจียวนานนักกลัวว่าจะค่ำเกินไปหากกลับไป จึงได้ออกเดินทางไปกับหลิวเฉิงเหว่ย

        ทั้งสองคนเร่งเดินทางจนกลับมาถึงกองผลิตตระกูลหลิวก่อนฟ้าจะมืด

        ตอนนี้คุณปู่หลิวและคุณย่าหลิวเพิ่งจะเลิกงานไม่นานผู้ชายแต่ละคนนั่งพักผ่อนอยู่ในลานบ้านส่วนคุณย่าหลิวก็พาพี่สะใภ้ใหญ่หลิวมาเลือกผัก ล้างข้าว เตรียมทำอาหารเย็น

        คุณย่าหลิวเห็นเซียวหยวนซินกลับมาดวงตาพลันเปล่งประกายใบหน้าเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นและยินดี“หยวนซินเอ๋ย ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว!”