“เราเข้าไปคุยกันด้านในได้หรือไม่” หยางโฮ้วมองไปรอบ ๆ แล้วมองตรงไปข้างในเพราะขณะนี้บริเวณที่เขายืนอยู่ มีคนยืนอยู่จำนวนไม่น้อยซึ่งเขาไม่อยากจะเป็ที่สนใจของอื่น ๆอีกทั้งเขาก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าดาบบังตอที่เขานำมานี้จะมีมูลค่าเพียงใด
หญิงสาวคิ้วขมวดเป็ปมเขาจะทำอะไร? แค่มาซื้อของยังต้องมีท่าที่ลับ ๆ ล่อ ๆลองดูไปก่อนก็แล้วกันว่า เขา้าที่จะทำอะไร
หยางโฮ้วเดินตามหญิงสาวเข้าไปด้านในลึกสุดก่อนที่จะหยิบดาบบังตอออกมา ภายในใจก็ลุ้นจนตัวสั่นว่ามันจะมีมูลค่าสูงเพียงใดและที่สำคัญไปกว่านั้นเขาหวังว่าจะไม่ถูกร้านค้าสมบัติปฏิเสธ
เมื่อดาบบังตอถูกดึงออกมาจากถุงเก็บของดาบที่ดูแสนธรรมดาที่อยู่ในมือของเขาก็ทำให้ั์ตาของหญิงสาวฉายแสงประกายออกมา มันยิ่งทำให้นางสงสัยไปอีกว่าเขา้าจะทำอะไรกันแน่เพราะของชิ้นนี้ดูยังไงก็เหมือนกับของไร้ค่าชัดๆ แต่นางก็ยังฉีกยิ้ม แล้วกล่าวออกมาว่า "ท่าน้าจะขายอาวุธชิ้นนี้อย่างนั้นหรือ? ท่านคิดจะขายมันในราคาเท่าใดกัน?
“ข้า้าหนึ่งหมื่นเหรียญทอง แล้วส่วนที่เหลือขอแลกเป็เือสูรที่สำคัญที่สุดจะต้องเป็เืของสัตว์อสูรที่ระดับสูงกว่ากิเลนไฟโดยจะต้องเป็เืที่ต่างชนิดกัน” หยางโฮ้วกล่าวสิ่งที่้าแลกเปลี่ยนออกมาอย่างตื่นเต้นเขาเองก็ไม่รู้ว่าราคาที่เสนอไปจะเหมาะสมหรือไม่?
“ทอง!?” มีเสียงโครมดังขึ้น ร่างของหวังเซียนโงนเงนโซเซจวนจะล้มลงเขากล่าวว่าอย่างไรกันนะ? หนึ่งหมื่นเหรียญทอง นี่เขารู้หรือไม่ว่าหนึ่งหมื่นเหรียญทองมีค่าเท่าใด?
แล้วเขายังกล่าวอะไรอีกนะ...กิเลนไฟ? “รู้หรือไม่ว่ากิเลนไฟนั้นคืออะไร? นั่นมันเป็สัตว์อสูรที่ยากจะพบได้แล้วยัง้าเปลวเพลิงของสัตว์อสูรที่มีระดับสูงกว่ากิเลนไฟ? อีกทั้งยัง้าต่างชนิดกันอีกด้วย
“ของห่วย ๆ นี่อย่างนั้นน่ะหรือ เ้าเป็คนบ้าหรืออย่างไร!”สีหน้าหวังเซียนพลันเปลี่ยนเป็เ็าดูิ่เ้าโง่คนนี้กล้ามาที่นี่เพื่อหลอกข้า? ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้วอย่างนั้นหรือ
หัวใจของหยางโฮ้วพลันเต้นระรัวด้วยความใเมื่อได้ยินเช่นนั้นหรือว่าเขาจะตั้งราคาสูงเกินไป? หากรู้เช่นนี้เขาคงจะให้นางเป็ฝ่ายตั้งราคาภายในใจของเขารู้สึกผิดหวังเป็อย่างมาก หรือว่ามันจะไม่มีมูลค่าเลย?
“ใครก็ได้รีบมาจับเ้าโง่ที่อาจหาญผู้นี้ไปลงโทษและไล่ออกไป…!”หวังเซียนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่น่าสะพรึงกลัว…
เสียงของหวังเซียนกึกก้องดังสนั่นรอบข้างพลันเงียบสงัดก่อนจะปรากฏเสียงหัวเราะดังลั่น“ไอร่งั่งคนไหนบังอาจหาญกล้ามาล่วงเกินน้องหวังเซียนเ้าคงอยากโดนสั่งสอนมากเลยสินะ?"
“น้องหวังเซียน เ้าโง่นี่มันล่วงเกินอะไรเ้าอย่างนั้นหรือ? เ้าถึงได้โกรธเกรี้ยวขนาดนี้” ชายร่างสูงใหญ่ผิวสีดำสนิทกล่าวออกมาพลางมองไปทางหยางโฮ้ว
เสียงหัวเราะโดยรอบมันยิ่งทำให้นางลำพองใจนางแสร้งขบฟันเม้มปากแน่น ไอร่คนบ้านนอกผู้นี้มันบังอาจมาทำให้นางเสียเวลาหากเป็ผู้อื่นยังพอว่า แต่นี้นางกับมาเสียเวลาพูดคุยกับคนโง่ที่ไม่รู้ที่มาที่ไปนางจะไม่ยอมให้เขาเดินออกไปจากร้านได้ง่าย ๆ อย่างแน่นอน
“น้องชาย นับว่าเ้าใจกล้าไม่เบาเลยนะ ถึงได้กล้ามาหาเื่ที่นี่!”ชายร่างสูงใหญ่เดินตรงเข้ามามือสองข้างไขว้ไว้ที่ด้านหลัง พลางส่งเสียงเย็นออกมา“ไม่รู้หรือว่าที่นี่คือที่ใด? บอกข้ามาว่าเ้าอยากจะตายอย่างไร?”เมื่อมองเห็นผู้คุ้มกันคนหนึ่งเดินเข้ามา หยางโฮ้วพลันขึงขังขึ้นแค่ตั้งราคาผิด เหตุใดต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย?
“ข้าได้ยินมาว่าคลังสมบัติมีความน่าเชื่อถือที่ยอดเยี่ยมแต่มาวันนี้มันทำให้ข้ารู้สึกผิดหวังเป็อย่างมาก ของของข้าในเมื่อพวกเ้าไม่้าจะซื้อมันข้าก็ไม่ว่าอะไร หากแต่ทำไมพวกเ้าต้องนำคนมาขับไล่ข้าด้วยเล่า?”
หยางโฮ้วตีสีหน้าเยือกเย็นขึงขังกล่าวกับผู้คุ้มกัน
ผู้คุ้มกันนามฉินเฟิงได้ยินเช่นนั้นพลางขมวดคิ้วเล็กน้อยสายตาของเขากวาดมองไปยังหยางโฮ้วที่ยังคงวางตัวสบาย ๆ ไร้ท่าที่ทุกข์ร้อนฉินเฟิงเริ่มสงสัยเหตุใดเ้าน้องชายผู้นี้จึงไม่มีท่าทีหวาดกลัวเขาจึงได้หันไปถามหวังเซียน “เกิดเื่อะไรขึ้นกันแน่?”