องค์หญิงชาวนาตัวน้อยผู้เป็นที่รัก 【จบ】

        "แต่ว่า..." อูซื่อถอนหายใจอย่างลังเล นางยังคงตัดสินใจไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า"อย่างไรเสียนางก็มีหลานของข้าอยู่ในท้อง"

        "เจิ้นอันยังหนุ่มแน่น นอกจากนางแล้วสตรีอื่นก็ให้กำเนิดทายาทแก่เขาได้" เย่จิ้งซูกล่าว"นางมาจากชนบท ย่อมมีนิสัยใจคอคับแคบ หากนางให้กำเนิดบุตรออกมาเกรงว่าเด็กก็จะติดนิสัยคับแคบนั้นมาด้วย"

        พอได้ยินเช่นนั้นอูซื่อก็แสดงความไม่พอใจเล็กน้อย "หลานของข้าสืบสายเลือดจากบุตรชายข้าจะเหมือนนางได้อย่างไร"

        "ท่านอย่าเพิ่งกริ้วโกรธเลยเจ้าค่ะข้าพลั้งปากไปเอง" เย่จิ้งซูรีบขออภัย แล้วกล่าวต่อว่า"ข้ามิใช่สตรีใจร้ายใจดำปานนั้นท่านอาจจะให้นางพักอยู่ที่เรือนพักไปก่อน รอจนนางคลอดบุตรแล้วค่อยคิดหาทางจัดการภายหลังก็ยังไม่สาย"

        "แต่ปัญหาก็คือนางเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ในเรือน ไม่ยอมออกไปไหน หากข้าสั่งให้นางออกมาโต้งๆเกรงว่าหากผู้คนพบเห็นเข้าจะไม่เหมาะนัก" อูซื่อกล่าว"แล้วถึงตอนนั้น เจิ้นอันคงตำหนิข้าเป็นแน่"

        "เรื่องนี้ง่ายมาก" เย่จิ้งซูราวกับรอคอยคำพูดนี้จากอูซื่ออยู่แล้วเพราะนางเตรียมการไว้พร้อมสรรพ "พอดีข้าได้ยินมาว่าเจิ้นอันส่งจดหมายให้นางแจ้งว่าเขาใกล้จะกลับมาแล้ว ท่านเพียงส่งคนไปบอกนางว่า เจิ้นอันได้รับบาดเจ็บต้องการคนคอยดูแล นางต้องยินดีไปดูแลเขาอย่างแน่นอน"

        "ทำเช่นนี้จะดีหรือ?" อูซื่อยังคงลังเล

        "มีสิ่งใดไม่ดีกันเล่า? ท่านลองคิดดูสิ เจิ้นอันส่งจดหมายกลับมา ไม่ได้ส่งให้ท่านกลับส่งให้นางเพียงผู้เดียว แสดงว่าบัดนี้ในใจของเขาไม่มีท่านแล้ววันหน้าเขาอาจลืมไปแล้วก็ได้ว่าท่านเป็นใคร"

        เย่จิ้งซูกล่าวเนิบๆ"ส่วนข้าต่างออกไป หากข้าได้เป็นภรรยาของเขาข้าจะคอยเกลี้ยกล่อมให้เขามาอยู่เป็นเพื่อนท่านบ่อยๆจะคิดหาทางฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับบุตรชายให้พวกเรากลับมาใกล้ชิดกันเหมือนเดิม ไม่ดีกว่าหรือ?"

        อูซื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับ

        อันที่จริงโดยปกติแล้วนางก็ไม่ใคร่พอใจอันซิ่วเอ๋อร์อยู่แล้วเพราะมองว่านางไม่มีกิริยาท่าทางสง่างามสมกับเป็นสะใภ้ตระกูลใหญ่เลยสักนิดแม้จำใจยอมรับฐานะภรรยาของจางเจิ้นอัน แต่ก็ไม่เคยให้นางออกหน้าออกตาไม่ให้นางเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ หรือแม้แต่เชิญนางมาร่วมต้อนรับแขกเหรื่อด้วยเหตุผลว่ากลัวนางจะนำความอับอายมาสู่ตระกูลจาง

        ในใจนางนั้นไม่เคยยอมรับในตัวอันซิ่วเอ๋อร์เลยนางคิดว่าบุตรชายของนางดีเลิศปานนี้ ไม่สมควรคู่กับสตรีเช่นนาง ในสายตาของอูซื่ออันซิ่วเอ๋อร์เป็นได้เพียงสาวใช้ในเรือนเท่านั้น

        อันซิ่วเอ๋อร์รับรู้มาโดยตลอดว่าอูซื่อไม่ชอบนางแต่ก็พอเข้าใจได้ เพราะนับแต่อดีต มีแม่สามีสักกี่คนที่รักใคร่ลูกสะใภ้?ในชนบท สตรีมากมายเมื่อแต่งงานแล้วไม่ใช่ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสหรอกหรือ? นางคิดว่าตนเองนับว่ายังโชคดีถึงอูซื่อจะไม่ชอบนางจริง แต่ก็ไม่ได้หาเรื่องใส่ร้ายป้ายสีเว้นแต่เรื่องจุกจิกที่ให้นางคอยปรนนิบัติ

        ส่วนเรื่องที่ไม่ให้นางไปร่วมงานกับบรรดาฮูหยินหรือเข้าร่วมงานชมดอกไม้ งานเลี้ยงสังสรรค์ต่างๆ นางก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะรู้สึกว่าตนเองเข้ากับพวกนางไม่ได้อยู่แล้วนางคิดว่าดีเสียอีกที่ไม่ต้องไปวุ่นวาย ในสายตาของนางบรรดาฮูหยินเหล่านั้นล้วนสวมหน้ากากเข้าหากัน นางไม่ยินดีที่จะคบหาสมาคมกับคนเหล่านั้น

        แม่นมที่อยู่ข้างกายเคยพยายามเกลี้ยกล่อมนางให้สร้างความสัมพันธ์ออกไปปรากฏตัวต่อหน้าบรรดาฮูหยินเหล่านั้น แต่ภายหลังเมื่อเห็นว่านางไม่ชอบก็ปล่อยเลยตามเลย

        นางเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือฝึกเขียนตัวอักษรจัดการเรื่องราวส่วนตัว ไม่ได้ออกจากเรือนไปไหนมาไหนนางคิดว่าตนเองไม่ได้กีดขวางทางผู้ใด ทั้งยังปรารถนาเพียงความสงบแต่หารู้ไม่ว่าเพียงสถานะของนางเท่านั้นก็คืออุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแม้นางไม่หาเรื่องและแสวงหาแต่ความสงบ คนอื่นก็จะหาเรื่องนางจนได้

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสงบสุขที่ดำเนินมาทำให้นางชะล่าใจ นางคาดไม่ถึงว่าจะมีผู้ใดคิดร้ายต่อนางได้อีก

        ดังนั้นเมื่อองครักษ์ผู้หนึ่งทำท่าทางร้อนรนรีบรุดมาแจ้งข่าวนางจึงไม่ได้ระแวดระวังแม้แต่น้อยเพราะเพียงคิดว่าผู้นั้นเป็นคนสนิทของจางเจิ้นอัน

        "เกิดเรื่องใดขึ้น?" นางมองทหารผู้นั้นด้วยความกระวนกระวาย เมื่อครู่นี้เองเขาให้ป่านเซี่ยมาแจ้งว่าตนเป็นคนของจางเจิ้นอัน นางจึงให้เขาเข้ามาพบทันที

        "ฮูหยิน บ่าวสมควรตาย" ชายผู้นั้นไม่ได้กล่าวถึงต้นสายปลายเหตุ เอาแต่ทำท่าสำนึกผิดก้มหน้าไม่สบตาอันซิ่วเอ๋อร์

        "เรื่องใดกัน?" ยิ่งเห็นเขาท่าทางเช่นนี้ อันซิ่วเอ๋อร์ก็ยิ่งร้อนใจ

        "ฮูหยิน นายท่านแย่แล้ว"ชายผู้นั้นแทบจะก้มหน้าจนคางชิดอก "ตอนที่พวกเรากององครักษ์คุ้มกันสินค้าใกล้ถึงเมืองหมิ่นเยว่จู่ๆ ก็ถูกโจรป่าดักปล้น นายท่านเข้าต่อสู้กับโจรป่าเพื่อปกป้องสินค้าเหล่านั้นแม้พวกเราจะขับไล่โจรป่าไปได้ แต่นายท่านก็ได้รับบาดเจ็บ"

        "เขาบาดเจ็บหรือ?" พอได้ยินเช่นนั้น อันซิ่วเอ๋อร์ก็ขมวดคิ้วงามหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความกังวล

        "บัดนี้นายท่านพักรักษาตัวอยู่ที่เรือนพักนอกเมืองท่านรีบไปดูเถิด นายท่านคิดถึงท่านมาก แต่อย่างที่ท่านทราบปกติแล้วเขามักเป็นคนดื้อรั้นจึงกำชับพวกเราเป็นพิเศษว่าไม่ให้แจ้งเรื่องนี้แก่ท่านแต่พวกเราเป็นห่วงอาการของเขา จึงต้องบังอาจมารบกวนท่าน" องครักษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงสลดน่าเห็นใจยิ่งนักเขาเงยหน้าขึ้นกล่าวเสริมว่า "ขอท่านโปรดไปดูเขาด้วยเถิดนายท่านได้รับบาดเจ็บสาหัส บัดนี้เขาต้องการกำลังใจจากท่านมากที่สุด"

        อันซิ่วเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ถามด้วยความร้อนใจว่า "เขาอยู่ที่ใด? ข้าจะไปดูเขาเดี๋ยวนี้"

        "นายท่านพักอยู่ที่เรือนพักบ่าวจะนำท่านไปเดี๋ยวนี้" องครักษ์ลุกขึ้นยืนทันทีกล่าวเสริม "ต้องขอบคุณฮูหยินที่เมตตานายท่านของพวกเราเพียงแต่เมื่อฮูหยินได้พบนายท่านแล้ว ขอท่านอย่าได้บอกว่าข้าเป็นผู้เชิญท่านมา"

        "ท่านวางใจเถิด ข้าจะไม่บอกท่านตรงกันข้าม ข้าซาบซึ้งในความหวังดีของท่านเสียอีก" อันซิ่วเอ๋อร์ส่ายหน้าองครักษ์จึงกล่าวว่า "เช่นนั้นพวกเราไปกันเถิด"

        อันซิ่วเอ๋อร์ไม่ได้สงสัยแม้แต่น้อยรีบสาวเท้าเดินตามไปแม่นมนางหนึ่งที่อยู่ข้างกายได้ยินว่าเป็นเรื่องของจางเจิ้นอัน ก็ไม่กล้าขัดขวางเพียงแต่กล่าวว่า "ฮูหยินจะไปเยี่ยมคุณชายใหญ่บ่าวย่อมไม่ขัดข้อง เพียงแต่ท่านควรแจ้งให้ฮูหยินผู้เฒ่าทราบสักคำ"

        "หากข้าบอกท่านแม่ท่านแม่คงไม่ยอมให้ข้าไปแน่" อันซิ่วเอ๋อร์กล่าว

        องครักษ์ที่อยู่ด้านข้างรีบทำท่าทางประหลาดใจกล่าวว่า"มิกล้าปิดบัง ที่จริงแล้วฮูหยินผู้เฒ่าก็ทราบเรื่องนี้แล้วและได้ให้คุณหนูเย่ตามไปดูแลก่อนแล้วขอรับ"

        "หา?" พอได้ยินเช่นนั้นอันซิ่วเอ๋อร์ก็ยิ่งร้อนใจ รีบเดินตามองครักษ์ออกไปข้างนอกทันที

        องครักษ์เตรียมการไว้อย่างดีเมื่อออกมาจากประตูเรือน ก็มีรถม้าจอดรออยู่แล้ว อันซิ่วเอ๋อร์ไม่ได้เอะใจสิ่งใดรีบขึ้นรถม้าไปนางจะคาดคิดได้อย่างไรว่าจะมีผู้ใดกล้ามาหลอกลวงตนถึงในจวนตระกูลจาง

        บัดนี้นางร้อนใจเป็นอย่างยิ่งไม่ได้คิดถึงสิ่งใดอื่น นอกจากเรื่องอาการบาดเจ็บของจางเจิ้นอัน

        "ป่านนี้ก็ไม่รู้ว่าเจิ้นอันเขาเป็นอย่างไรบ้าง"อันซิ่วเอ๋อร์กล่าวด้วยความกังวล

        แม่นมนางเดิมที่อยู่ข้างกายปลอบโยน"ฮูหยินวางใจเถิด นายท่านย่อมไม่เป็นไรองครักษ์ผู้นั้นก็บอกแล้วมิใช่หรือ อันที่จริง ท่านกำลังตั้งครรภ์ควรพักผ่อนอยู่ที่เรือนมากกว่า หากบุตรในครรภ์ของท่านเป็นอันใดไป จะทำเช่นไร?"

        "คงไม่เป็นไรหรอก" อันซิ่วเอ๋อร์กล่าว พลางมีสีหน้าเหม่อลอยจนไม่รู้ว่านางกำลังกล่าวถึงใครกันแน่

        แม่นมเห็นท่าทางเช่นนั้นของนางก็ได้แต่ส่ายหน้าป่านเซี่ยนำเตาอุ่นมือวางไว้ในมือนาง แล้วกล่าวว่า "ตอนที่พวกเราออกมา ไม่ได้นำสิ่งใดติดตัวมาเลย"

        "ค่อยไปว่ากันที่เรือนพักเถอะที่นั่นอย่างไรเสียก็ไม่ได้ไกลนัก หากจำเป็นต้องพักค้างคืนพวกเจ้าค่อยกลับไปนำของมาให้ข้าก็ได้" อันซิ่วเอ๋อร์กล่าวบัดนี้นางต้องการเพียงไปดูอาการบาดเจ็บของเขา ไม่มีใจคิดถึงสิ่งอื่นใด

        รถม้ามุ่งหน้าสู่ชานเมืองแล่นไปได้ราวครึ่งชั่วยาม ถนนหนทางก็เริ่มขรุขระขึ้นอันซิ่วเอ๋อร์ต้องฝืนทนความรู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียนในที่สุดก็มาถึงหน้าเรือนพักแห่งหนึ่ง

        พอลงจากรถอันซิ่วเอ๋อร์ก็รีบไปอาเจียนที่ข้างทาง แม่นมคนเดิมมองสำรวจโดยรอบในใจรู้สึกผิดสังเกต จึงมองอย่างเคลือบแคลงพลางรำพึงว่า"ที่นี่เป็นเพียงกระท่อมชาวนาคุณชายใหญ่จะมาพักรักษาตัวที่นี่ได้อย่างไร?"

        "ข้างในมีการจัดเตรียมพิเศษซ่อนอยู่"องครักษ์กล่าว "ที่นี่ไม่มีผู้ใดพบเห็นปลอดภัยกว่า"

        "หรือว่ามีศัตรูตามล่าเจิ้นอันอยู่?"อันซิ่วเอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้นก็รีบถาม

        องครักษ์จึงได้แต่พยักหน้ารับ

        แม่นมแย้งว่า "หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดจึงไม่กลับเข้าเมืองไปเสียที่นี่ก็อยู่ไม่ไกลจากในเมืองเท่าใดนัก เหตุใดต้องลำบากให้ฮูหยินเดินทางมาด้วย?"

        "หรือว่า...สามีข้าอาการหนักจนเคลื่อนย้ายไม่ได้?"อันซิ่วเอ๋อร์พอได้ยินแม่นมท้วงขึ้นเช่นนั้น ในใจก็ยิ่งกังวล นางคิดหากไม่ใช่ว่าเขาอาการหนักมาก เขาคงอยากรีบกลับไปหานางนานแล้ว

        "ใช่แล้วขอรับ" เมื่อเห็นอันซิ่วเอ๋อร์ช่วยหาเหตุผลให้เสร็จสรรพ องครักษ์ก็รู้สึกโล่งใจรีบกล่าวว่า "ไปเถิด พวกเรารีบเข้าไปข้างในกันนายท่านรู้ว่าท่านมาแล้ว จะต้องยินดีเป็นอย่างยิ่ง"

        อันซิ่วเอ๋อร์ไม่ได้สงสัยสิ่งใดก้าวเท้าเข้าไปในกระท่อม แล้วเดินตามองครักษ์ไปยังเรือนหลังเล็กที่อยู่ด้านในเมื่อนางก้าวเข้าสู่ลานเรือนแล้ว องครักษ์ก็รีบลงกลอนประตู แล้วกล่าวจากด้านนอกว่า"ฮูหยิน หลังจากนี้ท่านก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อนเถิดนายท่านของพวกเรากลับเข้าเมืองไปแล้ว"

        "ทำไมหรือ?" เมื่อได้ยินเสียงลงกลอน อันซิ่วเอ๋อร์ก็งุนงงไปชั่วขณะนางไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร? ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาต้องขังนางไว้ที่นี่ทั้งยังไม่รู้ว่าเรื่องที่เขาบอกว่าจางเจิ้นอันกลับเข้าเมืองไปแล้วนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่

        "ทำไมน่ะหรือ? ก็เพราะเจ้ามันโง่เขลาอย่างไรเล่า!"องครักษ์หัวเราะเยาะ "เจ้าไม่มีอะไรเลยเป็นแค่หญิงบ้านนอก ต่อให้ตั้งครรภ์แล้วจะอย่างไร? เลิกล้มความคิดที่จะใฝ่สูงเกินตัวเสียเถอะ!พอคลอดบุตรแล้ว จงส่งมอบบุตรมา ตระกูลจางนับว่าใจบุญแล้วที่อาจจะยอมให้เจ้าใช้ชีวิตบั้นปลายอยู่ที่นี่"

        กล่าวจบก็หันหลังเดินจากไปอันซิ่วเอ๋อร์ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาห่างออกไป ก็รีบตะโกนถามว่า"แล้วท่านพี่เล่า? อาการบาดเจ็บของเขาเล่า?"

        "เขาไม่ได้บาดเจ็บอะไรทั้งนั้น!เขากำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับสตรีคนใหม่ต่างหาก!" องครักษ์ตะโกนตอบกลับมาแล้วจากไป

        รอบข้างพลันเงียบสงัดอันซิ่วเอ๋อร์มองสำรวจลานเรือนร้าง แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา

        "ฮูหยินหัวเราะเรื่องใดหรือเจ้าคะ?"แม้แต่ป่านเซี่ยกับแม่นมอีกคนก็ไม่เข้าใจ

        "ข้าขำตัวเองที่โง่เง่าเสียจริง"อันซิ่วเอ๋อร์ส่ายหน้า กล่าวต่อ "ถึงได้ตกหลุมพรางของคนอื่นอย่างง่ายดายเช่นนี้บัดนี้พวกเราติดอยู่ที่นี่ ออกไปไม่ได้ รอจนเจิ้นอันกลับมาไม่รู้ว่าเขาจะตามหาเจอหรือไม่แล้วก็ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะแต่งเรื่องใส่ร้ายป้ายสีข้าว่าอย่างไรบ้าง"