เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第五十四章

        เดิมทีฟ่านเสวียนโกรธเคืองจื่อหลงอยู่แล้ว พอฟื้นคืนสติแม้จะยังเรียบเรียงไม่ได้ทั้งหมดก็ยังเคืองไม่หาย เขาสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดเต็มแรงทว่าอาการบาดเจ็บยังทำให้เขาต้องร้องครางด้วยเจ็บปวด

        "โอยยย"จื่อหลงได้ยินเช่นนั้นจึงรีบลุกมาดูอาการทันทีเพราะเกรงว่าคนรักจะบาดเจ็บมากขึ้น

        "เป็นอะไรไป เจ้าเจ็บตรงไหน มาให้ข้าดูก่อน"จื่อหลงคว้าร่างเล็กลงนอนไล่สำรวจไปทั่วทั้งตัว ใบหน้าขาวซีดลงกว่าเดิม เขาเม้มปากแน่นดวงตากรุ่นด้วยความโมโหด้วยคนที่นอนครางอยู่ช่างไม่รู้จักรักตัวเองเอาเสียเลย

        "เจ้า! เจ้านี่นะทำอะไรเหตุใดไม่ระวัง ไม่รู้หรือยังไงว่าข้าห่วงแค่ไหน"จื่อหลงอยากจะเอ็ดคนตรงหน้าให้หายโมโห แต่พอได้เห็นใบหน้าซีดๆนั่นทำให้อารมณ์โกรธหายไปกลายเป็นห่วงแทน มือลูบไปทั่วตัวของฟ่านเสวียนด้วยความเป็นห่วง

        "เจ็บตรงไหน"

        "ทะ..ทั้งตัว"ฟ่านเสวียนตอบหอบๆเหงื่อแตกพลั่กฝืนทนเจ็บ จื่อหลงถอนหายใจเฮือกค่อยประคองร่างเล็กขึ้นนั่งจนเห็นว่าทรงตัวดีแล้วจึงเอี้ยวตัวไปหยิบน้ำที่วางบนโต๊ะข้างเตียงหยกมาจ่อปากอีกฝ่าย

        "ค่อยๆ ไม่ต้องรีบร้อน"ฟ่านเสวียนดื่มน้ำอุ่นที่มียาผสมอยู่ด้วยแล้วต้องเบือนหน้าหนี

        "ดื่มให้หมด"จื่อหลงดุเสียงเข้ม

        "ไม่เอา น้ำเปล่าสิ ข้าอยากดื่มน้ำเปล่า"ฟ่านเสวียนเบือนหน้าหนี

        "รอเจ้าหายก่อนเถอะค่อยดื่มน้ำเปล่า ตอนนี้ทนฝืนไปก่อนอย่าดื้อ"จื่อหลงไม่ยอมแพ้ดันปากจอกน้ำชิดริมฝีปากนุ่มไม่หยุด ฟ่านเสวียนยอมดื่มแต่โดยดีหากอมเอาไว้ในปากนึกในใจว่าค่อยคายทิ้งยามที่คนตัวใหญ่เผลอ จื่อหลงเห็นว่าในจอกหมดแล้วจึงหันกลับไปวางบนโต๊ะ ครั้นหันกลับมาก็พบเจ้าตัวดีกำลังบ้วนน้ำในปากลงพื้น จื่อหลงทั้งขันทั้งโมโหหากแต่ทำอะไรคนตรงหน้ามิได้

        "เสี่ยวเสวียน! เจ้าเด็กดื้อนี่"จื่อหลงไม่รู้จะทำเช่นไรดี เขาได้แต่กัดฟันกลั้นเอาไว้มิให้ลงไม้ลงมือกับคนตรงหน้า เขาถอนหายใจอีกครั้งเอี้ยวกลับไปเทน้ำผสมยาลงจอกยกขึ้นดื่มแทน ล้วนไม่มีคำพูดใดออกจากปาก เขารั้งมือกับต้นคอขาวดึงเข้ามาชิดตัวเอง ฟ่านเสวียนตั้งตัวไม่ทันผวาเข้าหาอีกฝ่าย ได้แต่ใช้สองมือค้ำลงกับหน้าขาของจื่อหลงเพื่อทรงตัวเอาไว้ เขาออกแรงอีกนิดฟ่านเสวียนก็ตกอยู่ในอ้อมอกเขาแล้ว เขาบดริมฝีปากหนานุ่มของตัวเองลงกับริมฝีปากกระจับใช้ลิ้นร้อนเบียดฟันเรียงเป็นระเบียบของฟ่านเสวียนให้อ้าออก ปล่อยให้น้ำไหลเข้าปาก ฟ่านเสวียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจลืมหายใจไปชั่วขณะกลืนน้ำลงไปโดยไม่ตั้งใจ จื่อหลงนอกจากป้อนน้ำด้วยถ้วยหนังแล้วลิ้นร้อนชื้นยังไล่ควานหาลิ้นเล็กในโพรงปากนุ่มอีกด้วย นานกระทั่งฟ่านเสวียนหายใจไม่ออกเขาจึงเปิดปากออกให้อีกฝ่ายหายใจเข้าปอด ดวงตาคมเข้มจ้องใบหน้าแดงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม นิ้วยาวปาดน้ำที่เลอะริมฝีปากแดงเรื่อนั้นด้วยความเอ็นดู

        "หึหึ ลืมแล้วหรือว่าต้องจูบเช่นไร"จื่อหลงหัวเราะน้อยๆ

        "เจ้าพูดอะไร อีกอย่างข้าไม่ได้เต็มใจเสียหน่อย"จื่อหลงวูบในใจเล็กน้อยหากคิดได้ว่าก่อนฟ่านเสวียนบาดเจ็บ เขาทั้งคู่มีความเข้าใจผิดกันอยู่มาก ดังนั้นจื่อหลงจึงไม่นึกโกรธคนที่ถูกเขารั้งเอาไว้ได้แต่ถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ยอย่างใจเย็น

        "เสี่ยวเสวียน"จื่อหลงเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

        "ข้ามีเรื่องมากมายจะบอกแก่เจ้า ขอเพียงเจ้ายอมรับฟังและมีใจให้เป็นกลาง ไม่เอาแต่อารมณ์เป็นใหญ่เจ้าจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ได้หรือไม่?"จื่อหลงบอกด้วยความรู้สึกอ่อนล้าในใจอยู่บ้างเกรงว่าคนตรงหน้าจะปฏิเสธหากเป็นเช่นนั้นเขาจะทำเช่นไร

        "เจ้ามีอะไรจะพูดอีก คนที่ทำร้ายข้าก็คือคนของเจ้า คนที่ทำข้าเสียใจก็คือเจ้าอีก เช่นนี้แล้วจะให้ข้าฟังคำแก้ตัวของเจ้าง่ายๆได้หรือ"ฟ่านเสวียนถามเสียงเรียบ เดิมทีเขาไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้อีก ทว่าดูคนตรงหน้าที่สีหน้าไม่สู้ดีนักก็อดใจอ่อนไม่ได้

        "มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นระหว่างที่เจ้านอนบาดเจ็บอยู่ ว่าแต่เจ้ามานั่งนี่เถอะพื้นเย็นเกินไปแล้ว ตัวเจ้าเองใกล้จะหายดีไอเย็นจากเตียงหยกน้ำแข็งจะทำให้ปราณเจ้าเย็นเกินไป"พูดจบเขาดึงข้อมือที่ผอมบางออกแรงเพียงนิดก็ปลิวมานั่งบนตักเขาเต็มตัว

        "เดี๋ยว!"สายเกินไปแล้วฟ่านเสวียนกลายเป็นขึ้นมานั่งเต็มตัวบนตักแข็งไปเสียแล้ว เขาพยายามดิ้นลงจากตักนั่นแต่กลับยิ่งทำให้อีกฝ่ายร้อนผ่าวขึ้นทั้งตัวกระทั้งเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้น จื่อหลงสูดลมหายใจลึกเข้าปอดพยายามกดความรู้สึกนั่นลงไปด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายยังอ่อนแอนัก เขาซึ่งยังเป็นหนุ่มร่างกายกำยำเลือดลมพุ่งพล่านยากจะสงบอารมณ์เร่าร้อนในอกเอาไว้ได้ นานมากแล้วที่เขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวอิสตรี ถึงแม้ไห่เปียวจะคอยยั่วยวนอยู่ข้างกายทว่าเขาหาได้ชอบพอยุ่งเกี่ยวกับบุรุษผู้อื่นนอกจากฟ่านเสวียน เขาสะกดกลั้นมันเอาไว้ในอก มือหนาสั่นน้อยๆแตะตรงไหล่สองข้างของฟ่านเสวียนดันออกเล็กน้อย

        "เสี่ยวเสวียน.."จื่อหลงเรียกชื่อคนบนตักเสียงสั่นเล้กน้อย

        "มีอะไร เจ้าจะแก้ตัวอะไรอีก"

        "ข้าไม่เคยคิดจะแก้ตัวกับเจ้า ตั้งแต่วันที่เจ้าช่วยเหลือข้า ข้ามุ่งมั่นมาตลอดว่าหากข้าเติบใหญ่ข้าจะคอยดูแลคุ้มภัยให้เจ้า ตัวข้านั้นต้องหลบภัยจากคนที่ไล่ล่าตัวข้าไม่รู้จบมาหลายปี ทั้งอดอยากหิวโหยทั้งเสี่ยงภัย แต่มีเรื่องเดียวที่ข้าไม่เคยละเลย นั่นคือเรื่องของเจ้า ตอนที่ข้าได้รับความช่วยเหลือจากท่านอาจารย์และได้เป็นสิทธิ์พี่ใหญ่ของสำนัก ข้าก็ส่งคนมาคอยคุ้มครองเจ้ามาตลอด ทุกเรื่องของเจ้าข้าล้วนสืบรู้ทุกอย่างหากเปรียบไปแล้วเหมือนเจ้ากับข้าเติบโตขึ้นมาพร้อมๆกัน"จื่อหลงกอบมือบางเรียวเสลาขึ้นมาเพ่งดูลูบมือบางนั้นไปมา

        "ฟ่านเสวียน ในใจของข้าไม่เคยมีผู้ใดอีกเลย อย่ามองว่าข้าเลวร้าย ต้นสายปลายเหตุหาได้เกิดจากข้าไม่ตัวข้าเลือกเกิดไม่ได้อีกทั้งยังเลือกผู้เลี้ยงดูเองไม่ได้อีกด้วย ชะตาชีวิตข้าขึ้นลงราวขี่ม้าพยศล้วนผกผันขึ้นลงตามแรงเหวี่ยง ข้ามีสิ่งหนึ่งให้เจ้าอ่าน"จื่อหลงล้วงมือหยิบจดหมายเหลืองซีดในอกเสื้อส่งให้ฟ่านเสวียน ครั้งแรกฟ่านเสวียนไม่อยากรับมันหากแต่ไม่รู้เหตุเหตุเขาอดใจไม่ไหวยอมหยิบมันมาเปิดอ่าน ดวงตาเรียวเบิกกว้างขึ้นเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ

        "นี่...นี่มันเรื่องเหลือเชื่อเกินไปแล้ว"

        "เนื้อหาในจดหมายไม่ได้หลอกลวงแม้แต่น้อย อีกอย่างข้าพบเสด็จพ่อแล้ว เราพูดคุยกันหลายเรื่อง กระทั่งเดี๋ยวนี้คือตำแหน่งข้าคืออ๋อง"เขาหยุดหายใจเพียงครู่ก้มลงมองคนที่กำจดหมายเอาไว้

        "เรายังมีจวนอ๋องอีกด้วย"เขาเอ่ยยิ้มๆ

        "แต่ว่าเรื่องนี้มันพิสดารเกินไปแล้ว"

        "ใจเย็นก่อนเถอะเรื่องนี้ไม่มีอะไรซับซ้อน ทว่ามีอีกเรื่องที่ข้าอยากจะบอกกับเจ้า ไห่เปียวหนีรอดการจับกุมไปได้ ข้าเกรงว่าตัวเจ้าจะได้รับอันตรายจึงห่วงยิ่งนัก"

        "ข้าอยู่ในถ้ำนี้จะมีใครกล้าเข้ามาก่อกวนได้อีก"

        "ก่อกวนข้าไม่กลัว พวกเรารับมือไหว แต่ไห่เปียวผู้นี้จิตใจหยาบช้านักทั้งยังฉลาดแกมโกง ทำให้ข้าอดเป็นห่วงเจ้าไม่ได้"

        "ข้าป้องกันตัวเองได้ ตัวเจ้าต่างหากที่ต้องออกไปเผชิญคนเหล่านั้น"

        "เสี่ยวเสวียน ข้าบอกทุกเรื่องกับเจ้าหมดแล้ว แล้วเจ้าเล่าคิดเช่นไรกับข้า"จื่อหลงใช้ปลายนิ้วดันปลายคางอีกฝ่ายให้แหงนเงยขึ้นมองสบตาคมของเขา หัวคิ้วกระบี่หนาขมวดเป็นรอยสองขีดดังคำว่า八(ปา) แววตาที่สบมาคล้ายไม่มีความมั่นใจทำให้ฟ่านเสวียนอดนึกถึงลูกสุนัขที่ไม่กล้าไว้ใจคน

        "ข้าเองก็ตอบเจ้าไม่ได้ สิ่งที่ข้าพบเจอนั้นเลวร้ายเกินไป หากเจ้าไม่สามารถช่วยชีวิตข้าได้ ข้าคงไปได้ไปขอน้ำแกงจากยายเมิ่งแล้ว"ฟ่านเสวียนส่ายหัวไปมา

        "เหลวไหล ข้ามีหรือจะให้เจ้าประสบเรื่องราวเช่นนั้นได้"จื่อหลงดุเสียงเข้ม ฟ่านเสวียนถอนหายใจเฮือก

        "เอาเถอะเรื่องมันผ่านมาแล้ว ตัวข้าเองก็ปลอดภัยแล้วเจ้าอย่าคิดมากเลย"

        "เสี่ยวเสวียน ข้ารักเจ้า ตั้งแต่เล้กจวบจนถึงบัดนี้ข้าไม่เคยมีผู้ใดอยู่ในใจมีเพียงเจ้าเท่านั้น เจ้าเล่ารักข้าหรือไม่"ฟ่านเสวียนคล้ายกลืนยาขมลงคอ หากตอบว่ารักก็เกรงจะเข้าเนื้อ หากตอบไม่รักก็คล้ายจะหักหาญน้ำใจ

        "ข้า...ข้า"จื่อหลงมีหรือจะไม่รู้ว่าคนในอ้อมกอดของตนมีนิสัยเช่นไร เพียงแต่ยามนี้เขาอยากได้ความมั่นใจจากปากเท่านั้น คนเช่นฟ่านเสวียนปากแม้ร่างกายจะไร้กำลังแข็งกร้าวหากจิตใจเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก เขามั่นใจว่าถ้าไม่มีใจปฏิพัทธ์ฟ่านเสวียนไม่มีทางยอมให้เขาสนิทสนมถึงขั้นนั้นแน่ แต่คนผู้นี้หากบีบคั้นก็จะยิ่งต้าน เขาถอนหายใจอีกเฮือก

        "เอาเถอะ ข้าไม่ถามเจ้าแล้ว เจ้าจะรักข้าก็ช่างชังข้าก็ดี แต่ข้านั้นนับเจ้าเป็นภรรยาแล้วเจ้าคงไม่มีทางให้เลือกอีก"

        "หมายความว่าอย่างไร นี่เจ้าบีบคั้นข้าหรือ"ฟ่านเสวียนตาวาววับไม่ยินยอม

        "เจ้าฟังข้าสักนิดเถอะ ตัวข้าตั้งใจแน่วแน่แล้วหลังจากจัดการทุกเรื่องให้สงบแล้วจะทูลเสด็จพ่อให้ออกสามหนังสือหกพิธีการแก่เจ้า เกี้ยวแปดคนหามและสินสอดยาวห้าลี้เพื่อเป็นเกียรติแก่วงค์ตระกูลเจ้า"

        "ท่านพ่อไม่มีวันยอม อย่าลืมนะเขามีข้าเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว"ฟ่านเสวียนเอ่ยเสียงเรียบ

        "เพราะเหตุนี้หรือเจ้าถึงไม่ยอมแต่งให้ข้า"

        "เจ้าเหลวไหลใหญ่แล้ว จริงอยู่เรื่องชายตัดแขนเสื้อในเมืองหลวงแห่งนี้เป็นเรื่องธรรมดาไม่แปลกแตกต่างแต่สกุลของข้าใครจะมาสืบต่อ"

        "เราสองคนมีลูกแล้วนี่นา เจ้าจะกลัวสิ่งใดอีก หรือเจ้าลืมจิวฮุ่ยไปแล้ว อีกอย่างยามนี้น้องสามเองก็กำลังตั้งครรภ์ ข้าจะของรับเขามาเป็นบุตรบุญธรรม"

        "เจ้าคิดตื้นเขิน นั่นเป็นตัวแทนของศิษย์น้องรองเจ้ามิใช่หรือ นางจะยินยอมยกให้ง่ายดายได้อย่างไร"ฟ่านเสวียนอดโมโหคนเอาแต่ใจไม่ได้

        "หึหึ เขาจะต้องมีลูกอีกแน่ไม่ต้องห่วง เจ้าคิดว่าปู้เฉินจะยอมให้ศิษย์น้องสามของข้าเปล่าเปลี่ยวหรืออย่างไร"

        "คนลามก ในหัวเจ้านี่คิดเรื่องใดกันแน่ เดี๋ยวก่อน! หมายความว่าปู้เฉินรักใคร่นางหรือ"

        "สายตาของบุรุษยามตกหลุมรักมีหรือข้าจะดูไม่ออก น้องสามน่าสงสารนัก นางผิดพลาดไปแล้วแต่สามารถถอยกลับได้ เช่นนี้เรามิควรให้โอกาสนางหรือ อีกอย่างท่านอาจารย์มีบุญคุณกับข้ามากจนมิอาจตอบแทนได้หมด เจ้าคิดเห็นเป็นอย่างไร"จื่อหลงพูดไหลลื่นพาให้ฟ่านเสวียนคล้อยตาม กระทั่งเจ้าตัวนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่เท่ากับเข้าตอบตกลงไปแล้วหรอกหรือจะให้ตอบไปก็ล้วนแต่เข้าตัวทั้งสิ้น จื่อหลงเองอดยกยิ้มมุมปากมิได้เมื่อเห็นคนบนตักคล้ายหายใจไม่ออก

        "ข้ารักเจ้าฟ่านเสวียน ต่อให้ภพนี้จบลงภพหน้าข้าก็ยังยึดมั่นในตัวเจ้า แต่งให้ข้าเถอะนะ"น้ำเสียงอ่อนหวานเว้าวอนทำให้ฟ่านเสวียนอดใจอ่อนมิได้ หากปากนั้นคล้ายภูผายากจะถล่มทลาย เขาเองก็ไม่บีบคั้นอีกสองแขนหนาสวมกอดร่างบางเอาไว้แนบอกโยกตัวไปมาคล้ายเห่กล่อม

        "ไม่ต้องตอบข้าตอนนี้ ภารกิจของข้ายังไม่เสร็จสิ้น เจ้ารักษาตัวให้ดีก่อนเถอะ"ฟ่านเสวียนครั้งแรกตัวแข็งอยู่ในอ้อมกอดหากความเด็ดเดี่ยวมั่นคงของจื่อหลงทำให้เขาเริ่มใจอ่อนคล้อยตาม