ต้อนรักเจ้าอสูรทะเลทราย_End

        นับตั้งแต่จบเหตุการณ์อันระทึกนั้นมา ผกากาญจน์ก็มีชีวิตอยู่ที่ประเทศมัคกะหยาดอย่างสงบสุข โดยที่ชีคซาเรสก็คอยเติมเต็มและคอยเอาอกเอาใจ อยากไปไหนก็พาไป อยากทำอะไรก็ให้ทำ จนผกากาญจน์แทบลืมเลือนไปเลยว่าตัวเธอนั้น มีกำหนดในการอยู่ที่ประเทศนี้ และเป็นผู้หญิงในฮาเร็มของชีคซาเรสอีกไม่ถึงสองเดือนแล้ว

        “บ่ายๆ วันนี้ผมพาคุณไปจะไปโอเอซิสที่ผมชอบไปบ่อยๆ คุณเตรียมตัวไว้นะ แล้วผมจะมารับ”

        ชีคซาเรสใช้แขนแกร่งโอบกอดร่างบางเอาไว้หลวมๆ ระหว่างที่คนตัวเล็กติดกระดุมเสื้อที่เป็นชุดประจำชาติให้เขา

        “จริงเหรอคะ!!” ผกากาญจน์เปิดยิ้มกว้าง ช้อนสายตากลมโต ขึ้นมองสบตากับคนตัวโตอย่างดีอกดีใจ

        “จริงสิ!! เอ…. หรือว่าคุณไม่อยากไป งั้นเราไม่ไปกันก็ได้”

        ชีคซาเรสยกยิ้มที่มุมปากนิดๆ เมื่อเห็นอากัปกิริยาท่าทางดีอกดีใจของคนตัวเล็ก ที่ทำให้คนที่มองดูเผลอยิ้มตาม เพราะดูเหมือนกับเด็กที่ได้ของเล่นที่ถูกใจยังไงยังงั้น

        “กาญอยากไปค่ะ กาญยังไม่ได้พูดเลยว่าไม่อยากไปอ่ะ”

        ผกากาญจน์ส่งค้อนให้คนตัวโต พูดต่อว่าให้ไปด้วยอย่างมีแง่งอนหน่อยๆ

        “หึหึหึ!!....”

        ชีคซาเรสหัวเราะชอบใจออกมาในลำคอ เมื่อแกล้งคนตัวเล็กได้

        “โอเค! งั้นเราไปกัน”

        ชีคซาเรสพูดบอกไป สายตาก็เลื่อนมาจับจ้องมองดูเรียวปากบางนุ่มของคนตัวเล็กไป ผกากาญจน์เห็นสายตานั้น ก็นึกอยากแกล้งคนตัวโตขึ้นมาบ้าง จึงแลบลิ้นเลียริมฝีปากบางนุ่ม ไล่ช้าๆ จากซ้ายไปขวา แล้วเลียริมฝีปากล่างย้อนกลับช้าๆ จนสุด แล้วใช้ฟันกัดที่ริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างเป็นการยั่วยวน

        “อื้ออ!!... ทำอย่างนี้ ไม่คิดบ้างหรือไงว่าอาจจะไม่ได้ออกจากห้องนี้ และอาจจะไม่ได้ไปเที่ยวข้างนอกน่ะ”

        ชีคซาเรสสายตาเปล่งประกายเจิดจ้า แสดงออกให้เห็นชัดโดยไม่ต้องพูดบอก ว่าตอนนี้เขากำลังรู้สึกอย่างไร

        “ทำอะไรยังไงคะ? กาญไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!!”

        ผกากาญจน์ทำเป็นไขสือไม่รู้ไม่ชี้ แต่ดวงตากลมโตนี้สิเปล่งประกายให้เห็นว่า เธอกำลังสนุกที่ได้แกล้งคนตัวโตเล่นอย่างนี้

        “ดูสิว่าคุณทำอะไรกับผม”

        ชีคซาเรสเลื่อนมือใหญ่ที่โอบกอดอยู่ที่เอวบาง ลงไปที่สะโพกผายกลมกลึง ผลักเข้าหาตัวให้แนบชิดกับสะโพกของเขามากขึ้น เพื่อให้ผกากาญจน์ได้รับรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นแก่เขาในตอนนี้ ผกากาญจน์หน้าแดงระเรื่อขึ้นมา เมื่อรับรู้ได้ว่าแกนกายของเขากำลังผงาดแข็งขืนขึ้นมา แต่ก็ไม่คิดจะหลบสายตาคมกล้า กลับส่งยิ้มให้อย่างท้าทาย

        “ฮึ! บังอาจท้าทายใช่ไหม!!”

        ชีคซาเรสก้มลงไปหาริมฝีปากบางนุ่ม กดจูบลงหนักๆ อย่างเป็นการทำโทษ แต่พอรับรู้ได้ว่าคนตัวเล็กกำลังสอดรับกับการกระทำนั้น โดยจูบตอบและแถมยังใช้เรียวลิ้นเล็กสอดเข้าไปในโพรงปากของเขา ความอดทนก็แทบจะพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา หากคนตัวเล็กไม่ถอนจูบผละออกห่างไปซะก่อน ชีคซาเรสทำท่าจะตามติด แต่ผกากาญจน์ก็ไม่ยอมง่ายๆ

        “อะ อะ!! คุณจะต้องไปประชุมกับคณะองคมนตรีในเช้านี้นะคะ อย่าลืมสิคะ!!”

        ผกากาญจน์ยกมือเรียวเล็กขึ้นปิดบางของคนตัวโตเอาไว้ พร้อมกับกล่าวเตือนสิ่งสำคัญที่เขาจะต้องไปทำ และไม่อาจละเลยได้

        “ฮึ! แกล้งยั่วให้ผมอยาก แล้วจะตัดลอนกันง่ายๆ อย่างนี้เลยเหรอ ร้ายกาจที่สุด ฝากไว้ก่อนเถอะ!!”

        ชีคซาเรสยกมือใหญ่ขึ้นมาทาบทับมือเรียวเล็กที่ปิดปากเขาอยู่ ผลักดันใจกลางมือให้เข้ามารับจูบ ก่อนจะจับมือเรียวเล็กนั้นออกไปจากปาก ทั้งยังพูดต่อว่าคนตัวเล็กอย่างไม่จริงจัง

        ชีคซาเรสข่มความต้องการของตัวเองเอาไว้ ตัดใจปล่อยร่างบางนุ่มนิ่มนวลเนียนละเอียดลออจากอ้อมแขนแกร่ง เพราะกลัวว่าขืนยังคงกอดอยู่นานๆ อาจจะทำให้ผิดนั้นประชุมในครั้งนี้เอาได้

        “เฮ่ออ!!.... เราลงไปทานอาหารเช้ากันเถอะ”

        ชีคซาเรสถอนหายใจออกมาแรก แล้วชักชวนคนตัวเล็กลงไปรับประทานอาหารเช้ากัน โดยเขาจับจูงมือเรียกเล็กนั้นพาเดินลงไป

        ระหว่างที่เดินกันลงไปยังห้องรับประทานอาหาร ชีคซาเรสคิดขำตัวเองอยู่ภายในใจ ว่าทำไมนะเขาถึงไม่รู้จักอิ่มเอมในตัวคนตัวเล็กของเขาคนนี้เลย นับวันกลับยิ่งเพิ่มความต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งคนตัวเล็กขี้เล่นขี้แกล้งเขาอย่างนี้ ยิ่งทำให้เข้าหลงใหลคลั่งไคล้มากขึ้นไปอีก ชีคซาเรสคิดไปก็ยิ้มกับตัวเองไป

๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖๑๖