บรรยากาศในตรอกมืดเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่พร้อมจะะเิ ผู้าุโพรรคอสรพิษในชุดคลุมดำชะงักฝ่ามือค้างไว้กลางอากาศ เมื่อเห็นผู้มาเยือนชัดเจน
สตรีตรงหน้าคือ หลิวหรูเยียน คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิว ผู้มีฉายาว่า "ธิดา์" และชุดเกราะไหมฟ้าสตรี (ระดับ R) ที่นางสวมใส่อยู่นั้น ยิ่งขับเน้นรังสีอำมหิตและความสูงส่งของนางให้กดดันคู่ต่อสู้จนหายใจไม่ออก
"คุณหนูหลิว..."
ผู้าุโพรรคอสรพิษกัดฟันกรอด
"คนผู้นี้ทำร้ายนายน้อยของเรา... หวังว่าตระกูลหลิวจะไม่ก้าวก่ายเื่ความแค้นส่วนตัว!"
"ข้าไม่สนใจเื่ความแค้น... แต่ข้าสนเื่ความสงบเรียบร้อย"
หลิวหรูเยียนตอบกลับเสียงเรียบ แววตาคมกริบ
"การรุมทำร้ายคนกลางเมืองชิงเหอ คือการท้าทายกฎหมาย... หากท่านยังดึงดัน ข้าจะถือว่าพรรคอสรพิษเป็ฏต่อเ้าเมือง!"
คำประกาศก้องกังวานนั้นเหมือนคำพิพากษา! ผู้าุโพรรคอสรพิษหน้าซีดเผือด มันรู้ดีว่าไม่อาจงัดข้อกับอำนาจทหารและหน่วยมือปราบของเ้าเมืองได้ จึงจำใจต้องกัดฟันถอย
"ฝากไว้ก่อนเถอะ!"
มันสะบัดแขนเสื้อ หิ้วปีกเสอหลางที่สลบไสลแล้วะโหายไปในความมืดพร้อมลูกสมุน
เมื่อศัตรูจากไป เย่หวงลอบถอนหายใจยาว เขาประสานมือคารวะ
"ขอบคุณคุณหนูหลิวที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ... ข้าติดหนี้บุญคุณท่านแล้ว"
พูดจบ เขาทำท่าจะหันหลังเดินจากไปทันทีเพื่อเลี่ยงการตรวจสอบ เขาเชื่อมั่นในเครื่องรางระดับ SR ของตัวเองว่าไม่มีทางถูกจับได้
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก... คุณชาย 'หลง'"
นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย
"หรือข้าควรจะเรียกว่า... นายน้อยสาม 'เย่หวง' แห่งสำนักกระบี่เมฆา ดีล่ะ?"
เย่หวงสะดุ้งเฮือก! ร่างกายเกร็งเครียดขึ้นมาทันที มือเลื่อนไปแตะที่ด้ามอาวุธในกระเป๋ามิติโดยสัญชาตญาณ
"ท่าน... ล้อข้าเล่นแล้ว"
เย่หวงพยายามคุมเสียงให้ปกติ
"ข้าเป็แค่พ่อค้าพเนจร..."
หลิวหรูเยียนหัวเราะเบาๆ นางโบกมือไล่เหล่าองครักษ์ให้ถอยออกไปคุมเชิงอยู่ห่างๆ
"ท่านปิดบังกายหยาบและระดับพลังได้สมบูรณ์แบบด้วยของวิเศษ... แต่ท่านปิดบัง 'ร่องรอย' ของท่านจากสายตาของเ้าเมืองไม่ได้หรอก"
นางเดินเข้ามาใกล้เขาช้าๆ สายตาจ้องมองด้วยความรู้ทัน
"ท่านคิดว่าเหตุใดข้าถึงสนใจท่านั้แ่ในงานประมูล? ไม่ใช่แค่เพราะท่านรวยหรือมีของดี... แต่เพราะข้ากำลังจับตามองความเคลื่อนไหวของ 'พรรคอสรพิษทมิฬ' อยู่ต่างหาก"
เย่หวงนิ่งเงียบ รอฟังสิ่งที่นางจะพูดต่อ
"หน่วยข่าวกรองของท่านพ่อรายงานมานานแล้วว่า พรรคอสรพิษกำลังก่ออาชญากรรมร้ายแรงและพยายามกลืนกินสำนักต่างๆ รวมถึงสำนักกระบี่เมฆา..."
หลิวหรูเยียนกล่าวต่อ
"สายลับของข้าที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่หน้าสำนักท่าน รายงานมาว่า... วันนี้ 'นายน้อยสาม เย่หวง' ได้ลอบออกจากสำนักและมุ่งหน้ามายังเมืองชิงเหอเพียงลำพัง"
"และในเวลาเดียวกัน... ก็มี 'ชายลึกลับ' ปรากฏตัวขึ้นที่ตลาดประมูล นำศาสตราวุธระดับปฐีออกมาขายเพื่อรวบรวมเงินมหาศาล และจงใจปั่นป่วนนายน้อยพรรคอสรพิษอย่างเจ็บแสบ..."
นางยิ้มอย่างผู้กำชัยชนะ
"่เวลาที่สอดคล้องกัน... แรงจูงใจที่ตรงกัน... และเป้าหมายคือศัตรูคนเดียวกัน... ในเมืองนี้ไม่มีเื่บังเอิญหรอกนะ นายน้อยเย่"
[Game Over: ความลับแตกด้วยระบบข่าวกรอง!]
เย่หวงถอนหายใจยาว ยอมจำนนต่อความจริงที่ว่าโลกนี้ไม่ได้มีแค่ระบบเกม แต่ยังมี "ระบบการเมืองและอำนาจ" ที่น่ากลัวไม่แพ้กัน
เขาค่อยๆ ปลดหน้ากากเหล็กออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียวเล็กน้อยของเย่หวง แต่แววตานั้นกลับลึกล้ำเกินกว่าข่าวลือที่ว่าเป็ขยะ
"สมกับเป็ธิดา์... ข้าประเมินเครือข่ายข่าวสารของจวนเ้าเมืองต่ำไปจริงๆ"
เย่หวงยอมรับตามตรง
หลิวหรูเยียนมองสำรวจใบหน้าของเขา แววตาของนางฉายแววประหลาดใจและสงสัยใคร่รู้
"ข้าเองก็แปลกใจ... ข่าวลือบอกว่าท่านเป็คนพิการไร้วรยุทธ์ แต่สิ่งที่ข้าเห็นคือยอดฝีมือที่สมบัติระดับปฐี และจัดการคนของพรรคอสรพิษได้ในพริบตา"
นางเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะถามต่อดีไหม แต่สุดท้ายนางก็เลือกที่จะหยุด
"แต่ท่านวางใจเถอะ... ข้าจะไม่ถามถึงที่มาของพลัง หรือเหตุผลที่ท่านแสร้งทำเป็อ่อนแอ"
หลิวหรูเยียนยิ้มบางๆ อย่างมีมารยาท
"ทุกคนย่อมมีความลับ... และการละลาบละล้วงความลับของพันธมิตร ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนฉลาดพึงกระทำ"
"พันธมิตร?" เย่หวงเลิกคิ้ว
"ใช่... ศัตรูของศัตรู คือมิตร"
นางหยิบ 'ป้ายหยกพยัคฆ์ขาว' สลักลวดลายประจำตระกูลหลิวออกมา ยื่นให้เขา
"พรรคอสรพิษเป็มะเร็งร้ายของเมืองนี้ ข้า้ากำจัดพวกมัน... และข้าเห็นศักยภาพในตัวท่าน นี่คือป้ายผ่านทาง หากท่าน้าความช่วยเหลือ หรือหากท่านรอดพ้นจากศึกวันพรุ่งนี้มาได้... มาหาข้าที่จวนเ้าเมืองได้ทุกเมื่อ"
เย่หวงรับป้ายหยกมา ััได้ถึงความจริงใจและน้ำหนักของอำนาจที่มอบให้
"ขอบคุณ... ท่านจะไม่ผิดหวังที่เลือกเดิมพันข้างข้า" เย่หวงสบตานางอย่างจริงจัง
"ข้าก็หวังเช่นนั้น... เย่หวง"
นางทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ ก่อนจะสะบัดผ้าคลุมสีขาวเดินนำเหล่าองครักษ์จากไป ทิ้งให้เย่หวงยืนถือป้ายหยกอยู่ลำพังในความมืด... พร้อมกับความจริงที่ว่า เขาได้ก้าวเข้าสู่กระดานหมากของการเมืองไปเรียบร้อยแล้ว!
เย่หวงเก็บป้ายหยกเข้าอกเสื้อ แววตาภายใต้ความมืดทอประกายลึกล้ำ
"ข้าประมาทไปจริงๆ... มัวแต่หลงระเริงกับของวิเศษ จนลืมไปว่า 'รากฐาน' ของข้ายังเปราะบางนัก ต่อให้ปลอมตัวแเีแค่ไหน แต่ต่อหน้าผู้ที่มีพลังอำนาจที่แท้จริง ข้าก็ยังเป็แค่ลูกไก่ในกำมือ..."
เขากัดฟันแน่น หันหลังมุ่งหน้ากลับสู่ความมืด
"คราวหน้าข้าจะไม่พลาดแบบนี้อีก... ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น! แข็งแกร่งจนไม่มีใครหน้าไหนมาไล่ต้อนข้าได้อีก!"
217
