หลังจากชะงักไปชั่วเวลาสั้นๆ หญิงสาวก็กรีดร้องเสียงแหลม จากนั้นรีบดำลงไปในน้ำทันที ก่อนจะโผล่หัวขึ้นมาเหนือผิวน้ำ
ขณะนี้เยี่ยเฟิงกำลังลอยตัวอยู่บนผิวน้ำ เขาใช้สองมือรองไว้ ส่วนเยี่ยเฟิงน้อยของเขากำลังตั้งขึ้นจนโผล่พ้นเหนือน้ำเป็ส่วนใหญ่ เดิมทีเขาอยากผ่อนคลายตัวเอง แต่ไม่คิดว่าจะเจอเหตุการณ์เช่นนี้
“ให้ตายสิ มีสาวงามอาบน้ำอยู่จริงหรือนี่ นางช่างงดงามหมดจดจริงๆ นี่มัน...”
ลองคิดดูสิ กลางป่าดงพงไพร ภายใต้แสงจันทร์ที่งดงามถึงเพียงนี้ ได้อาบน้ำร่วมกับสาวงามจะให้ความรู้สึกเช่นไร เยี่ยเฟิงมึนงงไปชั่วขณะ ภายใต้แสงจันทร์สีเงิน ร่างที่ขาวราวกับหิมะยากจะหลบพ้น แม้จะเห็นเพียงชั่วครู่ก็ตาม
เขารู้สึกเพียงร่างกายร้อนวูบวาบไปหมด หัวใจเต้นแรงในเสี้ยววินาที เืลมสูบฉีด
ชั่วเวลาสั้นๆ ที่ชะงักไป เยี่ยเฟิงดึงสติกลับมาเพราะเสียงกรีดร้องของหญิงสาว เขาเองก็รีบดำลงไปในน้ำ ให้ตายสิ นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดแม่น้ำสายนี้จึงมีสาวงามกำลังอาบน้ำอยู่ สิ่งที่ทำให้เยี่ยเฟิงอยากจะร้องไห้ก็คือ นางไม่ใช่ใครอื่น แต่ดูคล้ายกับสาวงามลึกลับคนนั้นที่เขาเจอในโรงน้ำชา
เมื่อตอนกลางวันนางยังสะกดรอยตามเขาอยู่เลย!
“เ้า เ้านั่นเอง คนชั่วที่ไร้ยางอาย ถ้ายังกล้าดูอีกข้าจะควักลูกตาเ้าออกมา!” แม้หญิงสาวจะซ่อนตัวอยู่ในน้ำทั้งตัว มีเพียงหัวเท่านั้นที่โผล่พ้นน้ำ ส่วนสองมือของนางกำลังกอดอกไว้แน่น
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายรู้จักเยี่ยเฟิง รู้ว่าเขาคือคนเสเพลไร้ยางอายที่เดินเข้าไปหอจุ้ยฮวากลางวันแสกๆ คนนั้น!
แขนเรียวขาวข้างหนึ่งของหญิงสาวโผล่พ้นเหนือน้ำ นางรีบโบกมือ จากนั้นชุดกระโปรงยาวที่อยู่ริมฝั่งก็ลอยไปหานางทันที
เมื่อเยี่ยเฟิงได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ดวงตาของเขาหรี่ลงก่อนจะขยายออกอย่างรุนแรง ผู้ฝึกยุทธ์สามารถหยิบสิ่งของได้กลางอากาศ เื่นี้แม้แต่เยี่ยอู๋เซิงปู่ของเขาก็ยังทำไม่ได้ พลังยุทธ์ของนางอยู่เหนือระดับภพเปิดตันเถียนเชียวหรือ
หลังตกตะลึงได้ไม่นาน เยี่ยเฟิงจึงรีบดึงสติกลับมา เขาแอบก่นด่าอยู่ในใจ คนผู้นี้แอบสะกดรอยตามเขาั้แ่เมื่อกลางวัน ตอนนี้กลับมาเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาอีก หากเขาไม่รีบหนีตอนนี้ เกรงว่าต่อไปจะไม่มีโอกาส
เสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้เขาััได้ถึงรังสีพิฆาตที่รุนแรง เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวผู้นี้้าจะฆ่าเขา
ขณะที่ในใจกำลังครุ่นคิด ร่างกายของเยี่ยเฟิงได้เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ตอนนี้เขาไม่สนใจสิ่งอื่นใด รีบวิ่งขึ้นไปบนฝั่ง จากนั้นรีบคว้าหยิบเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วรีบหนีไปโดยไม่ได้ใส่เสื้อผ้าด้วยซ้ำ
ตอนที่เยี่ยเฟิงกำลังหลบหนี หญิงสาวก็สวมใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว ร่างกายของนางเคลื่อนไหวแ่เบา ปลายเท้าแตะบนผิวน้ำ แล้วะโขึ้นมาบนฝั่ง นางหันมองทางที่เยี่ยเฟิงหลบหนีไป บนใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ก่อนที่นางจะรีบตามเขาไป
เดิมทีภาพจำที่นางมีต่อเยี่ยเฟิงก็เลวร้ายมากพออยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่โรงประมูลใต้หล้า คำพูดที่ออกมาจากปากเยี่ยเฟิงมีแต่เื่ชั่วๆ ทั้งนั้น คำพูดบัดสีพวกนั้นฟังดูต่ำทรามที่สุด ตอนหลังที่สะกดรอยตามเยี่ยเฟิงนางเห็นเขาเดินเข้าหอจุ้ยฮวาเต็มตา ตอนนี้เ้าชั่วนั่นกลับเห็นนางเปลือยเปล่าล่อนจ้อนอีก หนำซ้ำไม่ได้มองอย่างเดียว ทั้งสองกลับร่วมอาบน้ำในแม่น้ำสายเดียวกัน
นางเป็ถึงคนระดับไหนกัน? หากเื่นี้แพร่งพรายออกไป เกรงว่าคนทั่วทั้งเมืองอวิ๋นอู่คงต้องถูกฝังไปพร้อมกัน ยังดีที่นางแอบออกมาตอนดึก ไม่เช่นนั้นหากให้คนอื่นรู้เื่นี้เข้า ผลที่ตามมายากจะคาดคิด
ยิ่งคิดนางยิ่งโมโห ร่างกายที่แ่เบา รวดเร็วดุจพายุ ร่างของนางจึงหายไปจากฝั่งภายในพริบตา
หากไม่ใช่เพราะได้รับาเ็สาหัส ก่อนหน้านี้นางคงสามารถฆ่าเยี่ยเฟิงได้อย่างง่ายดายแล้ว
เยี่ยเฟิงเองก็ไม่กล้าหันหลัง เขาเอาแต่หนีหัวซุกหัวซุน ทว่าเพียงไม่นานเขากลับพบว่าอีกฝ่ายกำลังตามมาติดๆ
ในใจเยี่ยเฟิงแทบจะคลั่ง ให้ตายสิ นี่มันเื่อะไรกัน ทำไมต้องมาเจอนางด้วย อย่างน้อยเปลี่ยนเป็คนอื่นก็ยังดี
ขณะวิ่งฝ่าออกมาจากพุ่มไม้ เยี่ยเฟิงเหงื่อแตกท่วมตัว พลังกระบี่สายหนึ่งที่หมายจะเอาชีวิตก็พุ่งเข้ามา เขาจึงรีบเดินพลังลมปราณภายในร่าง แล้วเบี่ยงตัวหลบ ทำให้ถอยหลังไปหกเจ็ดก้าว
“เ้าคนไร้ยางอาย ตายเสียเถอะ” เสียงอ่อนหวานแต่แฝงความโกรธเกรี้ยวดังมาจากด้านหน้า ทว่าภายในเสี้ยววินาทีกลับมีเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวตรงหน้ารีบหันหลังทันที
“นังหนู เ้ายังตามมาอีก เ้ายังมองไม่พอหรือ!” เยี่ยเฟิงเอาแต่หนีมาตลอดทาง ขณะนี้เขายังคงเปลือยเปล่า เสื้อผ้าก็ยังอยู่ในมือเขา
หญิงสาวมึนงง นางทั้งอายทั้งโกรธ นางเคยเห็นคนหน้าด้าน แต่ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่าเยี่ยเฟิงมาก่อน แม้แต่ตอนนี้ยังอยู่ในสภาพล่อนจ้อน หนำซ้ำนางยังเห็นหมดแล้วด้วย
“เ้าคนไร้ยางอาย ข้าจะสับเ้าเป็พันชิ้นหมื่นชิ้น”
เยี่ยเฟิงเงียบ เขารู้สึกอึดอัดและไม่ค่อยพอใจ หรือว่ามีแต่เ้าที่เปลือยเปล่า ข้าเองก็เปลือยเปล่านะ เ้าไม่พอใจ แล้วคิดว่าข้าพอใจมากหรือ
เขาเอ่ยปาก “เ้าตามมาดูข้าเองนะ อย่าหาว่าข้าไร้ยางอาย อีกอย่างเมื่อกี้ตอนอยู่ที่แม่น้ำ ดูเหมือนเ้าจะเป็คนเห็นข้าก่อนนะ”
“อันธพาล หน้าด้าน เ้าหุบปากนะ!”
หญิงสาวทั้งอายทั้งโกรธ นางรู้ว่าสิ่งที่เยี่ยเฟิงพูดคือความจริง
“เอ่อ... คือว่าเ้าแอบดูข้าล่อนจ้อนก่อนนะ ข้ามองแค่แวบเดียวเอง ข้าว่านะพี่สาวคนงาม ไม่สิ น้องสาวคนงาม พวกเราถือว่าเจ๊ากันไปแล้วกัน เ้าเองก็ไม่ได้เสียเปรียบ หากเป็คนอื่นข้าไม่มองด้วยซ้ำไป ถ้ายังไงเ้าช่วยหลีกทางให้ข้าหน่อย อย่าขวางข้า ข้ายังต้องกลับไปนอนหลับพักผ่อนนะ!” เยี่ยเฟิงไม่สบอารมณ์ เ้ามองข้าก่อนนะ ข้ายังไม่ว่าอะไรเลย ตอนนี้พูดเหมือนเ้าเสียเปรียบมากอย่างนั้นแหละ
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพลังของหญิงสาวตรงหน้าแข็งแกร่งจนน่ากลัว หากประมือกัน เยี่ยเฟิงต้องตกเป็รองในทันที ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงให้อีกฝ่ายใจเย็นลง และแน่นอนสิ่งที่ทำให้อีกฝ่ายยังไม่กล้าลงมือเพราะเยี่ยเฟิงกำลังเปลือยอยู่ ไม่เช่นนั้นต่อให้เขามีอีกสิบชีวิตก็คงจบเห่ไปแล้ว
“เ้า เ้าหุบปากเดี๋ยวนี้นะ!”
หญิงสาวโกรธมาก นางอยากจะลงมือแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเ้าชั่วนั่นไม่ยอมสวมเสื้อผ้าสักที อีกอย่างคนชั่วอย่างเยี่ยเฟิงยังคิดว่าตัวเองเป็ฝ่ายเสียเปรียบอีก เยี่ยเฟิงไม่เพียงแต่ชั่วช้า แต่เขายังหน้าด้านสุดๆ อีกด้วย
“เ้าขวางทางข้าไว้ไม่ยอมให้ข้าไป มันหมายความว่าอย่างไรกัน? หรือเ้ายังดูไม่พอจริงๆ” เยี่ยเฟิงผายมืออย่างไม่มีทางเลือก ในใจยังคงคิดว่าจะหนีไปจากที่นี่อย่างไรดี
ต่อมาเขาจึงเอ่ยปากบอก
“ข้าว่านะน้องสาว เ้าทำเช่นนี้ หากใครมาเห็นเข้าคงไม่งามสักเท่าใด เ้าลองคิดดู กลางดึกเช่นนี้ สาวงามคนหนึ่งมายืนขวางทางชายโป๊เปลือยเอาไว้ นี่มัน...”
“เ้าโรคจิต หุบปากนะ ใครเป็น้องสาวเ้ากัน”
แม้ปากของหญิงสาวจะพูดเช่นนี้ แต่ภายในใจกลับรู้สึกกังวล เื่นี้จะให้บุคคลที่สามรู้เื่ไม่ได้เด็ดขาด หากเื่แพร่งพรายออกไป ผลที่ตามมาก็ยากจะคาดคิด
เดิมทีฆ่าเขาปิดปากเป็วิธีที่ดีที่สุด แต่ตอนนี้นางกลับไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับเยี่ยเฟิงดี เขาคืออันธพาลที่หน้าด้านที่สุด ความจริงคล้ายว่านางจะรู้ว่าเยี่ยเฟิงจงใจทำเช่นนี้ เขากำลังจะจับจุดอ่อนแล้วทำให้นางโกรธ
หลังจากเงียบไปสักพัก หญิงสาวจึงกัดฟัน “หากเ้ากล้าพูดเื่นี้ออกไป ข้าฆ่าเ้าแน่ อีกอย่างจงมอบกรงเล็บภูตเหม่ยเหรินให้ข้า...”
เยี่ยเฟิงรีบพูดขัดขึ้น “เื่นั้นแน่นอน นี่คือความลับระหว่างเ้ากับข้า ข้าจะไม่พูดอะไร รับรองว่าจะไม่พูดอะไรแน่นอน แต่กรงเล็บภูตเหม่ยเหรินถูกข้านำไปตุ๋นน้ำแกงแล้ว”
“อะไรนะ เ้าเอาไปตุ๋นน้ำแกงหรือ เ้านี่มัน...” เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด หญิงสาวก็หัวเสียขึ้นทันที
เยี่ยเฟิงเอ่ยปาก
“ได้ยินว่ากรงเล็บภูตเหม่ยเหรินมีสรรพคุณรักษาอาการาเ็ เ้าก็ดูแข็งแรงดี จะเอาไปทำไมกัน?”
หญิงสาวทำเสียงฮึดฮัด นางไม่ตอบแต่กลับเงียบไปสักครู่ จากนั้นเสียงกัดฟันดังขึ้น ไม่นานร่างของนางก็หายเข้าไปในป่า
เยี่ยเฟิงเหงื่อท่วมเต็มตัว เขาไม่กล้ารอช้า รีบหนีไปทันที
หลังจากวิ่งมาตลอดทางจนเข้าเมืองอวิ๋นอู่ เยี่ยเฟิงถึงได้สวมเสื้อผ้า เขายังรู้สึกกลัวอยู่ในใจ ครั้งนี้รอดมาได้อย่างหวุดหวิด หากหญิงสาวคนนั้นห้าวหาญอีกนิด คาดว่าเขาคงตายอย่างไม่ต้องสงสัย
“คิดไม่ถึงว่าร่างกายยังสามารถใช้ในทางนี้ได้” เยี่ยเฟิงถอนหายใจ ยังดีที่เขาฉลาดพอ ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงต้องตายอยู่ในป่าแน่ๆ แม้ในใจจะยังกลัวอยู่ แต่เมื่อนึกถึงภาพที่เห็นก่อนหน้า มันกลับวนเวียนอยู่ในใจไม่รู้จบ
หลังจากกลับไปที่เรือนหลังเล็ก เยี่ยเฟิงอาบน้ำล้างหน้าแล้วขึ้นเตียงนอน ในใจเขายังยากที่จะสงบ แม้คืนนี้จะรอดมาได้อย่างหวุดหวิด แต่เขายิ่งกังวล ตกลงหญิงสาวคนนั้นคือใครกันแน่?
อายุของนางไล่เลี่ยกับเขา แต่พลังยุทธ์กลับเหนือภพเปิดตันเถียนไปแล้ว เื่นี้พูดออกไปคงไม่มีใครเชื่อ ผู้แข็งแกร่งในภพพิศวงที่มีอายุเพียงสิบเจ็ดสิบแปดปี นี่มันน่ากลัวขนาดไหนกัน
ในเมื่อพวกเขา้ากรงเล็บภูตเหม่ยเหริน แสดงว่าอาการาเ็ของพวกเขายังไม่ฟื้นตัว สามารถทำให้ผู้แข็งแกร่งระดับนี้าเ็สาหัสได้ ผู้ที่ลงมือนั้น...
เยี่ยเฟิงไม่กล้าคิดต่อไป อีกอย่างสิ่งที่เขาไม่เข้าใจก็คือ คนพวกนั้นเหตุใดจึงมาปรากฏตัวที่เมืองเล็กๆ อย่างเมืองอวิ๋นอู่ได้ ตกลงพวกเขาคือใครกันแน่?
สิ่งเดียวที่เยี่ยเฟิงคิดว่าเป็ไปได้คือ หญิงสาวลึกลับคนนั้นอาจถูกลอบสังหาร หลังจากาเ็จึงได้หนีมาที่นี่
“การประลองบนเวทีเป็ตายเหลืออีกไม่นานแล้ว เฮ้อ ่นี้ตั้งใจฝึกฝนอยู่ที่บ้านดีกว่า กับคนพวกนั้นไม่ต้องไปยุ่งด้วยดีที่สุด”
เยี่ยเฟิงครุ่นคิด เขาคิดว่าหลายวันต่อจากนี้ตั้งใจฝึกฝนดีกว่า หญิงสาวลึกลับกับคนเ่าั้เขาไม่ควรไปยุ่งด้วย ไม่แน่ว่าเขาอาจจะติดร่างแหไปด้วยก็ได้ เื้ัของเื่นี้อาจจะมีความน่ากลัวที่ยากจะคาดเดาอยู่ อย่างน้อยเยี่ยเฟิงคิดว่า ผู้ที่สามารถทำให้หญิงสาวคนนั้นาเ็ได้คงน่ากลัวไม่น้อย ไม่ใช่คนที่เขาและตระกูลเยี่ยในตอนนี้สามารถล่วงเกินได้